Νεοελληνικὸ Κράτος καὶ ̓Ελλὰς Νεοελληνικὸ Κράτος ἀφ ̓ ἑνός καὶ ̓Ελληνισμὸς- ̓Ελληνικότητα ἀφ ̓ ἑτέρου εἶναι πράγματα ὄχι ἁπλῶς διαφορετικὰ καὶ ἄσχετα, ἀλλὰ θανασίμως ἐχθρικὰ μεταξύ τους. Τοῦτο ἀποδεικνύεται μαθηματικῶς μὲ ἱστορικές, πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ἀποδείξεις, μὴ ἐπιδεχόμενες καμμιᾶς ἀπολύτως ἀμφισβητήσεως. Ὅπως ἐπισημάναμε στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δ», στὰ 160 χρόγια ὑπάρξεώς του τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος (1630-1990) «ἐπέτυχε» αὐτὸ ποὺ δέν ἐπέτυχαν ὅλοι μαζὺ οἱ ἐχθροὶ τοῦ ̓Ελληνισμοῦ διὰ μέσου τῶν χιλιετιῶν. Ὁ ̓Ελληνισμὸς ξερριζώθηκε ὁριστικὰ ἀπὸ τὶς προαιώνιες ἕστίες του στὴν ̓Ιωνία, τὴν Κωνσταντινούπολη, τὸν Πόντο, τὴν Καππαδοκία, τὴ Νότια Ρωσία, τὴ Νότια ̓Ιταλία, τὴν Αἴγυπτο, τὴν ̓Ανατολικὴ Ρωμυλία, τὴ Βόρεια Μακεδονία (εὐρύτατη περιοχὴ Μοναστηρίου) καὶ ὅπου ἀλλοῦ ἐπεβίωνε ἀμυνόμενος ἐπιτυχῶς ἐναντίον Ρωμαίων, Φράγκων, Τούρκων, ̓Αράβων, Σλάβων, Βουλγάρων καὶ ὅλων τῶν ἄλλων πάσης κατηγορίας καὶ προελεύσεως ἐχθρῶν του. Πιθανώτατα χάρις εἰς τὴν «πολιτικὴ» τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους ὁ ̓Ελληνισμὸς θὰ ἐξαλειφθῆ σύντομα καὶ ἀπὸ τοὺς τελευταίους «θυλάκους ἀντιστάσεώς» του (Κύπρος) Τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος κατεβρόχθισε τὸ "Ελληνικὸ Ἔθνος καὶ ἀπέβη ὁ μέγιστος καὶ ὁ πιὸ ἐπικίνδυνος ἐχθρὸς καὶ ὀλετὴρ τοῦ “Ελληνισμοῦ ἀπὸ ὅλους μαζὶ τοὺς ποικιλώνυμους ἀλλοεθνεῖς ἐχθρούς του. Τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος ὅμως κατέφερε καὶ ἄλλο --τὸ δεινότερο--- πλῆγμα κατὰ τοῦ ̓Ελληνισμοῦ: κατέστρεψε τὴν ἑλληνικότητα: Οἰκουμενικότητα, ̓Επιστήμη, Φιλοσοφία, Λόγος, Πολιτισμός, Στοχασμός, Μέτρο, Διάλογος, Κάλλος, Αἰδώς, Ἔρευγα, Νέμεσις, Δίκη, Κάθαρσις καὶ ὅ,τι ἄλλο συνιστᾶ τὴν ἔννοια τῆς ̓Ελληνικότητας βρίσκονται σὲ πλήρη παρακμή, ἂν ὄχι σὲ ἀνηλεῆ διωγμό, μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους. ̓Αν σήμερα ἐπιβιώνουν τὰ στοιχεῖα αὐτὰ τῆς ἑλληνικότητας στὸν σύγχρονο Παγκόσμιο Πολιτισμό, ἔστω παρεέηγημένα ἀπὸ τοὺς ξένους ἀποδέκτες τους, παραμορφωμένα καὶ ὄχι σπάνια σκοπίμως διαστρεβλωμένα, ἡ ἐπιβίωση αὐτὴ ὀφείλεται σ ̓ ὁποιουσδήποτε ἄλλους παράγοντες παρεκτὸς τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους. Γιὰ κάθε σκεπτόμενο ἄνθρωπο, ὅ- που Γῆς, σήμερα ὑπάρχουν δύο πράγματα τελείως ἀσυμβίβαστα καὶ ἐκπληκτικῶς ᾱταίριαστα μεταξύ τους. ̓Αφ ̓ ἑνὸς ἡ ̓Ελλάδα ὡς πηγὴ -μήτρα- ὑπερχρονικὸ πρότυπο τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ καύχημα ὅλων τῶν διανοουμένων ἀνθρώπων τοῦ Κόσμου’ καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος ὡς ντροπὴ καὶ ὄνειδος. Χίλιες φορὲς μοῦ ἔτυχε νὰ δεχθῶ τὸ σκληρὸ ράπισμα τῆς διακρίσεως αὐτῆς ἀπὸ διαπρεπεῖς ξένους, ποὺ κατὰ καιροὺς συνάντησα. Καὶ χίλιες φορὲς θυμήθηκα τὸν Σεφέρη, πού, «ὅπου κι ἂν κύτταζε, ἡ (σημερινὴ) ̓Ελλάδα τὸν πλήγωνε». Τὰ αἴτια τοῦ ὄνειδους καὶ τῆς ντροπῆς αὐτῆς δὲν εἶναι θέμα τοῦ παρόντος ἀρθριδίου. ̓Επιτροχάδην ἀναφέρω, ὅτι τὰ κύρια στοιχεῖα ποὺ συνιστοῦν τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος εἶναι ὁ Διεθνισμός-Κοσμοπολιτισμός", ὁ Κρατισμός, ὁ Οἰκονομισμός, ὁ Δογματισμός, ὁ ̓Εξουσιασμός καὶ κυρίως τὸ ἀβυσσαλέο μῖσος κατὰ τοῦ ̓Ελλόγου ̓Ανθρώπου καὶ τοῦ ̓Ελληνικοῦ Λόγου. Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἀποτελοῦν ἀκριβῶς τὴν ἄρση, τὴν ἀναίρεση καὶ ἐν τέλει τὴν ἀδίστακτη εἰδεχθῆ «δολοφονία» καὶ τὸ ὁριστικὸ θάψιμο τῶν προαναφερθέντων στοιχείων τῆς ̓Ελληνικότητας. Ὅσοι ἐλπίζουν, ὅτι μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους μπορεῖ νὰ ὁπάρξη κάποια ἔξοδος ἀπὸ τὸν τάφο τῆς ντροπῆς καὶ τοῦ ὀνείδους, τὰ 160 χρόνια τοῦ βίου καὶ τῆς πολιτείας του εἶναι πολλά γιὰ νὰ δικαιολογοῦν μιὰ τέτοια ἐλπίδα τους. ̓Αν κάτι καλὸ μπορέση ποτὲ νὰ προκύψη, αὐτὸ θὰ εἶναι προϊὸν τοῦ μόχθου, τοῦ ἤθους, τοῦ ζήλου, τῆς περηφάνειας καὶ τῆς ἀξίας τῶν ἑκτὸς Κράτους δρώντων "Ελλήνων. ̓Ερρέτωσαν ὅλα ὅσα ἔχουν οἱουδήποτε βαθμοῦ σχέση, ἐξάρτηση, συνάρτηση μὲ τὸν Νεοελληνικὸ Κρατισμό. Καὶ ζήτωσαν ὅσα σχεδιάζονται, ἐπιδιώκονται, πράττονται, προγραμμματίζονται καὶ ἐπιχειροῦνται ἀπὸ τὸν “Ἕλληνα ἰδιώτη. ἘΞ ἑλληνικὴ Οἰκουμενικότητα καὶ ὁ Διεθνισμὸς - Κοσμοπολιτισμὸς τῆς σύγχρονης Διεθνοῦς ̓Εξουσίας ἀποτελοῦν πράγματα ὄχι ἁπλῶς διαφορετικὰ ἀλλὰ διαμετρικῶς ἀντίθετα (βλ. στήλη «Μετεὠὡρισμοὶ» τοῦ παρόντος τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ)). Δ.Ι.Λ.