δ΄ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Οἰκουμενικότητα καὶ Διεθνισμὸς [Τὸ ἐξαιρετικὰ κρίσιμο θέμα ποὺ ἀκολουθεῖ εἶχε δημοσιευθῆ γιὰ πρώτη φορὰ στὴ στήλη αὐτὴ τοῦ «Δαυλοῦ» τὸ Νοέμβριο τοῦ 1987 (τεῦχος 71). Πολλοὶ νεώτεροι ἀναγνῶστες τοῦ Περιοδικοῦ, ἰδίως φοιτητὲς καὶ νέοι ἐπιστήμονες, ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία ποὺ ἔχουν μαζύ μας διαπιστώνεται ὅτι ἔχουν ἐντελῶς συγκεχυμένες στὴ σκέψη τους τὶς διαμετρικῶς ἀντίθετες ἔννοιες τῆς ἑλληνικῆς Οἰκουμενικότητας καὶ τοῦ Διεθνισμοῦ - Κοσμοπολιτισμοῦ τῆς σύγχρονης Διεθνοῦς ᾿Εξ-ουσίας. Ἢ ἀναδημοσίευση τοῦ ἀρθριδίου αὐτοῦ ἐπιβάλλεται καὶ γιὰ ἕνα πρόσθετο λόγο. Οἱ θεωρητικές, λογικὲς καὶ ἱστορικὲς ἀποδείξεις τῆς διαφορᾶς τῶν δύο ἐννοιῶν, ποὺ εἶχαν παρατεθῆ στὴν πρώτη δημοσίευσή του, ἐπιβεβαιώνονται πλήρως σήµερα καὶ μὲ τὶς πολιτικὲς ἀποδείξεις ποὺ προσφέ- ρουν τὰ γεγονότα ποὺ ἐκτυλίσσονται στὴν ΕΣΣΔ (καὶ ἀλλοῦ), ὅπου οἱ ἀπόπειρες ἐφαρμογῆς τοῦ Διεθνισμοῦ - Κοσμοπολιτισμοῦ τῆς Διεθνοῦς ᾿Εξ-ουσίας στὰ διάφορα ἔθνη τῆς Σοβιετικῆς ᾿Ε- νώσεως ἀποδεικνύεται ὅτι ἔρχονται σὲ πλήρη σύγκρουση μὲ τὴν ἐθνικὴ φύση τῶν κατὰ τόπους πολιτισμῶν καὶ σὲ τελευταία ἀνάλυση μὲ τὴν ἴδια τὴν φυσικὴ ἰδιομορφία τῶν κατὰ γεωγραφικὴ περιοχὴ καὶ κατὰ ἱστορικὴ παράδοση αὐτοτέλεια καὶ ἰδιαιτερότητα τῶν λαῶν]. Εἶναι πολὺ εὔκολο ἐκ πρώτης ὄψεως ἡ ἑλληνικότητα νὰ ταυτισθῆ μὲ τὸν διε- θνισµό: Ἕνας τρόπος ἀντιλήψεως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο, ὅπως ὁ ἕλληνι- κός, μὲ τὴν καθολικότητα καὶ τὴν οἱ- κουµενικότητα ποὺ τὸν χαρακτηρίζει, μὲ τὶς ἀρχές του, τὶς ἀξίες του καὶ τὶς ἰ- δέες του νὰ ἔχουν γενικὴν ἀλήθεια καὶ ἰσχὺ στὴν ἱστορία καὶ τὴ φύση, θὰ µπο- ροῦσε νὰ θεωρηθῆ ἀπὸ ἕναν ἐπιπόλαιο στοχαστὴ ὅτι δὲν ἀντιφάσκει μὲ τὸν πο- λιτικὸ διεθνισμὸ ἢ τὸν πνευματικὀ καὶ ἰδεολογικὸ κοσμοπολιτισµό, ποὺ ἄπο- σκοπεῖ στὴν ἱἰσοπέδωση τῶν ἱστορικῶν παραδόσεων -- δηλαδὴ τῶν ἐθνῶν, ἀφοῦ ή ἔννοια ἔθνος εἶναι καθαρὰ ἱστορικὴ καὶ πολιτισμική. Ὅμως μιὰ τέτοια ἕνιση διεθνισμοῦ καὶ ἑλληνικότητας συγκρούεται καὶ μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ μὲ τὶς φιλο- σοφικὲς θέσεις τῶν δύο αὐτῶν ἀντιλή- ψεων: ᾿Η οἰκουμενικὴ ἑλληνικότητα οὐ- δέποτε ὑπῆρξε διεθνιστική, ὅπως καὶ ὁ διεθνισμὸς οὐδέποτε ὑπῆρξε ἑλληνικός: καὶ οἱ εἰδοποιὲς ἀξίες καὶ ἀρχὲς τῆς ἑλ- ληνικότητας δὲν ἔχουν καμμιᾶ σχέση μὲ τὶς διεθνιστικές, ὅπως καὶ οἱ διεθνιστι- κὲς ἰδέες δὲν ἔχουν τίποτε τὸ χαρακτη- ριστικὰ ἑλληνικό. “Ιστορικὰ ἡ ἑλληνικὴ κοσµοθεώρη- ση ἐκφράσθηκε μὲ κάποια ἀντιπαράθε- ση μεταξὺ «Ἕλληνος» καὶ «ξένου» ἢ «βαρβάρου», ποὺ δὲν σήμαινε ὅμως σὲ καμμιὰ περίπτωση θέληση ἢ πρόθεση ἐ- πιβολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ ἐξαλείψεως τοῦ «βαρβαρικοῦ». ᾿Ολόκληρη ἡ ἱἵστο- ρία τοῦ "Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ εἶναι κατηγορηματικὴ ἐπί τοῦ προκειµένου. Ὃ «Ἕλληνας» αἰσθανόταν δικαίως ἑ- αυτὸν ὑπερέχοντα πολιτιστικά, καὶ ἀπὸ κάθε ἄλλη ἄποψη, τοῦ μὴ Ἕλληνος, καὶ πλέον οὔ. Δὲν ἔχομε καμμιᾶ ἱστορι- κὴ ἔκφραση κάποιου ἑλληνικοῦ «ἔνερ- γητικοῦ πνευματικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ», μὲ τὴν ἔννοια τῆς σχεδιάσεως καὶ ὀργα- νώσεως μιᾶς «ἐπιχειρήσεως», ποὺ θὰ ἔ- θετε σὰν σκοπό της τὴν ἐξάλειψη τῶν μὴ ἑλληνικῶν ἐθνικῶν πολιτισμῶν --- πρᾶγμα ποὺ ἴσα-ἴσα ἀποτελεῖ τὴν πε- μπτουσία τοῦ διεθνισμοῦ, ἐπιβάλλοντος καὶ κηρύσσοντος τὴν ἰσοπέδωση, ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ἐμφάνισή του (χριστιανισμὸς) ἕως τὶς νεώτερες μορφοποιήσεις του (µαρξισµός, ἁἀστισμός, οἰκονομισμός), δεδηλωμένα καὶ ἀπροκάλυπτα, ὅλων τῶν στοιχείων ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἔν- νοια ἔθνος. Πνευματική «ἐπίθεση» τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πνεύματος ἐναντίον ἄλλων