Τὸ λυκόφως τῶν ἐπαγγελματιῶν «ἡγετῶν» Τὸ δηµόσιο λειτούργημα ἐξ ὁρι- σμοῦ ἀποτελεῖ προσφορὰ στὸ σύνολο κι ὄχι ἀπολαυή. Ὁ «ἐπαγγελματίας λειτουργός», ὁ καρπούμενος δηλαδὴ προσωπικὰ ὀφέλη καὶ ἀποζῶν ἀπὸ τὴν συμμετοχή του στὰ κοινά, ἀντιπρο- σωπεύει εἶδος ἀφ᾽ ἑαυτοῦ ἀντινομικό, ἀντιφατικὸ καὶ αὐτοαναιρούμενο. Συ- νεπῶς ἡ ἐπαγγελματοποίηση τῶν λει- τουργημάτων ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν αὐ- τοκατάργησή τους. Σήµερα ἡ ἐπ᾿ ἀμοιβῇ δημόσια δρά- ση, ἡ «νομὴ τῆς ἐξουσίας» ὅπως ὠμό- τατα ὁμολογεῖται ἀπὸ τοὺς φορεῖς της, εἶναι γενικὸς κανόνας. Δὲν ὑπάρχει οὔ- τε ἕνας ἄνθρωπος ἀσχολούμενος μὲ τὰ δημόσια πράγματα, ποὺ νὰ εἶναι ἅμι- σθος. [Παραλείπω ἐδῶ τὴν διὰ παντὸς ἄλλου τρόπου, πλὴν τῆς µισθοληψίας, τεράστια λεηλασία τοῦ δηµόσιου χρή- ματος]. Ἢ κατάσταση αὐτὴ φέρει δύο ἀποτελέσματα: |) Δὲν ὑπάρχουν στὴν πραγματικότητα δημόσιοι λειτουργοί, ἀφοῦ οἱ ἀπολαμβάνοντες ἀγαθὰ ἐκ τοῦ ἀξιώματός τους δὲν εἶναι λειτουργοί. Καὶ 2) Δὲν ὑπάρχει στὴν πραγματικό- τητα Δημόσιο, Κράτος, Πολιτεία, ἢ ὅ- πως θέλετε πέστε το, ἀφοῦ δὲν ὑπάρ- χουν ταγοί, θεματοφύλακες, φορεῖς, ἢ ὅπως θέλετε πέστε τους, τῆς ᾿Ομαδι- κῆς Ζωῆς, τοῦ Συνόλου. Οἱ σημερινοὶ ἐπαγγελματίες «λει- τουργοὶ» εἶναι θνησιγενεῖς. «᾿Ασκοῦν λειτουργήματα» χωρὶς νὰ τὰ ἀσκοῦν, «κυβερνοῦν» γωρὶς νὰ κυβερνοῦν, «πολιτεύονται» γωρὶς νὰ πολιτεύω- νται, «ἡγοῦνται» χωρὶς νὰ ἡγοῦνται. Δὲν διαφέρουν ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἄλλο συνδικᾶτο ἐπαγγελματιῶν, παρὰ μόνο ὡς πρὸς τὶς μεθόδους: Ὃ συνδικαλισμὸς δηλώνει τὸν σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του (τὴν ἐπιδίω- ξη τῶν προσωπικῶν καὶ ταξικῶν συμ- φερόντων τῶν μελῶν του), ἐνῶ τὸ «συνδικᾶτο τῶν πολιτευομένων» τὸν κρύβει. Στὴ διαφορὰ αὐτὴ ὀφείλεται ᾿ τὸ γεγονὸς τῆς «διγλωσσίας», ὅπως ὠ- μότατα ἐπίσης ὁμολογεῖται ἀπὸ τοὺς ἴ- διους τοὺς ἐπαγγελματίες «λειτουρ- γούς», δηλαδὴ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῶ πα- ρουσιάζουν διάφορα «δημόσια πρό- σωπα», ἐν κρυπτῷ συνεργάζονται, συ- νομολογοῦν καὶ συνωμοτοῦν ἐν πλή- ρει ὁὀμφωνίᾳ. Ἢ ἐξέλιξη αὐτὴ ἔχει ὁδηγήσει στὴν ἀπόλυτη ἀναξιοπιστία τοῦ εἴ- δους αὐτοῦ τῶν «λειτουργῶν» ἔναντι τῶν ὑπολοίπων μελῶν τοῦ συνόλου. Σήμερα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας συνει- δητὸς πολίτης, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ὁρι- στικὰ πεπεισμένος, ὅτι ἡ «πολιτικὴ» αὐτὴ εἶναι ἁπλῶς θέατρο, καὶ μάλιστα θέατρο στηριζόμενο ἀποκλειστικὰ στὸ δόλο καὶ τὴν ἀπάτη. "Η ἐξ ὁρι- σμοῦ θνησιγένεια τοῦ ἐπαγγελματία «ταγοῦ», γιὰ τὴν ὁποία μίλησα, θὰ ἐ- πιφραγισθῆ μὲ τὴν τυπικὴ ἐξαφάνιση τοῦ εἴδους αὐτοῦ τοῦ «ἡγέτου». Σύντο- μα ἐπίσης θὰ ἀποθάνη καὶ τυπικὰ καὶ τὸ «Δημόσιο», «Κράτος», «Πολιτεία», τοῦ ὁποίου φορεῖς εἶναι οἱ «ἡγέτες» τοῦ παραδόξου αὐτοῦ εἴδους, ποὺ σή- μερα μᾶς «κυβερνοῦν». Δ.Ι.Λ.