̓Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΜΙΧΑῊΛ Φ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, [Ἢ πλατωνικἡ διαλεκτικὴ στὸ ἔργο τοῦ ̓]. Ν. Θεοδωρακοπούλου Μιὰ ἔκδοση τοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου «Παρνασσὸς» τῆς φιλοσοφικῆς μελέτης τοῦ καθηγητῆ Μιχαὴλ Φ. Δημητρακοπούλου, ποὺ διδάσκει φιλοσοφία στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν. 'Ο κ. Δημητρακόπουλος δείχνει μὲ ἐπιχειρήματα συσχετιστικῆς ἐμβάθυνσης, πόσο ὁ Πλάτων διέπει τὴ σκέψη τοῦ ̓Ιωάννου Ν. Θεοδωρακοπούλου! πόσους διαλεκτικοὺς κραδασμοὺς δέχεται ὁ Θεοδωρακόπουλος στὴ φιλοσοφικὴ του προβληματικἡ ἀπὸ τὶς στοχαστικὲς ἀναδιπλώσεις τῆς πολυσυλλεκτικὰ διαρθρωμένης διαλεκτικῆς τοῦ Πλάτωνος. Στὰ Προλεγόμενα (σσ. 127-129) ἀναλύεται ἡ ἀξία τῆς συσχέτισης τοῦ Πλάτωνος μὲ τὸν Θεοδωρακόπουλο: «ὁ 1.Ν.Θ. δὲν ἑρμηνεύει μόνο τὸν Πλάτωνα, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἔξοχος πλατωνικὸς νοῦς. Ἢ διαλεκτική... τοῦ Πλάτωνος μᾶς βοηθεῖ τόσο νὰ προσπελάσωμε τὴν ἐσώτερη ὑφὴ τοῦ φιλοσοφικοῦ βάθους τοῦ 1.Ν.Θ., ὅσο καὶ νὰ εἰσδύσωμε στὸ κεντρικὸ νόημα τῆς πλατωνικῆς φιλοσοφίας. Μέ ἄλλα λόγια, ὅση βαρύτητα ἐνέχει ἡ διαλεκτικὴ τέχνη γιὰ τὸ πλατωνικὀ φιλοσόφημα, ἄλλη τόση σημασία ἀποκτᾶ ἡ ἴδια μέθοδος τοῦ διανοεῖσθαι καὶ γενικὰ τοῦ φιλοσοφικῶς σκέπτεσθαι στὸ πνευματικὸ ἔργο τοῦ Ι.Ν.Θ.» (σελ. 28). Προχωρώντας ὁ συγγραφέας στὴν εἰσχώρηση τόσο στὴν προσωκρατικἡ καὶ σωκρατικὴ διαλεκτικὴ ὅσο καὶ στὴ σοφιστικὴ διακριβώνει, πὼς «... εἶναι σύμφωνο καὶ μὲ τὴ σκέψη τοῦ Ι.Ν.Θ. τὸ γεγονὸς, ὅτι ὅλη ἡ ὀντολογία καὶ μεταφυσικὴ στὸν Πλάτωνα, δηλ. ὅλη ἡ φιλοσοφία του, εἶναι κατ ̓ οὐσίαν διαλεκτική» (σελ. 31). 'Ο Πλάτων εἶναι ὁ μεγάλος δάσκαλος γιὰ κάθε φιλόσοφο. Διδάσκει καὶ φρονηματίζει κάθε γρηγοροῦσα φιλοσοφικὴ συνείδηση. Παρατηρεῖται ἀκόμη πώς, βάσει τῆς πλατωνικῆς διαλεκτικῆς, «μὲ ἰδέες γνωρίζονται τὰ πράγματα» (σελ. 136). Ο κ. Δημητρακόπουλος συμπεραίνει, ὅτι «ἡ πλατωνικὴ φιλοσοφία εἶναι ἐπιστήμη τοῦ ὁμολογοῦντος λόγου, ὁ δὲ Ι.Ν.(Θ. ὁ ἀκάματος πόριμος πένης τοῦ ὁπλιτικοῦ σωκρατι- Πρώτη αὐγὴ Ξεχειλίζει ὁ χρόνος μέσα στὸ ἄπειρο. Οἱ καιροὶ δένονται μεταξύ τους σὰν ἁλυσίδα καὶ γίνονται οἱ ἐποχὲς τὸ λαμπερὸ διάδημα τοῦ Γαλαξία. Τὸ χτές, τὸ σήμερα, τὸ αὔριο σημαδεύουν τή ζωή μας ἀνέγγιχτα κι ἀδιάφορα. Προχωροῦν μπρὸς στὸ αἰώνιο, τὸ ἄγνωστο, τὴ λήθη καὶ τὴ σιωπή. Αὐτοὶ οἱ πάγοι τῆς αἰώνιας σιωπῆς, ποὺ δὲν ἔχουν ὄνομα ἐξὸν ἀπ ̓ τὴν Ἱστορία, ποὺ καταγράφει ἐπάνω τους τὸ πεπρωμένο τῆς Γῆς, τὴν ἀνθρώπινη παρουσία, τὸ ζωικὸ καὶ φυτικὸ βασίλειο, τὴν παντοδυναμία τῶν ὠκεανῶν, τὴν πεῥρηφάνεια τῶν βουνοκορφῶν, τὴν ἀπελπισία τῶν ἐρήμων καὶ κυρίως τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ματαιοδοξία τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ τὴν αἰώνια σιωπή, τὸν λήθαργο τοῦ μάρμαρου καὶ τοῦ ξύλου, τὴ μυστικοπάθεια τῶν ἐρειπωμένων ναῶν, τὴ σιωπὴ τῶν Πυραμίδων, τῆς Παγόδας, τὸ ἄσπιλο χιόνι τῶν ̓Ιμαλαΐων, τὴν ἄκρη τοῦ Βορρᾶ καὶ τοῦ Νότου, τῶν αἰώνιων ..-