Γενικὴ διάλυση: Τιμὲς εὐκαιρίας Τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ πλοῖο τῆς πολιτείας μας μπάζει ἀπ ̓ ὅλες τὶς μπάντες εἶναι ᾱδιαμφισβήτητο. Βέβαια ὁ ταλαίπωρος Ἕλλην οὐδ ̓ ἐπὶ στιγμὴν μποροῦσε νὰ φανταστῇ ὅτι ἡ Δημόσια Διοίκηση εἶναι πλέον κλινικὰ νεκρὴ καὶ ἀδύνατη γιὰ ὅποιαδήποτε ἀντίδραση. Καὶ δόστου νὰ πληρώνῃ ἀγόγγυστα γιὰ μισθοὺς ἀργόσχολων καὶ σουλατσαδόρων ποὺ διορίστηκαν στὸ Δημόσιο μὲ μόνο προσὸν τὴν κομματικὴ τους ταὐτότητα καὶ εὐαγγελιζόμενοι τὰ θέσφατα τοῦ ἑκάστοτε ἀρχηγοῦ. Ὅμως ἡ Δημόσια Διοίκηση δὲν εἶναι παρὰ ὠχρὰ ἀντανάκλαση τῶν ὅσων συμβαίνουν στὴν κοινωνία μας. κρίση ἀξιῶν ποὺ σοβεῖ ἀπὸ καιρὸ ἔχει ἐπηρεάσει καταλυτικᾶ τὴν διαμόρφωση τοῦ κοινωνικοῦ πεδίου, πάνω στὸ ὁποῖο παίζεται τὸ πολιτικὸ καὶ ἠθικὸ παιγνίδι. Ἔτσι σὲ μιὰ κοινωνία χωρὶς ἰδανικὰ τὶ μπορεῖ νὰ περιμένῃ κανείς; Οἱ πολιτικοὶ πάσης φύσεως καὶ πάσης ἀποχρώσεως δημοκοποῦν ᾱσύστολα τάζοντας ἐπίγειους παράδεισους σὲ ὅλους, τὴν στιγμὴ ποὺ ἀναδεικνύονται πρωταθλητὲς στὴ ρεμούλα καὶ στὴν ἀπάτη. 'Η οἰκογένεια εἶναι διαλυμένη καὶ ὅλως κατὰ τύχην συνοικοῦσα ὑπὸ τὴν ἰδίαν στέγη, ἀφοῦ μετὰ τὸ «καλημέρα» καθένας τραβᾶ τὸν δρόμο του μὲ ἄγνωστη κατεύθυνση καὶ ὥρα ἐπιστροφῆς. Οἱ δάσκαλοι τὸ παίζουν «δημόσιοι ὑπάλληλοι», ἡ ἐκκλησία μονίμως ὑπεράνω πάντων καὶ ᾱνεδαφικη καὶ οἱ συνέλληνες ἠθικῶς νεκροί. Γιὰ ποιὲς δυνάμεις ἀντίστασης μιλᾶμε; Γι ̓ αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι καθόλου περίεργο ποὺ τὰ ναρκωτικᾶ σχεδόν πωλοῦνται σὰν καραμέλλες στὰ περίπτερα καὶ ποὺ μόνο τὴν ̓ ̓ Ακρόπολη δὲν ἔχουν πωλήσει τὰ «πρεζόνια» γιὰ νὰ βροῦν τὴ δόση τους. Οὔτε βέβαια εἶναι περίεργο ποὺ ὁ σύγχρονος εὐδαιμονισμὸς ἐκτρέφει τὴν πορνεία. Καθ ̓ ὅσον, ἂν ὁ μπαμπᾶς δὲν «στάξει» γιὰ τὸ μοντελλάκι, ἡ Περμαθούλα (ἐτῶν 15) θὰ τ ̓ ἀγοράσῃ σίγουρα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ «κυρίου», ποὺ θὰ ψαρέψῃ στὴν Βουκουρεστίου ἢ σὲ κάποιο ἄλλο στέκι. Τὰ ὑπόλοιπα τοῦ κατήφορου εἶναι γνωστά. Καὶ φτάνουμε νὰ διερὠτώμεθα, ποῦ διάβολο τραβᾶ αὐτὸς ὁ τόπος, ἂν ἕνας γονιὸς δὲν μπορῆ νὰ ἐλέγξῃ τὶς κινήσεις τοῦ παιδιοῦ του καὶ καμαρώνη σὰν γύφτικο σκεπάρνι, ὅταν ἀκούῃ ὅτι ὁ γιός του εἶναι «χούλιγκαν», «πάνκ», ἢ «φρικιό»! ̓"Η, ὅταν ἡ ἀστυνομία δὲν μπορῆ νὰ συλλάβῃ δυὸ ἑκατοντάδες ἀναρχικούς, ποὺ διαλύουν τὸ σύμπαν ὑπὸ τὶς εὐλογίες της. ̓Αλλὰ πάλι, θὰ μοῦ πῇς, τὶ νὰ κάνουν κι αὐτοί, ὅταν οἱ πολιτικοί μας συζητοῦν, ἂν πρέπει νὰ δημοσιεύονται ὄχι οἱ «ἀνακοινώσεις» τῶν τρομοκρατῶν. Δηλαδή, γιὰ νὰ λάβουν μέτρα, πρέπει νὰ κλέψουν καμμιὰ ἐπιλαρχία μέσων ἁρμάτων; Κύριε ̓Αρχηγὲ τῆς ΕΛΑΣ, ἂν δὲν μπορῆς νὰ βρῇς τοὺς τρομοκράτες, γιατὶ δὲν ἀπευθύνεσαι σὲ κάποιο διάσημο μέντιουμ (ἢ ἐν ἀνάγκῃ σὲ κάποια καφετζοῦ), ποὺ στὸ κἄάτω-κάτω ὅλο καὶ κάτι περισσότερο θὰ ξέρῃ ἀπὸ τὴν ἀστυνομία.,.. Γιῶργος Πετρόπουλος