Νεοελληνικὸ Κράτος καὶ ᾿Ελλὰς Νεοελληνικὸ Κράτος ἀφ᾽ ἑνός καὶ ᾿Ελληνισμὸς- ᾿Ελληνικότητα ἀφ᾽ ἑτέρου εἶναι πράγματα ὄχι ἁπλῶς διαφορετικὰ καὶ ἄσχετα, ἀλλὰ θανασίµως ἐχθρικὰ μεταξύ τους. Τοῦτο ἀποδεικνύεται μαθηματικῶς μὲ ἱστορικές, πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ἀπο- δείξεις, μὴ ἐπιδεχόμενες καμμιᾶς ἀπολύτως ἀμφισβητήσεως. Ὅπως ἐπισημάναμε στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δ», στὰ 160 χρό- για ὑπάρξεώς του τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος (1630-1990) «ἐπέτυχε» αὐτὸ ποὺ δέν ἐπέτυ- χαν ὅλοι μαζὺ οἱ ἐχθροὶ τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ διὰ μέσου τῶν χιλιετιῶν. Ὁ ᾿Ελληνισμὸς ξερριζώθηκε ὁριστικὰ ἀπὸ τὶς προαιώνιες ἕ- στίες του στὴν ᾿Ιωνία, τὴν Κωνσταντινού- πολη, τὸν Πόντο, τὴν Καππαδοκία, τὴ Νό- τια Ρωσία, τὴ Νότια ᾿Ιταλία, τὴν Αἴγυπτο, τὴν ᾿Ανατολικὴ Ρωμυλία, τὴ Βόρεια Μα- κεδονία (εὐρύτατη περιοχὴ Μοναστηρίου) καὶ ὅπου ἀλλοῦ ἐπεβίωνε ἀμυνόμενος ἐπι- τυχῶς ἐναντίον Ρωμαίων, Φράγκων, Τούρ- κων, ᾿Αράβων, Σλάβων, Βουλγάρων καὶ ὅ- λων τῶν ἄλλων πάσης κατηγορίας καὶ προελεύσεως ἐχθρῶν του. Πιθανώτατα χά- ρις εἰς τὴν «πολιτικὴ» τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους ὁ ᾿Ελληνισμὸς θὰ ἐξαλειφθῆ σύ- ντοµα καὶ ἀπὸ τοὺς τελευταίους «θυλάκους ἀντιστάσεώς» του (Κύπρος) Τὸ Νεοελλη- νικὸ Κράτος κατεβρόχθισε τὸ "Ελληνικὸ Ἔθνος καὶ ἀπέβη ὁ μέγιστος καὶ ὁ πιὸ ἐ- πικίνδυνος ἐχθρὸς καὶ ὀλετὴρ τοῦ “Ελλη- νισμοῦ ἀπὸ ὅλους μαζὶ τοὺς ποικιλώνυμους ἀλλοεθνεῖς ἐχθρούς του. Τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος ὅμως κατέφε- ρε καὶ ἄλλο --τὸ δεινότερο--- πλῆγμα κατὰ τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ: κατέστρεψε τὴν ἑλληνι- κότητα: Οἰκουμενικότητα, ᾿Επιστήμη, Φι- λοσοφία, Λόγος, Πολιτισμός, Στοχασμός, Μέτρο, Διάλογος, Κάλλος, Αἰδώς, Ἔρευ- γα, Νέμεσις, Δίκη, Κάθαρσις καὶ ὅ,τι ἄλλο συνιστᾶ τὴν ἔννοια τῆς ᾿Ελληνικότητας βρίσκονται σὲ πλήρη παρακμή, ἂν ὄχι σὲ ἀ- νηλεῆ διωγμό, μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Νεο- ελληνικοῦ Κράτους. ᾿Αν σήμερα ἐπιβιώ- νουν τὰ στοιχεῖα αὐτὰ τῆς ἑλληνικότητας στὸν σύγχρονο Παγκόσμιο Πολιτισμό, ἔ- στω παρεέηγηµένα ἀπὸ τοὺς ξένους ἀποδέ- κτες τους, παραμορφωμένα καὶ ὄχι σπάνια σκοπίµως διαστρεβλωμένα, ἡ ἐπιβίωση αὐ- τὴ ὀφείλεται σ᾿ ὁποιουσδήποτε ἄλλους παράγοντες παρεκτὸς τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους. Γιὰ κάθε σκεπτόµενο ἄνθρωπο, ὅ- που Γῆς, σήµερα ὑπάρχουν δύο πράγματα τελείως ἀσυμβίβαστα καὶ ἐκπληκτικῶς ᾱ- ταίριαστα μεταξύ τους. ᾿Αφ᾽ ἑνὸς ἡ ᾿Ελλά- δα ὡς πηγὴ -μήτρα- ὑπερχρονικὸ πρότυπο τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ καύχημα ὅλων τῶν διανοουμένων ἀνθρώπων τοῦ Κόσμου’ καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος ὡς ντροπὴ καὶ ὄνειδος. Χίλιες φορὲς μοῦ ἔτυ- χε νὰ δεχθῶ τὸ σκληρὸ ράπισμα τῆς δια- κρίσεως αὐτῆς ἀπὸ διαπρεπεῖς ξένους, ποὺ κατὰ καιροὺς συνάντησα. Καὶ χίλιες φορὲς θυμήθηκα τὸν Σεφέρη, πού, «ὅπου κι ἂν κύτταζε, ἡ (σημερινὴ) ᾿Ελλάδα τὸν πλή- γωνε». Τὰ αἴτια τοῦ ὄνειδους καὶ τῆς ντροπῆς αὐτῆς δὲν εἶναι θέμα τοῦ παρόντος ἀρθρι- δίου. ᾿Επιτροχάδην ἀναφέρω, ὅτι τὰ κύρια στοιχεῖα ποὺ συνιστοῦν τὸ Νεοελληνικὸ Κράτος εἶναι ὁ Διεθνισμός-Κοσμοπολιτι- σμός", ὁ Κρατισμός, ὁ Οἰκονομισμός, ὁ Δογματισμός, ὁ ᾿Εξουσιασμός καὶ κυρίως τὸ ἀβυσσαλέο μῖσος κατὰ τοῦ ᾿Ελλόγου ᾿Ανθρώπου καὶ τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Λόγου. Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἀποτελοῦν ἀκριβῶς τὴν ἄρ- ση, τὴν ἀναίρεση καὶ ἐν τέλει τὴν ἀδίστα- κτη εἰδεχθῆ «δολοφονία» καὶ τὸ ὁριστικὸ θάψιμο τῶν προαναφερθέντων στοιχείων τῆς ᾿Ελληνικότητας. Ὅσοι ἐλπίζουν, ὅτι µέσα στὰ πλαίσια τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους μπορεῖ νὰ ὁ- πάρξη κάποια ἔξοδος ἀπὸ τὸν τάφο τῆς ντροπῆς καὶ τοῦ ὀνείδους, τὰ 160 χρόνια τοῦ βίου καὶ τῆς πολιτείας του εἶναι πολλά γιὰ νὰ δικαιολογοῦν μιὰ τέτοια ἐλπίδα τους. ᾿Αν κάτι καλὸ µπορέση ποτὲ νὰ προ- κύψη, αὐτὸ θὰ εἶναι προϊὸν τοῦ μόχθου, τοῦ ἤθους, τοῦ ζήλου, τῆς περηφάνειας καὶ τῆς ἀξίας τῶν ἑκτὸς Κράτους δρώντων "Ελλήνων. ᾿Ερρέτωσαν ὅλα ὅσα ἔχουν οἱουδήποτε βαθμοῦ σχέση, ἐξάρτηση, συνάρτηση μὲ τὸν Νεοελληνικὸ Κρατισμό. Καὶ ζήτωσαν ὅσα σχεδιάζονται, ἐπιδι- ώκονται, πράττονται, προγραμµματίζονται καὶ ἐπιχειροῦνται ἀπὸ τὸν “Ἕλληνα ἰδιώτη. ἘΞ ἑλληνικὴ Οἰκουμενικότητα καὶ ὁ Διεθνισμὸς - Κοσμοπολιτισμὸς τῆς σύγχρονης Διεθνοῦς ᾿Εξ- ουσίας ἀποτελοῦν πράγματα ὄχι ἁπλῶς διαφορετι- κὰ ἀλλὰ διαμετρικῶς ἀντίθετα (βλ. στήλη «Μετε- ὠὡρισμοὶ» τοῦ παρόντος τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ)). Δ.Ι.Λ.