ΕΥΑΙΤΕΛΟΣ ΡΟΖΟΣ ̓Επαγγελματίας «φίλος» μυστηριῶδες, χαμόγελο ζεστό, φυσικὴ ἐγκαρδιότητα. “Οσο γιὰ τὰ ὑλικὰ «μέσα», τὸ ἴδιο σημαντικὰ καὶ σὲ ἀφθονία. Χρήματα δὲν τοῦ λείψανε ποτέ, ὅπως δὲν τοῦ ἔλειψε ποτὲ ἡ προθυμία καὶ ἡ διάθεση νὰ ἐξυπηρετεῖ, νὰ δανείζει, νὰ κερνάει, νὰ «ὑποχρεώνει» μὲ ὁ,τιδήποτε. ́Ο0σο γιὰ τὸ αὐτοκίνητό του, μιὰ καλοδιατηρημένη «μερσεντές», εἶναι πάντα στὴ διάθεση τῶν φίλων, ὅπως στὴ διάθεσή τους εἶναι καὶ τὸ σπίτι του, τὰ δύο ἐξοχικά του, ἡ μία ἢ δύο γκαρσονιέρες του. ̓ Ακόμα καὶ μιὰ ἐπαγγελματικὴ προκάλυψη διαθέτει ἀρκετὰ ἠχηρὴ καὶ ὁπωσδήποτε εὐπρόσωπη. "Αλλοι τὸν ξέρουν ὡς ἐπιχειρηματία καὶ ἄλλοι ὡς εἰσαγωγέα. ̓ Αλλοῦ ἐμφανίζεται ὡς ἐφοπλιστὴς καὶ ἀλλοῦ ὡς βιομήχανος. Τ ̓ ἀγγλικά του, οἱ καλοί του τρόποι, οἱ κατὰ καιροὺς ἐξαφανίσεις του δημιουργοῦν κάποιο μυστήριο γύρω του, ἐνῶ ὁ Ἱδιος ἀναφέρεται ἀόριστα σὲ οἰκονομικὲς καὶ ἐπιχειρηματικὲς του δραστηριότητες στὸ ἐξωτερικό. Χωρὶς ἀμφιβολία τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν ἐπιτυχιῶν του τὸ ὀφείλει στὶς γυναῖκες. Μαζί τους εἶναι ἄψογος. Οἱ χειρισμοί του, οἱ τρόποι του, τὰ κοπλιμέντα του θὰ ἧταν ὑποδείγματα ἀκόμα καὶ γιὰ διακεκριμμένους γυναικοκατακτητές. Αὐτὸ τὸ μῖγμα οἰκειότητας καὶ ἀπόστασης, ἡ λεπτότητα καὶ ἡ διακριτικότητά του εἶναι κυριολεκτικὰ ἀριστουργήματα τακτικῆς ἀπέναντι στοὺς ἐκπροσώπους τοῦ «ἄλλου φύλου», ποὺ κατὰ κανόνα τὸν βρίσκουν γοητευτικό, εὐχάριστο, ἀκόμα καὶ πνευματώδη. ̓Αλλὰ ἂς σταματήσουμε ἐδῶ τὴν περιγραφὴ καὶ τὴν ἀνάλυση τῶν ἐξωτερικῶν καὶ ἐσωτερικῶν γνωρισμάτων τοῦ Δημήτρη Πλοκάμη, ποὺ γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή τους θὰ χρειάζονταν πολλές σελίδες ἀκόμα. ἼΑλλωστε οἱ πληροφοριοδότες μου δὲν ἧταν σὲ ὅλα ἐπαρκεῖς. Τώρα ποὺ τὰ συναρμολογῷ, βλέπω πὼς ὑπάρχουν πολλὰ κενά, ποὺ καλεῖται ὁ ἀναγνώστης νὰ τὰ καλύψει μὲ τὴν φαντασία του. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι τοῦτο: ὁ ἥρωάς μας ἦταν καὶ εἷναι μιὰ ἰδιότυπη προσωπικότητα. Μὲ τὸν ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΑΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ «ἀν Τὸν ἄνθρωπο, ποὺ γι ̓ αὐτὸν θὰ σᾶς μιλήσω ἐδῶ, δὲν τόν γνώρισα ποτέ. Οὔτε καὶ ήταν δυνατόν. Σ ̓ ἄλλους χώρους ζῶ ἐγὼ καὶ σ ̓ ἄλλους κινεῖται ἐκεῖνος. ”Αλλωστε καὶ ἂν τύχαινε νὰ τὸν συναντήσω, δὲν θὰ καταδεχότανε τὴ φιλία μου. Δὲν θὰ εἶχε τίποτα νὰ κερδίσει ἀπὸ μένα ἢ νὰ ὠφεληθεῖ. ̓Ακόμα κι αὐτὸς τὴν φιλία μας θὰ τὴν θεωροῦσε χάσιμο χρόνου. Ναί, ὅσο κι ἂν σᾶς φαίνεται περίεργο, ὁ φίλος μας, ἂν καὶ ἧταν συνειδητὰ ἀνεπάγγελτος καὶ ἀργόσχολος, εἶχε πετύχει αὐτὸ τὸ σπάνιο: ἐκμεταλλευότανε τὸ χρόνο ποὺ καθότανε. Καλὰ ἀκούσατε, καὶ δὲν ὑπερβάλλω. Αὐτὴ ἦταν ἡ πραγματικὴ ἐργασία τοῦ κατὰ τ ̓ ἄλλα ἐντιμότατου καὶ ἀξιοπρεπέστατου κ. Δημήτρη Πλοκάμη. ̓Εδῶ καὶ χρόνια, σύμφωνα πάντα μὲ τοὺς πληροφοριοδότες μου, ζοῦσε, καὶ πολὺ καλὰ μάλιστα, «πουλώντας» φιλία σὲ κατὰ κανόνα ὑψηλῆς κοινωνικῆς στάθμης πρόσωπα. Χῶρος τῆς «δουλειᾶς» του, ὁπουδήποτε εὐνοοὔσαν οἱ συνθῆκες καὶ τὸ ἐπέβαλλαν οἱ περιστάσεις: σαλόνια, μπὰρ, καφενεῖα, 'διάδρομοι καὶ προθάλαμοι ὑπουργικῶν γραφείων, ταβέρνες, ρεστωρὰν πολυτελείας, σουίτες ἀκριβῶν ξενοδοχείων κ.λπ. Σ ̓ ἕνα πρῶτο ἐπίπεδο ἦταν αὐτὸ τὸ πολὺ ἀσαφὲς καὶ συγκεχυμένο͵, ποὺ λέει τόσα πολλὰ καὶ ταυτόχρονα: ἦταν ἕνας ἄνθρωπος τοῦ κόσμου. Ἕνας κοσμικός, κοινωνικὸς θᾶλεγα, ἄνθρωπος, ποὺ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς πολύτιμης φαιᾶς του οὐσίας τὸ διέθετε σὲ γνωριμίες καὶ συσφίγξεις φιλικῶν δεσμῶν. “Ὅπως ἄλλοι ἔχουν συλλογὲς γραμματοσήμων, πινάκων ἢ σπάνιων βιβλίων, αὐτὸς ἔχει συλλογὲς φίλων. Γι ̓ αὐτοὺς ποὺ τὸν ξέρουνε καλά, εἶναι ἕνας ἀπαράμιλλος καὶ ἀσυναγώνιστος καλλιεργητὴς φιλικῶν σχέσεων. Εὐγενής, μειλίχιος, πνευματώδης, ὑποχωρητικὸς καὶ πάντοτε πρόθυμος νὰ κεράσει, νὰ κολακεύσει, ἀρκεῖ αὐτὸς νὰ τὸ θελήσει καὶ νὰ τοῦ δοθεῖ ἡ εὐκαιρία. Φυσικὰ ἡ ἐξωτερική του ἐμφάνιση εἶναι ἀψεγάδιαστη ὅσο καὶ ἐντυπωσιακή ̓ εὐπαρουσίαστος, ψηλός, λεπτὸς μὲ ἀριστοκρατικὴ ἐμφάνιση, ὕφος λίγο «μπλαζέ», λίγο