ι - -Ἡ ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ρουμανία Εἴμεθα ἐναντίον τοῦ Τσαουσέσκου, ὄχι τώρα ποὺ ἔπεσε, ἀλλὰ ἀπὸ πολὺ πρίν. Συγκεκριμένα ὅταν ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς χώρας, ἡ ᾿Ακαδημία καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τὸν ἐπαινοῦσαν, τὸν συνέχαιραν καὶ ἄλλη- λοπροσεκαλοῦντο, ἐμεῖς λέγαμε, ὅτι ὁ Τσαουσέσκου εἶναι ἕνας κοινὸς δι- κτάτωρ, ποὺ βύθισε τὸν ρουμανικὸ λαὸ στὴν δυστυχία. Τώρα ποὺ ὁ Ίσαουσέσκου ἀνετράπη, θεωροῦμε ὑποχρέωσί µας να ση- μειώσουμε μερικά πράγματα. /. Ὃ Τσαουσέσκου ἔπεσε κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Ρουμανικοῦ Στρατοῦ. Δίχως τὴ θέλησι τοῦ στρατοῦ δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἀνατραπῆ ὁ Τσαουσέ- σκου, ὅσο καὶ νὰ μὴ τὸν ἤθελε ὁ λαός. Ὅσο καὶ νὰ ἦτο ὁ λαὸς ἀγανα- κτισμένος μὲ τὸν δικτάτορα, αὐτὸς δὲν θὰ ἔπεφτε, ἂν τὸν ὑπεστήριζε ὁ στρατός. ᾿Ακόμη καὶ χωρὶς τὴν στρατιωτικὴ συμπαράστασι παρὰ λίγο νὰ ἐνίκα, χάρις στὴν ἀγωνιστικότητα τῆς περιβόητης «Σεκουριτάτε», ἡ ὁποία πολέμησε μὲ φανατισμό. Καταλαβαίνετε τὶ θὰ συνέβαινε, ἂν δὲν ἐπενέβαιναν τὰ ἅρματα ἐναντίον τοῦ Τσαουσέσκου. Εἶναι λοιπὸν βέ- βαιον, ὅτι ὁ Ρουμᾶνος δικτάτωρ ἔπεσε ἀπὸ τὴν δύναμι τοῦ στρατοῦ. Ὃ στρατὸς ἐνεργητικῶς καὶ ὁ λαός παθητικῶς ἔρριξαν ὄχι τὸν Τσαου- σέσκου μόνο, ἀλλὰ μαζί του καὶ τὸ κομμουνιστικὸ καθεστώς. ᾿Η ρου- μανικὴ στρατιωτικολαϊκὴ ἐπανάστασι εἶναι ἀντικομμουνιστική. Τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα Ρουμανίας κυριολεκτικῶς διελύθη. ᾿Η προσπά- θεια νὰ φορτώσουν ὅλα τὰ κακὰ στὴν οἰκογένεια Τσαουσέσκου εἶναι ἵ- στορικῶς ἀνακριβής. Διότι ὁ Τσαουσέσκου ὑπῆρξε ἡ κορυφὴ τῆς ἐξου- σιαστικῆς μαρξιστικῆς πυραμίδας. Δὲν ἦταν ἕνας εὐκαιριακὸς δικτά- τωρ, ἀλλὰ ἦταν ἡγέτης ἑνὸς κομμουνιστικοῦ κόμματος, ποὺ ἐπὶ μακρὸν κατετυράννησε τὴ Ρουμανία. "Ενός κόμματος δικτυωμένου μὲ στελέχη μέχρι τοῦ τελευταίου χωριοῦ. Συνεπῶς ὁ περιορισμὸς τῶν ὅποιων εὐθυ- γῶν μόνο στὸ πρόσωπο τοῦ Τσαουσέσκου εἶναι ἀπαράδεκτος. Στὸ κάτω- κάτω τῆς γραφῆς δὲν ἐσκότωσε ὁ Ἰσαουσέσκου μὲ τὰ χέρια του τὶς χι- λιάδες Ρουμάνων. Καλῶς ἀνέτρεψαν τὸν Τσαουσέσκου. Καλῶς τὸν ἐξετέλεσαν. ᾿Απὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅμως πρέπει νὰ σταματήσουν οἱ δικές μας ὑποκρισίες καὶ οἱ αὐ- τοεζευτελισμοί. Δηλαδὴ δὲν ἐπιτρέπεται ἡ ᾿Ακαδημία μὰς νὰ ἀφαιρὴ᾽ τοὺς τίτλους, ποὺ ἔδωσε στὴν σύζυγο τοῦ Τσαουσέσκου. “Ὅταν τὴν τι- μοῦσε, δὲν ἐγνώριζε ὅτι ἦταν σύζυγος αἱμοσταγοῦς δικτάτορος: Εἶπαν ὅ- τι τὴν ἐτίμησαν γιὰ λόγους, τάχα, ἐθνικῆς σκοπιμότητος. Ποιᾶς σκοπι- μότητος; Μήπως καὶ τώρα ἡ ἀφαίρεσι τῶν τιμητικῶν διακρίσεων ἔγινε πάλιν χάριν τῆς ἐθνικῆς σκοπιμότητος; Καὶ ποῦ προβλέπει τὸ καταστα- τικὸ τῆς ᾿Ακαδημίας νὰ ἀναγορεύη ἀκαδημαϊκοὺς μὲ κριτήρια τὴν ἐ-