ΠΑΥΛΟΣ ΔΑΜΠΡΟΣ Φυγή; Γιὰ ποῦ; καὶ ἀπὸ τὰ καυσαέρια ---, πῶς νὰ γίνουνε αὐτόνομοι μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά τους, μὲ τὶς φιλοσοφίες τους, τὰ βιβλία τους, τὴν ποίηση. “Ὅλοι οἱ φίλοι του γράφανε’ ὥσπου μιὰ μέρα ὁ Μάριος τοὺς πῆγε στὸ ἐξοχικό του, ποὺ τελικὰ ἔγινε καὶ μόνιμη κατοικία του. Εἴδανε τοῦ κόλπου τὴ θέα, μαγευτήκανε ἀπὸ τὴ φύση τὴ θεά, παίἕανε μὲ τὶς γάτες, τὶς κότες, τοὺς κουτούλησε καὶ ἡ κατσίκα, μιὰ καὶ πρώτη φορὰ ήταν ποὺ τοὺς ἔβλεπε, κι αὐτὸ ἦταν: ἕνας-ἕνας ἄρχισε νὰ συμμαζεύεται δίπλα στοῦ Μάριου, καὶ μὲ τὰ χρόνια κτίσανε κι αὐτοὶ τὴ δική τοὺς κοινωνία: τὸ σπίτι τοῦ Μάριου μὲ τὰ τέσσερα ἄλλα σπίτια τῶν φίλων του δίπλα-δίπλα καὶ μ ̓ ἕνα γερὸ φράγμα τριγύρω, ἕνα φράκτη, ποὺ ὁ Μάριος ἐπέμενε νὰ τὸν κάνουνε ἀπὸ ἀτόφυο μπετὸν κι ὄχι ἀπὸ τσιμεντόλιθους, εἶπε καὶ βάλανε κι ἕνα διπλό, παράλληλο συρματόπλεγμα πάνω-πάνω καὶ στὸν ἐνδιάμεσο κενὸ χῶρο τύλιξε γυριστὸ συρματόπλεγμα. Φρούριο σωστό, ποὺ ὅσο κτιζότανε, τοῦ Μάριου ἡ καρδιὰ χοροπήδαγε μέσα στὸ στῆθος του σὰν τὴ βελόνα μιᾶς ραπτομηχανῆς, ποὺ ὑφαίνει τὸ κουκκούλι τοῦ μεταξοσκώληκα. Γιατὶ οἱ φίλοι του εἴχανε περίπου τὰ ἴδια μ ̓ αὐτὸν γοῦστα, γιατὶ ὅλοι τους διαβάζανε, ἄκουγαν κλασσικὴ μουσική, ζωγράφιζαν καὶ κυρίως εἴχανε ἕνανε τρόπο σκέψης τόσο διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τὸσο πολὺ διέφεραν, ποὺ τὸν συρφετό, ἀπὸ ̓που οἱ φίλοι ξεχώριζαν, συχνὰ τὸν ἔπιαναν τὰ γέλια. Ωστόσο νὰ ποὺ γυρνάει καὶ λέει σήμερα τῆς ̓Ελεάνας ὁ Μάριος, πώς: «Ξέρεις, ὁ Κώστας, ὅταν τοῦ ̓πα πόσα εἰσπράττω ἀπὸ τὰ βιβλία, ἄφησε ἕνα νευρικὸ τὶκ κάτω ἀπὸ τὸ μάτι, ποὺ λὲς ὅτι τοῦ ταρακούνησαν τὴ σακκουλίτσα ζερβὰ-δεξιὰ μὲ τὸ χέρι». Ἢ ̓Ἐλεάνα ἄμέσως δὲν μίλησε, καὶ ὁ Μάριος: «Ξέρεις, ὅταν τοῦ ̓πα τοῦ Πετρῆ γιὰ τὴ τιμητικὴ σύνταξη ποὺ πῆρα, ξέρεις πὼς μοῦ ξεφούρνισε ἕνα: “ ́ - Βρέ, γιὰ δές ποῦ πᾶνε! ̓». .Η ̓Ἐλεάνα τότε ἄρχισε τὰ γνωστά: «Μικροπράγματα» καί: «Ε, καλά, μὴν κάνεις ἔτσι». ̓ Ὡστόσο τὰ πράγματα μπορεῖ νὰ ἦταν μικρά, ὅμως ἦταν καὶ πολλὰ-πολ- το ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἂν Ἢ 'Ἐλεάνα συνέχιζε νὰ τοῦ ξύνει ἐλαφρὰ τὸ σβέρκο, ἀκριβῶς ἐκεῖ ποὺ ἀκουμποῦσαν τὰ γυριστά, σγουρὰ μαλλιά του, γαργαλώντας τον προκαταβολικἁ μιὰ ὁλόκληρη ζωή. "Ηξερε, πὼς αὐτὸ τὸν μούρλαινε μὲ μιὰ τρέλλα, ποὺ ἐπενεργοῦσε ἆᾱντίθετα ἀκόμα καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴ φύση του. Ἦταν κατευναστικὴ σὰν ἠλεκτροσὸκ ἡ ἐπίδρασή τῆς, κι αὐτὸ τοῦ χρειαζότανε τώρα δὰ τοῦ Μάριου, γιατὶ ξανάρχισε νὰ παραπονιέται μὲ κεῖνο τὸν μυξιάρικο μονόλογο, νὰ τά χει μὲ τοὺς φίλους του, μὲ τὰ σπίτια τους, μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους. «Μὰ τί ἄλλο θές;», τοῦ ̓λεγε, ἐνῶ τὸ νυχάκι τῆς ἔκανε περίφημα τὴ δουλειά του ἐκεῖ, στὴ βάση τοῦ κρανίου. «Τὸ σπιτάκι σου τὸ ἐξοχικὸ τό ̓ χεις, καὶ μάλιστα δίπλα-δίπλα μὲ τὰ ἐξοχικὰ τῶν φίλων σου, ὅπως τό ̓θελες σ ̓ ὅλη σου τὴ ζωή. ἜἜχεις ἀρχίσει νὰ πετυχαίνεις σὰν συγγραφέας, σοῦ ̓ρθε καὶ ἡ κληρονομιά, τὶ ἄλλο θές;». ὉΗ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι αὐτὰ ήσαν ἤδη πάρα πολλά. "Αν μάλιστα ἀναλογιστεῖ κανεὶς ὅτι ἡ ̓Ελεάνα δὲν εἶπε οὔτε τὸ ἕνα τρίτο ἀπὸ τὰ ἐπιτεύγματα τόσο τοῦ Μάριου ὅσο καὶ τῆς εὐνοϊκῆς συγκυρίας πάνω στὴν ἰδιωτικὴ ζωὴ τοῦ Μάριου, τότε μᾶλλον θά ̓πρεπε νὰ χαρακτηριστεῖ αὐτὸς ὁ κύριος σὰν ἐξαιρετικὰ ἀχάριστος καὶ τουλάχιστον ἡμιπαράφρων, ὁπότε νομίζω πὼς δὲ θὰ ὑπῆρχε κανένας θεατὴς ἢ ἀναγνώστης ποὺ νὰ μὴν συγκατάνευε γιὰ μιὰ ἐξακολούθηση αὐτῆς τῆς ξυστικῆς ἐνέργειας τοῦ νυχιοῦ, πού ̓χε τόσο κατευναστικὰ ἀποτελέσματα. Πρῶτος, σ ̓ αὐτὸν τὸν ἀμφιθεατρικὸ λοφίσκο πού ̓βλεπε στὸν κόλπο τῆς ̓Αναβύσσου, εἶχε ἐγκατασταθεῖ ὁ Μάριος. Ἔχτισε τὴ βιλλίτσα του, ἔβαλε τὶς κότες, τὴν κατσίκα καὶ τὸ γάιδαρο, καὶ τότε συνειδητοποίησε πὼς τοῦ ̓λεῖπαν καὶ οἱ φίλοι. Ὅμως μ ̓ αὐτοὺς τοὺς φίλους τὰ λέγαν μιὰ ὁλόκληρη ζωή, πῶς δηλαδὴ θὰ τὰ καταφέρνανε ν ̓ ἀπομονωθοῦν ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο, πῶς νὰ κτίσουνε τὴ δική τους κοινωνία ἔτσι, ποὺ νὰ μὴν τοὺς πιάνει τὸ δηλητήριο, ή κακογλωσσιά, ἡ μοχθηρία καὶ ἡ δυσπιστία - οὐσίες δυσωδέστερες