ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΔΟΣ ᾿Απρίλιος 1910 ᾿Απρίλιος 1990 Τὸ λυκαυγὲς τῆς Νεοελληνικῆς ᾿ Αναγεννήσεως Ὃ Περικλῆς Γιαννόπουλος εἶναι ἕνας ἀπ᾽ τοὺς νεώτερους ἥρωες τοῦ ᾿ Ελ- ληνικοῦ πνεύματος, ἕνας μάρτυρας τῆς ᾿Ιδέας «' Ελλάς», στὸ βωμὸ τῆς ὁποίας ἀ- νάλωσε ὅλες τὶς δυνάμεις του, χωρὶς νὰ προσδοκᾶ καμμιὰ ὑλικὴ ἢ ἠθικὴ ἀντα- μοιβή. "Εχοντας πλήρη συναίσθηση τῆς ὑπάρξεώς του στὸν κόσμο ὡς ἽἝλλῃη- νος, ἐπετέλεσε στὸ ἀκέραιο τὸν σκοπό του καὶ εὐδαιμονικὰ ἀνελήφθη στοὺς οὐ- ράνιους θόλους τῶν ἰδεῶν καὶ ἀξιῶν, στὴ µεγάλη πατρίδα τῶν "Ἑλλήνων. Ὃ ἀριστοκράτης νέος τῆς ᾿Αθήνας εἶναι ὁ μόνος Ἕλληνας, ποὺ ἐρωτικὰ ἐνέ- κυψε ἐπὶ τοῦ ἐκ συστάσεως ἀρρώστου σώματος τῆς νεώτερης ᾿ Ελλάδος, ποὺ διέ- γνωσε τὴ βαρειὰ νεοελληνικὴ νόσο, ποὺ ἀνέλυσε τὰ γενεσιουργὰ αἴτιά της καὶ συνέστησε τὴν κατάλληλη θεραπευτικὴ ἀγωγή. «Ἢ νεωτέρα ᾿Ελλάς», λέει, «εἶναι ἀμαθεστάτη. Στερεῖται καθ᾽ ὁλοκληρίαν τῆς γνώσεως τοῦ ἑαυτοῦ της. 'οΟ Ἕλλην στερεῖται καθ᾽ ὁλοκληρίαν τῆς γνώ- σεως τοῦ ἑαυτοῦ του. Κι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ βαθύτερον θεμέλιον, ἐφ᾽ οὗ ἑδράζεται σύμπαν τὸ ᾿Ελλαδικὸν ληστρικὸν φρενοκομεῖον. Τὸ ᾿Ελληνικὸν Πνεῦμα ἀπὸ τὸ 1821] μέχρι σήμερα --- πνεῦμα ἀερολογικὸν -- ἐφάνη ἀνικανώτατον νὰ ἐννοήση τὴν ᾿Ελληνικὴν ἀνθρωπότητα. ᾿Εφάνη ἀνικανώτατον νὰ ἐννοήση σαφῶς πρῶ- τον τὴν φυσιολογίαν τοῦ Ἕλληνος καὶ δεύτερον τὴν φυσιολογίαν τῆς ᾿Ελληνι- κῆς φυλῆς, ἵνα οὕτω ἐννοήση τὸ παρελθὸν αὐτῆς, καθὼς καὶ τὸ παρόν, οὕτως ὥ- στε νὰ διαγράψη σαφέστατα τὰς βάσεις τῆς δημιουργίας ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ». Ποιὸς εἶν᾽ ὁ "Ἔλληνας καὶ ποιὰ ἡ φυσιολογία του; 'Ο ᾿Αριστοτέλης ἀπο- φαίνεται: «ὡς ὁ φρόνιμος ἂν ὁρίσειεν», δηλαδὴ ὅπως ὁ μυαλωμένος ἄνθρωπος θὰ ὥριζε νὰ εἶναι. «Εἶναι αὐτὸς ποὺ συνέλαβε καὶ κρατεῖ ὡς σήµερα στὴν κατοχή του τὴν ἀνώτερη μόρφωση τοῦ κόσμου: αὐτὸς ποὺ ἔδωσε τὴ βάση γιὰ τὸ λεξιλό- γιο ὅλων τῶν λαῶν σὲ κάθε πεδίο σκέψης καὶ γνώσης' ποὺ ἄσκησε ἀνεξάντλητη γοητεία ἀκόμη καὶ σὲ πνεύματα ἀλλότρια ἢ ἐχθρικά' ποὺ φέρει µέσα του ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα», παρατηρεῖ ὁ Κ. Γνίρείοπε. Αὐτὸς εἶναι λοιπὸν ὁ Ἓλληνας, ὁ ἄν- θρωπος ποὺ γνωρίζει νὰ δημιουργῆ πολιτισμό, νὰ ἐξευρίσκη γνώσεις, ν᾿ ἀνακα- λύπτη δυνατότητες καλῆς ζωῆς, νὰ μορφώνη. "Αρα αὐτὸς πρέπει νὰ εἶναι κι ὁ προορισμός τοὺ στὸν πλανήτη αὐτόν. «Προορισμὸς τοῦ Ἕλληνος», λέει ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος, «εἰς τὸν κό- σμον αὐτὸν ἦτο καὶ εἶναι εἰς κάθε ἐποχήν, σήμερα καὶ αὔριον, ὁ ἐξανθρωπισμὸς τῆς Οἰκουμένης». Πόθεν ἀπορρέει ἡ πεποίθηση αὐτὴ τοῦ Π. Γιαννόπουλου; ᾿Α- πὸ τὴ μελέτη τῆς ᾿ Ελληνικῆς φύσεως καὶ τῆς φύσεως τοῦ Ἓλληνος, ποὺ τὴ θε-