Τὸ λυκόφως τῶν ἐπαγγελματιῶν «ἡγετῶν» Τὸ δημόσιο λειτούργημα ἐξ ὁρισμοῦ ἀποτελεῖ προσφορὰ στὸ σύνολο κι ὄχι ἀπολαυή. Ὁ «ἐπαγγελματίας λειτουργός», ὁ καρπούμενος δηλαδὴ προσωπικὰ ὀφέλη καὶ ἀποζῶν ἀπὸ τὴν συμμετοχή του στὰ κοινά, ἀντιπροσωπεύει εἶδος ἀφ ̓ ἑαυτοῦ ἀντινομικό, ἀντιφατικὸ καὶ αὐτοαναιρούμενο. Συνεπῶς ἡ ἐπαγγελματοποίηση τῶν λειτουργημάτων ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν αὐτοκατάργησή τους. Σήμερα ἡ ἐπ ̓ ἀμοιβῇ δημόσια δράση, ἡ «νομὴ τῆς ἐξουσίας» ὅπως ὠμότατα ὁμολογεῖται ἀπὸ τοὺς φορεῖς της, εἶναι γενικὸς κανόνας. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἄνθρωπος ἀσχολούμενος μὲ τὰ δημόσια πράγματα, ποὺ νὰ εἶναι ἅμισθος. [Παραλείπω ἐδῶ τὴν διὰ παντὸς ἄλλου τρόπου, πλὴν τῆς μισθοληψίας, τεράστια λεηλασία τοῦ δημόσιου χρήματος]. Ἢ κατάσταση αὐτὴ φέρει δύο ἀποτελέσματα: |) Δὲν ὑπάρχουν στὴν πραγματικότητα δημόσιοι λειτουργοί, ἀφοῦ οἱ ἀπολαμβάνοντες ἀγαθὰ ἐκ τοῦ ἀξιώματός τους δὲν εἶναι λειτουργοί. Καὶ 2) Δὲν ὑπάρχει στὴν πραγματικότητα Δημόσιο, Κράτος, Πολιτεία, ἢ ὅπως θέλετε πέστε το, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν ταγοί, θεματοφύλακες, φορεῖς, ἢ ὅπως θέλετε πέστε τους, τῆς ̓Ομαδικῆς Ζωῆς, τοῦ Συνόλου. Οἱ σημερινοὶ ἐπαγγελματίες «λειτουργοὶ» εἶναι θνησιγενεῖς. « ̓Ασκοῦν λειτουργήματα» χωρὶς νὰ τὰ ἀσκοῦν, «κυβερνοῦν» γωρὶς νὰ κυβερνοῦν, «πολιτεύονται» γωρὶς νὰ πολιτεύωνται, «ἡγοῦνται» χωρὶς νὰ ἡγοῦνται. Δὲν διαφέρουν ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἄλλο συνδικᾶτο ἐπαγγελματιῶν, παρὰ μόνο ὡς πρὸς τὶς μεθόδους: Ὃ συνδικαλισμὸς δηλώνει τὸν σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του (τὴν ἐπιδίωξη τῶν προσωπικῶν καὶ ταξικῶν συμφερόντων τῶν μελῶν του), ἐνῶ τὸ «συνδικᾶτο τῶν πολιτευομένων» τὸν κρύβει. Στὴ διαφορὰ αὐτὴ ὀφείλεται ̓ τὸ γεγονὸς τῆς «διγλωσσίας», ὅπως ὠμότατα ἐπίσης ὁμολογεῖται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἐπαγγελματίες «λειτουργούς», δηλαδὴ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῶ παρουσιάζουν διάφορα «δημόσια πρόσωπα», ἐν κρυπτῷ συνεργάζονται, συνομολογοῦν καὶ συνωμοτοῦν ἐν πλήρει ὁὀμφωνίᾳ. Ἢ ἐξέλιξη αὐτὴ ἔχει ὁδηγήσει στὴν ἀπόλυτη ἀναξιοπιστία τοῦ εἴδους αὐτοῦ τῶν «λειτουργῶν» ἔναντι τῶν ὑπολοίπων μελῶν τοῦ συνόλου. Σήμερα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας συνειδητὸς πολίτης, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ὁριστικὰ πεπεισμένος, ὅτι ἡ «πολιτικὴ» αὐτὴ εἶναι ἁπλῶς θέατρο, καὶ μάλιστα θέατρο στηριζόμενο ἀποκλειστικὰ στὸ δόλο καὶ τὴν ἀπάτη. "Η ἐξ ὁρισμοῦ θνησιγένεια τοῦ ἐπαγγελματία «ταγοῦ», γιὰ τὴν ὁποία μίλησα, θὰ ἐπιφραγισθῆ μὲ τὴν τυπικὴ ἐξαφάνιση τοῦ εἴδους αὐτοῦ τοῦ «ἡγέτου». Σύντομα ἐπίσης θὰ ἀποθάνη καὶ τυπικὰ καὶ τὸ «Δημόσιο», «Κράτος», «Πολιτεία», τοῦ ὁποίου φορεῖς εἶναι οἱ «ἡγέτες» τοῦ παραδόξου αὐτοῦ εἴδους, ποὺ σήμερα μᾶς «κυβερνοῦν». Δ.Ι.Λ.