το ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἂν Ἢ 'Ἐλεάνα συνέχιζε νὰ τοῦ ξύνει ἐλα- φρὰ τὸ σβέρκο, ἀκριβῶς ἐκεῖ ποὺ ἀκου- μποῦσαν τὰ γυριστά, σγουρὰ μαλλιά του, γαργαλώντας τον προκαταβολικἁ μιὰ ὁλό- κληρη ζωή. "Ηξερε, πὼς αὐτὸ τὸν μούρ- λαινε μὲ μιὰ τρέλλα, ποὺ ἐπενεργοῦσε ἆᾱ- ντίθετα ἀκόμα καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴ φύ- ση του. Ἦταν κατευναστικὴ σὰν ἠλε- κτροσὸκ ἡ ἐπίδρασή τῆς, κι αὐτὸ τοῦ χρειαζότανε τώρα δὰ τοῦ Μάριου, γιατὶ ξανάρχισε νὰ παραπονιέται μὲ κεῖνο τὸν μυξιάρικο μονόλογο, νὰ τά χει μὲ τοὺς φίλους του, μὲ τὰ σπίτια τους, μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους. «Μὰ τί ἄλλο θές;», τοῦ ᾽λε- γε, ἐνῶ τὸ νυχάκι τῆς ἔκανε περίφημα τὴ δουλειά του ἐκεῖ, στὴ βάση τοῦ κρανίου. «Τὸ σπιτάκι σου τὸ ἐξοχικὸ τό᾽ χεις, καὶ μάλιστα δίπλα-δίπλα μὲ τὰ ἐξοχικὰ τῶν φί- λων σου, ὅπως τό᾽θελες σ᾽ ὅλη σου τὴ ζωή. ἜἜχεις ἀρχίσει νὰ πετυχαίνεις σὰν συγγραφέας, σοῦ ᾽ρθε καὶ ἡ κληρονομιά, τὶ ἄλλο θές;». ὉΗ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι αὐτὰ ή- σαν ἤδη πάρα πολλά. "Αν μάλιστα ἀναλο- γιστεῖ κανεὶς ὅτι ἡ ᾿Ελεάνα δὲν εἶπε οὔτε τὸ ἕνα τρίτο ἀπὸ τὰ ἐπιτεύγματα τόσο τοῦ Μάριου ὅσο καὶ τῆς εὐνοϊκῆς συγκυρίας πάνω στὴν ἰδιωτικὴ ζωὴ τοῦ Μάριου, τότε μᾶλλον θά ᾿πρεπε νὰ χαρακτηριστεῖ αὐτὸς ὁ κύριος σὰν ἐξαιρετικὰ ἀχάριστος καὶ τουλάχιστον ἡμιπαράφρων, ὁπότε νομίζω πὼς δὲ θὰ ὑπῆρχε κανένας θεατὴς ἢ ἀνα- γνώστης ποὺ νὰ μὴν συγκατάνευε γιὰ μιὰ ἐ- ξακολούθηση αὐτῆς τῆς ξυστικῆς ἐνέρ- γειας τοῦ νυχιοῦ, πού ᾽χε τόσο κατευνα- στικὰ ἀποτελέσματα. Πρῶτος, σ᾽ αὐτὸν τὸν ἀμφιθεατρικὸ λοφίσκο πού ᾽βλεπε στὸν κόλπο τῆς ᾿Α- ναβύσσου, εἶχε ἐγκατασταθεῖ ὁ Μάριος. Ἔχτισε τὴ βιλλίτσα του, ἔβαλε τὶς κότες, τὴν κατσίκα καὶ τὸ γάιδαρο, καὶ τότε συ- νειδητοποίησε πὼς τοῦ ᾿λεῖπαν καὶ οἱ φί- λοι. Ὅμως μ᾽ αὐτοὺς τοὺς φίλους τὰ λέγαν μιὰ ὁλόκληρη ζωή, πῶς δηλαδὴ θὰ τὰ κα- ταφέρνανε ν᾽ ἀπομονωθοῦν ἀπὸ τὸν ὑπό- λοιπο κόσμο, πῶς νὰ κτίσουνε τὴ δική τους κοινωνία ἔτσι, ποὺ νὰ μὴν τοὺς πιάνει τὸ δηλητήριο, ή κακογλωσσιά, ἡ μοχθηρία καὶ ἡ δυσπιστία - οὐσίες δυσωδέστερες ΠΑΥΛΟΣ ΔΑΜΠΡΟΣ Φυγή; Γιὰ ποῦ; καὶ ἀπὸ τὰ καυσαέρια ---, πῶς νὰ γίνουνε αὐτόνομοι μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά τους, μὲ τὶς φιλοσοφίες τους, τὰ βιβλία τους, τὴν ποίηση. “Ὅλοι οἱ φίλοι του γρά- φανε’ ὥσπου μιὰ μέρα ὁ Μάριος τοὺς πῆγε στὸ ἐξοχικό του, ποὺ τελικὰ ἔγινε καὶ μό- νιµη κατοικία του. Εἴδανε τοῦ κόλπου τὴ θέα, μαγευτήκανε ἀπὸ τὴ φύση τὴ θεά, παί- ἕανε μὲ τὶς γάτες, τὶς κότες, τοὺς κουτού- λησε καὶ ἡ κατσίκα, μιὰ καὶ πρώτη φορὰ ή- ταν ποὺ τοὺς ἔβλεπε, κι αὐτὸ ἦταν: ἕνας-ἕ- νας ἄρχισε νὰ συμμαζεύεται δίπλα στοῦ Μάριου, καὶ μὲ τὰ χρόνια κτίσανε κι αὐτοὶ τὴ δική τοὺς κοινωνία: τὸ σπίτι τοῦ Μά- ριου μὲ τὰ τέσσερα ἄλλα σπίτια τῶν φίλων του δίπλα-δίπλα καὶ μ᾽ ἕνα γερὸ φράγμα τριγύρω, ἕνα φράκτη, ποὺ ὁ Μάριος ἐπέμε- νε νὰ τὸν κάνουνε ἀπὸ ἀτόφυο μπετὸν κι ὄ- χι ἀπὸ τσιμεντόλιθους, εἶπε καὶ βάλανε κι ἕνα διπλό, παράλληλο συρματόπλεγμα πά- νω-πάνω καὶ στὸν ἐνδιάμεσο κενὸ χῶρο τύ- λιξε γυριστὸ συρματόπλεγμα. Φρούριο σωστό, ποὺ ὅσο κτιζότανε, τοῦ Μάριου ἡ καρδιὰ χοροπήδαγε μέσα στὸ στῆθος του σὰν τὴ βελόνα μιᾶς ραπτομηχανῆς, ποὺ ὑ- φαίνει τὸ κουκκούλι τοῦ µεταξοσκώληκα. Γιατὶ οἱ φίλοι του εἴχανε περίπου τὰ ἴδια μ᾽ αὐτὸν γοῦστα, γιατὶ ὅλοι τους διαβάζα- νε, ἄκουγαν κλασσικὴ μουσική, ζωγράφι- ζαν καὶ κυρίως εἴχανε ἕνανε τρόπο σκέψης τόσο διαφορετικὸ ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τὸσο πολὺ διέφεραν, ποὺ τὸν συρφετό, ἀπὸ ᾿που οἱ φίλοι ξεχώριζαν, συχνὰ τὸν ἔπιαναν τὰ γέλια. Ωστόσο νὰ ποὺ γυρνάει καὶ λέει σή- µερα τῆς ᾿Ελεάνας ὁ Μάριος, πώς: «Ξέρεις, ὁ Κώστας, ὅταν τοῦ ᾽πα πόσα εἰσπράττω ἀ- πὸ τὰ βιβλία, ἄφησε ἕνα νευρικὸ τὶκ κάτω ἀπὸ τὸ μάτι, ποὺ λὲς ὅτι τοῦ ταρακούνησαν τὴ σακκουλίτσα ζερβὰ-δεξιὰ μὲ τὸ χέρι». Ἢ ᾿Ἐλεάνα ἄμέσως δὲν μίλησε, καὶ ὁ Μά- ριος: «Ξέρεις, ὅταν τοῦ ᾽πα τοῦ Πετρῆ γιὰ τὴ τιμητικὴ σύνταξη ποὺ πῆρα, ξέρεις πὼς μοῦ ξεφούρνισε ἕνα: “΄ - Βρέ, γιὰ δές ποῦ πᾶνε!᾽». .Η ᾿Ἐλεάνα τότε ἄρχισε τὰ γνω- στά: «Μικροπράγματα» καί: «Ε, καλά, μὴν κάνεις ἔτσι». ᾿ Ὡστόσο τὰ πράγματα μπορεῖ νὰ ἦταν μικρά, ὅμως ἦταν καὶ πολλὰ-πολ-