ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ Σπάρτη -- Σπαρτοὶ -- Δακε-δαίμονες Τὸ Διογενὲς γένος τῶν "Ἑλλήνων Βασιλέων Σπάρτα, Δωρ. καὶ Ἴων. Σπάρτη (ἡ), ἡ ἄλλως Λακεδαίμων, παλαιὰ πρωτεύου- σα τῆς Λακωνίας, καθέδρα τῶν βασιλέων τῆς Σπάρτης, ἐπὶ τῆς δυτικῆς ὄχθης τοῦ Εὐρώτα καὶ ὑπὸ τοὺς πρόποδας τοῦ Ταὐγέτου (ὁ πολίτης Σπαρτιάτης καὶ θηλ. Σπαρτιᾶτις). (Λεξ. Σ. Βυζαντίου). ᾿Εντεῦθεν ἐπίρρ. Σπάρτηθεν, ἐκ τῆς Σπάρ- της καὶ Σπάρτηνδε εἰς τὴν Σπάρτην (Ομ. ᾿Οδύσσεια) ὅπως καὶ ἐπίθετο Σπαρ- τιατικός, ή, όν (Παυσ. Στ΄ 4). “Η πόλη ἔλαβε τὸ ὄνομά τῆς ἀπ᾿ τὴν ὁμώνυμη ἡ- ρωΐδα, ποὺ ἦταν κόρη τοῦ Εὐρώτα, τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου φέρει ὁ ὁμώνυμος ποτα- μός. ᾽Ο Εὐρώτας ἦταν γιὸς τοῦ Μύλη, ποὺ εἶχε πατέρα τὸ Λέλεγα (΄ Αθ. Σταγει- ρίτης, ᾿Ωγυγία, τόμος Ε΄, σελ. 2 κ.ξ.). Ὁ Λέλεξ φέρεται ὡς αὐτόχθων βασιλεὺς τῆς Λελεγηίδος, ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ἔλαβε τὸ ὄνομα τόσο ἡ χώρα --- “Λε- λεγηὶς ἡ Λακε-δαίμων πάλαι᾽᾽ ( Ησύχιος) -- ὅσο καὶ οἱ κάτοικοί τῆς Λέλεγες. Οἱ Λέλεγες ἦσαν «παλαιὸν ἔθνος τῆς ᾿Ελλάδος μεταναστεῦσαν ἐκ τῆς Κα- ρίας καὶ Τρωάδος» (Λεξ. Σ. Βυζαντίου). "Ὡς ἔθνος ἀπαντῶνται στὴν Πελοπόννη- σο, στὴ Στερεὰ “Ἑλλάδα, στὴ Θεσσαλία, στὴ Μακεδονία, στὴ Θράκη’ στὴ Μι- κρὰ ᾿Ασία καὶ στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου: στὰ νησιὰ τοῦ ᾿Ιονίου Πελάγους καὶ στὴν ᾿Ιταλία (᾿Ετροῦσκοι) (6. ΤοπΊιδοη, ἢ ᾿Αρχ. "Ελλ. Κοινωνία, Τὸ Προῖ- στορικὸ Αἰγαῖϊο). Τὸ ὄνομά τους παράγεται ἐκ τοῦ ῥήματος λέγω, παρακ. λέλεγα (Ξεϊρηκα), πρᾶγμα ποὺ σηµαίνει ὅτι σχετίζονται ἄμεσα μὲ τὸ λόγο, τὴ γλῶσσα καὶ τὸν πολιτισμό. (Πρβλ. καὶ λάλαξ Ξ φωνακλᾶς, λάλη Ξ λαλιά, λάλοςξ φλύα- ρος, λαλάζω καὶ ἀλαλάζω κ.ο.κ.). Οἱ Λέλεγες ὡς ἔθνος, φαίνεται καθαρά, ἦταν (διεσπαρµένοι σ᾽ ὅλο τὸ γνωστὸ πρωτοϊστορικὸ κόσµο, ἦταν δηλαδὴ Σπαρτοί, ἀπόστολοι καὶ δάσκαλοι τῆς Διὸς πολιτικῆς καὶ σοφίας, ἐξανθρωπιστὲς κι ἐκ- πολιτιστὲς τῆς οἰκουμένης. ἈΧᾺ . Σπαρτοί: Ἔτσι ὠνομάζοντο οἱ ἀριστεῖς τῶν Καδμείων, περὶ τῶν ὁποίων ἐμυ- θεύετο ὅτι ἀνεφύησαν ἔνοπλοι ἐκ τῶν σπαρέντων ὀδόντων τοῦ Δράκοντος. 'Ο Δράκων ὑπῆρξεν Μέγας βασιλεὺς καὶ πενθερὸς τοῦ Κάδμου, ὁ ὁποῖος τὸν διεδέ- χθη. ᾿Οδόντες τοῦ Δράκοντος δὲν ἦταν παρὰ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ σύμβουλοι τοῦ Μεγάλου βασιλέως, ποὺ ἀνεφύησαν, δηλαδὴ ἐμφανίσθηκαν, στὸν Κάδμο καὶ ὑ- ποσχέθηκαν νὰ τὸν ὑπηρετήσουν. Πρόκειται, φαίνεται, περὶ ἀνωμάλου διαδοχῆς τοῦ Διὸός-σκήπτρου τὸ ὁποῖο, ὡς γνωστό, κατέληξε στὸν ᾿ Αγαμέμνονα --, πρᾶγμα ποὺ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα τὸν πόλεμο, κατὰ τὸν ὁποῖο πολλοὶ Σπαρτοὶ ἔ- φονεύθησαν, ἐνῶ ἕνα µέρος τους ἔφυγε στὴν Αἰα. Οἱ παρὰ τὸν Κάδμον Σπαρτοὶ ἦταν ὁ ᾿Εχίων, ὁ Οὐδαῖος, ὁ Χθόνιος, ὁ Ὑπε- ρήνωρ καὶ ὁ Πέλωρ καὶ ἀπόγονοί τους ὁ Πενθεύς, ὁ Τειρεσίας, ὁ Νυκτεύς, ὁ ᾽Αμϕίων, ὁ Αἰγεύς, ὁ Πίνδαρος κ.ἄ., ὅλοι τους διαπρεπεῖς ἄνδρες στὴν ᾿Επιστή- μη, στὴ Φιλοσοφία, στὴν Πολιτική κ.ο.κ. ᾽Εκ τῶν παρὰ τὸν Αἰήτη Σπαρτῶν διεσώθησαν τὰ ὀνόματα µόνο τοῦ Φινέως καὶ τοῦ Ταντάλου --- τοῦ πατέρα τοῦ