} Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Πολιτικά (ἀπόδοση: ΒΑΣ. ΜΟΣΚΟΒΗΣ) Σήμερα ποὺ οἱ ἐξουσιαστὲς τῆς διανόησης ἀδιαφοροῦν --- ἂν ὄχι μάχονται -- τὶς ἀρχαιοελληνικὲς ρίζες μας, προσπάθειες σὰν κι αὐτὴ τοῦ λογοτέχνη καὶ φιλόλογου κ. Βασίλη Μισκόβη νὰ ἀποδώσει ἐπιτυχῶς στὴ νεοελληνικἡ τὸ ἔργο ἑνὸς γίγαντα τῆς ἀνθρόπινης σκέψης εἶναι κάτι τὸ χρήσιμο καὶ τὸ ξεχωριστὸ καὶ ποὺ ἀξίζει ἐξάρσεως. ταν τότε μιὰ ἐποχὴ ποὺ ὁ Στοχασμὸς βρισκόταν στὴν κοιτίδα του, ἐνῶ σήμερα ἐδῶ ἡ Φιλοσοφία βρίσκεται στὸ φἐρετρό της. Τὸ ἀμφιλεγόμενο στῖγμα τῆς ἐποχῆς μας ἐκφράζεται τέλεια μὲ τὸ «Σατυρικόν» τοῦ Πετρώνιου, βιοπροοπτικἡ ποὺ δὲν ὑπῆρχε τὴν ἐποχὴ τοῦ ̓Αριστοτέλη. Μολοντοῦτο αὐτὸς συνέλαβε ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ δύνανται νὰ συμβοῦν, καθὼς καὶ ἐφηῦρε θεραπεῖες γιὰ τὴν ἀποσόβησή τους, μιλώντας σὰν «πανεπιστήμων» ἄνθρωπος ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μέχρι ἡμιθεοποίησης λάτρευσή του σὲ ὁρισμένες ἱστορικὲς περιόδους. Τὰ «Πολιτικά» τοῦ ̓Αριστοτέλη εἶναι ἐξίσου πολυδιαβασμένα βιβλίο ὅπως καὶ τὰ « ̓ Ηθικά» του, τόσο στὴν ̓ Αρχαιότητα ὅσο καὶ στοὺς μοντέρνους καιρούς. Καὶ τοῦτο, γιατὶ σύμφωνα μὲ τὴν "Ἑλληνικὴ ἄποψη (καθὼς βλέπουμε καὶ ἀπὸ τὴν «Πολιτεία» τοῦ Πλάτωνα), ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ ἠθικὴ εἶναι δύο ὄψεις τοῦ ἰδίου νομίσματος. Γιὰ τὸν ̓Αριστοτέλη ἡ πολιτικὴ εἶναι ἡ ὑπέρτατη μελέτη ἀνάμεσα στὶς πρακτικὲς ἐπιστῆμες. Ἢ ἀρχικὴ του ὑπόθεση εἶναι, ὅτι κάθε κοινότητα δημιουργεῖται γιὰ νὰ ἐπιτύχει κάτι καλό. Ἢ ἔκδοση αὐτή, σὰν τμῆμα σειρᾶς τῆς «Νομικῆς Βιβλιοθήκης», προλογίζεται ἀπὸ ἕνα σημείωμα γιὰ τὴν « ̓Εγκληματολογικὴ σκέψη τοῦ ̓Αριστοτέλη» τοῦ καθηγητῆ ̓Ιακώβου 1]. Φαρσεδάκη καὶ συμπληρώνεται ἀπὸ ἐκτενῆ ἀλφαβητικὰ εὑρετήρια τῶν 1. καὶ Ν. Φαρσεδάκη. 'Ἡ πρωτοτυπία της ὅμως ἔγκειται στὴν πολὺ ἐνδιαφέρουσα «Σύγχρονη ἀνάλυση τῶν “Πολιτικῶν ̓» ἀπὸ τὸν κ. Βασίλη Μοσκόβη, ὁμοίως καὶ στὸ πολὺ προσωπικὸ βιογραφικό του «Ο ̓Αριστοτέλης ἀπὸ κοντά», ποὺ ἀκολουθεῖ. 'Ἡ πρώτη δὲν εἶναι γραμμένη μὲ σχοινοτενῆ σχολαστικισμό, ὅπως κάνουν οἱ «ἐπαγγελματίες) φιλόλογοι, ἀλλὰ μᾶλλον λογοτεχνικὰ μὲ σύγχρονο προβληματισμὸ (ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ κ. Μοσκόβης εἷναι καὶ τὰ δύο, καὶ φιλόλογος καὶ λογοτέχνης, μὲ πλούσιο σὲ ἀμφότερα τὰ πεδία ἔργο). Λέει, τελειώνοντας, χαρακτηριστικά: «“Τὰ πάντα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὰ πάντα γιὰ μιὰ καλύτερη ἀνθρώπινη κοινότητα” εἶναι τὰ πιστεύω” ποὺ προσπάθησαν νὰ πυργώσουν μὲ τὴ μεγαλοφυῖα τους ὁ Πλάτων καὶ ὁ ̓Αριστοτέλης μὲ διαφορετικὸ τρόπο. Γιὰ τὴν ἔφεσή τους αὐτὴ παραμένουν αἰώνια νέοι. Τὸ ἔργο τους εἶναι διαχρονικό, ἐπίκαιρο, πάντα ζωντανό. Καὶ μοναδικὴ σωτηρία, σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀφανισμοῦ τοῦ ἀτόμου καὶ κατάρρευσης τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ἡ ἐπιστροφή μας σ ̓ αὐτούς». "Ἢ, ὅπως ἔλεγε ὁ Οο]ετίάρε, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πρέπει νὰ χωρίζονται σὲ Πλατωνικοὺς καὶ ̓Αριστοτελικούς. Στὸ ἀμέσως ἑπόμενο βιογραφικὸ τοῦ ̓Αριστοτέλη ὁ κ. Μοσκόβης ἀναφερόμενος στὰ «κουτσομπολιὰ» γύρω απὸ τὸ πρόσωπο τοῦ ἐπιφανοῦς Σταγειρίτη φιλοσόφου ἀποφθέγγεται ἐπιγραμματικὰ σταλάζοντας τὸ βάλσαμο τῆς παραμυθίας στὶς ἤδη εὐαίσθητες καρδιές μας, παρμένο ἴσως ἀπό τὶς δικές του πληγές: «Οἱ μεγαλοφυΐες ἐνοχλοῦν ὅλες τὶς συνετὲς καὶ ἀσύνετες μετριότητες, ἐπειδὴ ξεπερνοῦν τὰ ἀνθρώπινα μέτρα, καὶ γι ̓ αὐτὸ προσπαθοῦν νὰ τὶς καταβαραθρώσουν καὶ νὰ τὶς σπιλώσουν μὲ τὶς πιὸ ἀπίθανες κοπρολογίες, ποὺ ξερνοῦν τὰ ἀβυσσαλέα συμπλέγματα τῆς κατωτερότητας, ποὺ μόνο αὐτὰ κάποτε δίνουν νόημα στὴν ὕπαρξή τους». Ὃ κ. Μοσκόβης παρακινήθηκε στὴν ἐργασία του αὐτὴ ἀπὸ τοὺς δύο μεγάλους δασκάλους του, τοὺς 1]. Συκουτρῆ καὶ Π. Κανελλόπουλο, γνῶμες τῶν ὁποίων καὶ στὰ εἰσαγωγικὰ κείμενά του ἔχει ἀποταμιεύσει. ̓Απ ̓ τὴν ἄλλη μεριὰ σκουπιδιάζει τοὺς... φιλολόγους ποὺ