᾿Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΜΙΧΑῊΛ Φ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, [Ἢ πλατωνικἡ διαλεκτικὴ στὸ ἔργο τοῦ ᾽]. Ν. Θεοδωρακοπούλου Μιὰ ἔκδοση τοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου «Παρνασσὸς» τῆς φιλοσοφικῆς μελέτης τοῦ καθηγητῆ Μιχαὴλ Φ. Δημητρακοπούλου, ποὺ διδάσκει φιλοσοφία στὴ Φιλοσοφικὴ Σχο- λὴ τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. 'Ο κ. Δημητρακόπουλος δείχνει μὲ ἐπιχειρήματα συ- σχετιστικῆς ἐμβάθυνσης, πόσο ὁ Πλάτων διέπει τὴ σκέψη τοῦ ᾿Ιωάννου Ν. Θεοδωρακο- πούλου! πόσους διαλεκτικοὺς κραδασμοὺς δέχεται ὁ Θεοδωρακόπουλος στὴ φιλοσοφικὴ του προβληματικἡ ἀπὸ τὶς στοχαστικὲς ἀναδιπλώσεις τῆς πολυσυλλεκτικὰ διαρθρωµένης διαλεκτικῆς τοῦ Πλάτωνος. Στὰ Προλεγόμενα (σσ. 127-129) ἀναλύεται ἡ ἀξία τῆς συσχέτισης τοῦ Πλάτωνος μὲ τὸν Θεοδωρακόπουλο: «ὁ 1.Ν.Θ. δὲν ἑρμηνεύει µόνο τὸν Πλάτωνα, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἔξοχος πλατωνικὸς νοῦς. Ἢ διαλεκτική... τοῦ Πλάτωνος μᾶς βοηθεῖ τόσο νὰ προσπελάσωµε τὴν ἐσώτερη ὑφὴ τοῦ φιλοσοφικοῦ βάθους τοῦ 1.Ν.Θ., ὅσο καὶ νὰ εἰσδύσωμε στὸ κεντρικὸ νόημα τῆς πλατωνικῆς φιλοσοφίας. Μέ ἄλλα λόγια, ὅση βαρύτητα ἐνέχει ἡ διαλεκτικὴ τέ- χνη γιὰ τὸ πλατωνικὀ φιλοσόφημα, ἄλλη τόση σημασία ἀποκτᾶ ἡ ἴδια μέθοδος τοῦ δια- νοεῖσθαι καὶ γενικὰ τοῦ φιλοσοφικῶς σκέπτεσθαι στὸ πνευματικὸ ἔργο τοῦ Ι.Ν.Θ.» (σελ. 28). Προχωρώντας ὁ συγγραφέας στὴν εἰσχώρηση τόσο στὴν προσωκρατικἡ καὶ σωκρα- τικὴ διαλεκτικὴ ὅσο καὶ στὴ σοφιστικὴ διακριβώνει, πὼς «... εἶναι σύμφωνο καὶ μὲ τὴ σκέψη τοῦ Ι.Ν.Θ. τὸ γεγονὸς, ὅτι ὅλη ἡ ὀντολογία καὶ μεταφυσικὴ στὸν Πλάτωνα, δηλ. ὅλη ἡ φιλοσοφία του, εἶναι κατ᾽ οὐσίαν διαλεκτική» (σελ. 31). 'Ο Πλάτων εἶναι ὁ μεγά- λος δάσκαλος γιὰ κάθε φιλόσοφο. Διδάσκει καὶ φρονηµατίζει κάθε γρηγοροῦσα φιλοσο- φικὴ συνείδηση. Παρατηρεῖται ἀκόμη πώς, βάσει τῆς πλατωνικῆς διαλεκτικῆς, «μὲ ἰδέες γνωρίζονται τὰ πράγματα» (σελ. 136). Ο κ. Δημητρακόπουλος συμπεραίνει, ὅτι «ἡ πλατωνικὴ φιλοσοφία εἶναι ἐπιστήμη τοῦ ὁμολογοῦντος λόγου, ὁ δὲ Ι.Ν.(Θ. ὁ ἀκάματος πόριµος πένης τοῦ ὁπλιτικοῦ σωκρατι- Πρώτη αὐγὴ Ξεχειλίζει ὁ χρόνος µέσα στὸ ἄπειρο. Οἱ καιροὶ δένονται μεταξύ τους σὰν ἁ- λυσίδα καὶ γίνονται οἱ ἐποχὲς τὸ λαμπερὸ διάδηµα τοῦ Γαλαξία. Τὸ χτές, τὸ σή- µερα, τὸ αὔριο σημαδεύουν τή ζωή µας ἀνέγγιχτα κι ἀδιάφορα. Προχωροῦν μπρὸς στὸ αἰώνιο, τὸ ἄγνωστο, τὴ λήθη καὶ τὴ σιωπή. Αὐτοὶ οἱ πάγοι τῆς αἰώνιας σιωπῆς, ποὺ δὲν ἔχουν ὄνομα ἐξὸν ἀπ᾿ τὴν Ἱ- στορία, ποὺ καταγράφει ἐπάνω τους τὸ πεπρωμένο τῆς Γῆς, τὴν ἀνθρώπινη πα- ρουσία, τὸ ζωικὸ καὶ φυτικὸ βασίλειο, τὴν παντοδυναµία τῶν ὠκεανῶν, τὴν πε- ῥρηφάνεια τῶν βουνοκορφῶν, τὴν ἀπελπισία τῶν ἐρήμων καὶ κυρίως τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ματαιοδοξία τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ τὴν αἰώνια σιωπή, τὸν λήθαργο τοῦ μάρμαρου καὶ τοῦ ξύλου, τὴ µυ- στικοπάθεια τῶν ἐρειπωμένων ναῶν, τὴ σιωπὴ τῶν Πυραμίδων, τῆς Παγόδας, τὸ ἄσπιλο χιόνι τῶν ᾿Ιμαλαΐων, τὴν ἄκρη τοῦ Βορρᾶ καὶ τοῦ Νότου, τῶν αἰώνιων ..-