ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΔΟΣ ̓Απρίλιος 1910 ̓Απρίλιος 1990 Τὸ λυκαυγὲς τῆς Νεοελληνικῆς ̓ Αναγεννήσεως Ὃ Περικλῆς Γιαννόπουλος εἶναι ἕνας ἀπ ̓ τοὺς νεώτερους ἥρωες τοῦ ̓ Ελληνικοῦ πνεύματος, ἕνας μάρτυρας τῆς ̓Ιδέας «' Ελλάς», στὸ βωμὸ τῆς ὁποίας ἀνάλωσε ὅλες τὶς δυνάμεις του, χωρὶς νὰ προσδοκᾶ καμμιὰ ὑλικὴ ἢ ἠθικὴ ἀνταμοιβή. "Εχοντας πλήρη συναίσθηση τῆς ὑπάρξεώς του στὸν κόσμο ὡς ἽἝλλῃηνος, ἐπετέλεσε στὸ ἀκέραιο τὸν σκοπό του καὶ εὐδαιμονικὰ ἀνελήφθη στοὺς οὐράνιους θόλους τῶν ἰδεῶν καὶ ἀξιῶν, στὴ μεγάλη πατρίδα τῶν "Ἑλλήνων. Ὃ ἀριστοκράτης νέος τῆς ̓Αθήνας εἶναι ὁ μόνος Ἕλληνας, ποὺ ἐρωτικὰ ἐνέκυψε ἐπὶ τοῦ ἐκ συστάσεως ἀρρώστου σώματος τῆς νεώτερης ̓ Ελλάδος, ποὺ διέγνωσε τὴ βαρειὰ νεοελληνικὴ νόσο, ποὺ ἀνέλυσε τὰ γενεσιουργὰ αἴτιά της καὶ συνέστησε τὴν κατάλληλη θεραπευτικὴ ἀγωγή. «Ἢ νεωτέρα ̓Ελλάς», λέει, «εἶναι ἀμαθεστάτη. Στερεῖται καθ ̓ ὁλοκληρίαν τῆς γνώσεως τοῦ ἑαυτοῦ της. 'οΟ Ἕλλην στερεῖται καθ ̓ ὁλοκληρίαν τῆς γνώσεως τοῦ ἑαυτοῦ του. Κι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ βαθύτερον θεμέλιον, ἐφ ̓ οὗ ἑδράζεται σύμπαν τὸ ̓Ελλαδικὸν ληστρικὸν φρενοκομεῖον. Τὸ ̓Ελληνικὸν Πνεῦμα ἀπὸ τὸ 1821] μέχρι σήμερα --- πνεῦμα ἀερολογικὸν -- ἐφάνη ἀνικανώτατον νὰ ἐννοήση τὴν ̓Ελληνικὴν ἀνθρωπότητα. ̓Εφάνη ἀνικανώτατον νὰ ἐννοήση σαφῶς πρῶτον τὴν φυσιολογίαν τοῦ Ἕλληνος καὶ δεύτερον τὴν φυσιολογίαν τῆς ̓Ελληνικῆς φυλῆς, ἵνα οὕτω ἐννοήση τὸ παρελθὸν αὐτῆς, καθὼς καὶ τὸ παρόν, οὕτως ὥστε νὰ διαγράψη σαφέστατα τὰς βάσεις τῆς δημιουργίας ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ». Ποιὸς εἶν ̓ ὁ "Ἔλληνας καὶ ποιὰ ἡ φυσιολογία του; 'Ο ̓Αριστοτέλης ἀποφαίνεται: «ὡς ὁ φρόνιμος ἂν ὁρίσειεν», δηλαδὴ ὅπως ὁ μυαλωμένος ἄνθρωπος θὰ ὥριζε νὰ εἶναι. «Εἶναι αὐτὸς ποὺ συνέλαβε καὶ κρατεῖ ὡς σήμερα στὴν κατοχή του τὴν ἀνώτερη μόρφωση τοῦ κόσμου: αὐτὸς ποὺ ἔδωσε τὴ βάση γιὰ τὸ λεξιλόγιο ὅλων τῶν λαῶν σὲ κάθε πεδίο σκέψης καὶ γνώσης' ποὺ ἄσκησε ἀνεξάντλητη γοητεία ἀκόμη καὶ σὲ πνεύματα ἀλλότρια ἢ ἐχθρικά' ποὺ φέρει μέσα του ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα», παρατηρεῖ ὁ Κ. Γνίρείοπε. Αὐτὸς εἶναι λοιπὸν ὁ Ἓλληνας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ γνωρίζει νὰ δημιουργῆ πολιτισμό, νὰ ἐξευρίσκη γνώσεις, ν ̓ ἀνακαλύπτη δυνατότητες καλῆς ζωῆς, νὰ μορφώνη. "Αρα αὐτὸς πρέπει νὰ εἶναι κι ὁ προορισμός τοὺ στὸν πλανήτη αὐτόν. «Προορισμὸς τοῦ Ἕλληνος», λέει ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος, «εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν ἦτο καὶ εἶναι εἰς κάθε ἐποχήν, σήμερα καὶ αὔριον, ὁ ἐξανθρωπισμὸς τῆς Οἰκουμένης». Πόθεν ἀπορρέει ἡ πεποίθηση αὐτὴ τοῦ Π. Γιαννόπουλου; ̓Απὸ τὴ μελέτη τῆς ̓ Ελληνικῆς φύσεως καὶ τῆς φύσεως τοῦ Ἓλληνος, ποὺ τὴ θε-