ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ̓Ελληνικὴ Πολιτεία καὶ Οἰκουμενικὸς Λόγος Θὰ μποροῦσαν ποτὲ οἱ Ρουμάνοι (μερικοὶ βεβαίως ναί!) νὰ ἐκλέξουν ξανὰ τὸν Τσαουσέσκου; Θὰ μποροῦσαν οἱ Βούλγαροι τὸν Ζίβκωφ, οἱ Γιουγκοσλάβοι τὸν Τίτο καὶ ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ τοὺς ἡγέτες τῆς πρὶν τὸν Γκορμπατσὼφ ἐποχῆς; Θὰ μποροῦσαν νὰ δεχθοῦν ξανὰ τὸ κράτος-κόμμα, μὲ τὴν ἀστυνομία τὴ δική του νὰ ἐπιβάλλη τοὺς «χαρισματικοὺς»λωποδύτες, ἀπατεῶνες, διεστραμμένους κ.ᾱ. στὴν ἐξουσία; ̓Ασφαλῶς ὄχι. Τὸ ἐρώτημα ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἀπαντηθῆ καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους λαοὺς εἶναι: Τὶ πρέπει νὰ γίνη μὲ τοὺς ἐραστὲς τῶν ἀνάλογων μεθόδων γιὰ τὴν ἐπιβολὴ συστημάτων σχετικῶν μὲ τὸν ὑπαρκτὸ σοσιαλισμό; Θὰ τούς ἐπιτρέψουν οἱ λαοὶ νὰ ὑποσκάπτουν καὶ τὰ τελευταῖα ἐρείσματα ἀντιστάσεως κατὰ τῆς τυραννίας μὲ τὴν ταμπέλλα τοῦ προοδευτικοῦ; Θὰ τοὺς ἐπιτρέψουν τὴν σύγχυσι, ὥστε νὰ χαίρωνται, ὅπως «ὁ λύκος στὴν ἀναμπουμπούλα», τὴν ὁλοκληρωτικὴ συντριβὴ τῆς ἔννομῆς τάξεως, ποὺ σ ̓ αὐτὴν ὠρκίσθηκαν, μὲ τὸν ὑποκρυπτόμενο σκοπὸ νὰ ἐπικρατήσουν ξανά, ὅταν τὸ αἷμα καὶ ἡ λάσπη θὰ ἔχη κάνει νὰ ξεχασθοῦν οἱ ἀπαίσιες πράξεις τους; ̓Η ἀπάντησι πρέπει νὰ εἶναι: ΟΧΙ. Μὲ ποιὸν ὅμως τρόπο θὰ τοὺς ὑποχρεώσουμε νὰ ἀποσυρθοῦν, καὶ τὶ πρέπει ν ̓ ἀκολουθήση, ὥστε ὁ λοαὸς νὰ πάψη νὰ εἶναι ἕρμαιον τῶν δῆθεν «προοδευτισμῶν»; Κατ’ ἀρχὴν πρέπει νὰ δοθῆ ἡ μάχη τῆς ψήφου. Μὲ τὴν ψῆφο μας πρέπει ν ̓ ἀποκλεισθοῦν ἀπ ̓ τὴν ἐξουσία αὐτοὶ ποὺ ἐπιχείρησαν νὰ φέρουν καὶ στὸν τόπο τὸν «ὑπαρκτὸ σοσιαλισμό». Αὐτὸ τὰ λέει ὅλα: καὶ αὐτὰ ποὺ φανερὰ κινοῦνται καὶ αὐτὰ ποὺ ξεσηκώνονται ἀπ ̓ τὰ παρασκήνια καὶ τροφοδοτοῦν κάθε μορφὴ βίας καὶ συγκρούσεως. Τὸ δεύτερο ποὺ πρέπει ἀμέσως νὰ γίνῃ εἶναι ἡ διαφώτισι τοῦ λαοῦ κατὰ τὸν πλέον σκληρὸ τρόπο, δηλαδὴ πρὸς ὅλους καὶ γιὰ ὅλα. Οἱ νικητές, πρέπει νὰ τὸ γνωρίζουν, εἶναι συνυπεύθυνοι μ ̓ αὐτοὺς τοὺς ὃποίους νίκησαν. Ο λαὸς πρέπει νὰ μάθη τὴν ἀλήθεια, ἔστω κι ̓ ἂν ἡ ἀλήθεια ξεσκεπάζει κι αὐτοὺς ποὺ ἐκείνη τὴν στιγμὴ τὸν κυβερνοῦν. "Αν τὰ παραδείγματα τῶν τυράννων τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἀπέδειξαν στὴν ἐφαρμογή τους τὶς ἀδυναμίες τους, ὑπάρχουν αἴτια τὰ ὁποῖα, ἐὰν δὲν ἀντιμετωπισθοῦν μέσα στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι, θὰ συνεχίζουν νὰ παράγουν καρκινογόνα κύτταρα στὸν ὀργανισμό τῆς διοικήσεως. Τὰ μέσα ἐνημερώσεως ἕνα μονάχα σκοπὸ πρέπει νὰ ὑπηρετήσουν, τὴ διαφώτισι. Νὰ μάθουμε ἐπὶ τέλους, ποιὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς ἐχθρὸς τῆς λογικῆς, ἀπὸ ὅπου ξεκινᾶνε ὅλα. Δὲν μπορεῖ δηλαδὴ μὲ «πολιτικὸ λόγο» στηριγμένο σὲ ἐξωλογικὲς θέσεις νὰ ἐπιχειροῦμε νὰ φωτίσουμε καταστάσεις ποὺ ἀποτελοῦν γεννήματα αὐτοῦ ἢ ἐκείνου τοῦ παράλογου «πολιτικοῦ λόγου». Ἔχουμε τὶς ἀπόψεις μας, αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ φωτίσουμε πρῶτα τὶς πιὸ ἐρεβώδεις θέσεις τῶν ἐξουσιαστῶν. Αλλωστε ὁ ἐξουσιασμὸς εἶναι ἕνας, ἑνιαῖος, τὴν μάχη του ὅμως τὴν δίνει μὲ τὸν ἑκάστοτε «καλύτερο» γι ̓ αὐτὸν τρόπο. «Καλύτερος» τρόπος εἶναι ὁ γειρότερος γιὰ τοὺς λαούς, εἶναι ἡ σύ-