ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΟΩΣΤ(ΟΝ Περὶ ̓Αλβανῶν καί... «ἐπίσημης θέσεως» τοῦ «Δαυλοῦ» ̓Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον διάβασα τὴν ᾱνάλυση τοῦ συνεργάτη σας κ. ̓Ορέστη "Ἠλιανοῦ, μὲ τίτλο: «Ἕλληνες καὶ ̓Αλβανού», ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ 98ο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ». Εἶναι μία ἀνάλυση, ποὺ ἀγγίζει τὴν οὐσία καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ προβλήματος. Βέβαια αὐτὰ σὲ πολλοὺς εἶναι ἤδη γνωστὰ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ̓Αριστείδη ΠΠ. Κόλλια, « ̓ Αρβανίτες καὶ ἡ καταγωγὴ τῶν ̓Ελλήνων» (1953), καὶ ὑποθέτω ὅτι ἡ παράλειψη αὐτοῦ τοῦ ἔργου προφανῶς θὰ ὀφείλεται σὲ λόγους συγγνωστοὺς καὶ μιὰ ἔπανόρθωση δὲν θὰ ἔβλαπτε. ̓Αλλ ̓ ἐρωτῶ, τί νόημα εἶχε τὸ κάτωθι τοῦ κειμένου, ἐντὸς πλαισίου, σχόλιο τοῦ κ. Μπογδανόπουλου, μὲ ἐντελῶς ἀντίθετο πνεῦμα; Μήπως γιὰ νὰ τονίσει τὴν ἀντίθετη ἐπίσημη θέση τοῦ περιοδικοῦ; Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι τὸ θέμα « ̓ Αρβανίτες- Ἕλληνες - ̓Αλβανοὺ δὲν τὸ θεωρήσατε σημαντικὸ ἀπ ̓ ἀρχῆς (ἂν κρίνω μάλιστα καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιδερμικὴ κριτικὴ τοῦ ἄλλου ἔργου τοῦ ̓Αριστείδη Κόλλια «'Η Γλῶσσα τῶν Θεὤν», ποὺ δημοσιεύσατε), ἀλλὰ εἶναι κεφαλαιῶδες καὶ ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιὰ τὴν γνώση τῆς "Ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ Γλώσσας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπειδὴ ἀρκετοὶ --σὰν τὸν κ. Μπογδανόπουλο-- πρεσβεύουν τ ̓ ἀντίθετα καὶ παρουσιάζονται σὰν λαῦροι ̓ ΗἩρακλεῖς, κήνσορες καὶ τιμητὲς τῆς 'Ελληνικότητας ἄλλων, καλὸ θὰ ἦταν, πρὶν πιάσουν τὸν κάλαμο, νὰ ἐξετάσουν τὶς δικές τους ρίζες, γιατὶ μπορεῖ νὰ βρεθοῦν πρὸ ἐκπλήξεως... Νὰ λ.χ. ποὺ τὸ ἐπώνυμο τοῦ κ. Μπογδανόπουλου, παραγόμενο ἐκ τοῦ σλαυικοῦ «Μπογδᾶν», σημαίνει τὸν γιὸ τοῦ Θεοδοσίου, πρᾶγμα ποὺ βέβαια δὲν ἀποδεικνύει σλαβικἡ καταγωγή, Σχόλιο τοῦ Δαυλοῦ: ἀλλ ̓ οὔτε τὴν ἀποκλείει πειστικά. Ας μοῦ ἐπιτρέψει λοιπὸν ὁ κ. Μπογδανόπουλος, νὰ θεωρῶ πιὸ Ἕλληνες τοὺς ̓Αλβανούς, λ.χ. τὸν πρώην Πρωθυπουργό Μεχμέτ Σέχου, ἀπόγονο τῆς ἡρωικῆς Τζαβέλαινας ἢ τὸν σημερινὸ ὑπουργὸ Σωκράτη Πλάκα, παρὰ τὸν ἴδιο. "Ας μὴν ἔπικαλεσθεῖ τὴν ὕπαρξη "Ἑλληνικῆς συνειδήσεως, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα μὴ ἀντικειμενικὸ στοιχεῖο τῆς ̓Εθνικότητας, καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ ζητούμενο στὴ μεταξύ μας διαμάχη: Γιατὶ Ἕλληνες καὶ ̓ Αλβανοὶ ἔχουν διαφορετικἠ ἐθνικὴ συνείδηση, διαφορετικἀ κράτη καὶ ἕνα αἰώνιο καὶ οὖσιαστικὰ ἀναιτιολόγητο ἐπίσημο μῖσος, ἐνῶ εἶναι λαοὶ ὁμόφυλοι καὶ ὁμαίμονες καὶ ὄχι «ἀνάδελφου», ὅπως ὑποστηρίζουν καὶ αὐτοὶ καὶ ἐμεῖς, ἐπίσημα; Ἢ ἭἭπειρος δὲν εἶναι διαφιλονικούμενο οἰκόπεδο μεταξὺ ̓ Ελλάδος καὶ κάποιων ἀλλοεθνῶν, ὥστε νὰ ἐπικαλεῖσθε τίτλους ἰδιοκτησίας, κ. Μπογδανόπουλε. Εἶναι κοινὸς τόπος καὶ πηγὴ ἑνὸς λαοῦ, ποὺ τὰ θρησκευτικὰ πάθη τῆς ̓Ανατολῆς (Χριστιανισμὸς-Μωαμεθανισμὸς) ρήμαξαν καὶ τὸν ἕκαναν κομμάτια. Εὐχαριστῷ γιὰ τὴν φιλοξενία Δημήτρης Καλατζῆς Δίρκης 3, Θήβα ΥΓ. Στὸ ἄρθρο περὶ τοῦ τετραγραμμάτου τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ τοῦ αἰδ. κ. Γάτσια (τ. 97), νὰ παρατηρήσω, ὅτι οὔτε ἡ ̓Αλβανικὴ εἶναι συγγενὴς μὲ τὴν Ρωσσικὴ οὔτε βέβαια τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὰ ̓Αλβανικὰ εἶναι Βορο. ̓Ο Θεὸς στὰ ̓Αλβανικὰ εἶναι Ρετεάϊ-ἃ καὶ προσαγορεύεται Ζώτ(-Κύριος). Βέβαια ὑπάρχει ἡ πανάρχαια καὶ πρωτίστη θεότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ "Ἠλιος, ποὺ στὰ ̓Αλβανικὰ εἶναι τετραγράμματος: 14] ἤ Ὀιαν ἢ Ὀίαι, ἀπ ̓ ὅπου καὶ ὁ ἕλληνοπελασγικὸς «Δίας» (Βλπ. ̓Αριστείδη Κόλλια; « ́Η Γλῶσσα τῶν Θεῶν»). Δ.Κ. Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Δημ. Μπογδανόπουλου ἀνεφέρετο στὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἕως σήμερα παρουσία τοῦ ̓Ελληνισμοῦ στὴν “Ηπειρο, ἐνῶ τὸ ἄρ-