ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΟΩΣΤ(ΟΝ Περὶ ᾽Αλβανῶν καί... «ἐπίσημης θέσεως» τοῦ «Δαυλοῦ» ᾿Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Μὲ µεγάλο ἐνδιαφέρον διάβασα τὴν ᾱ- νάλυση τοῦ συνεργάτη σας κ. ᾿Ορέστη "Ἠλιανοῦ, μὲ τίτλο: «Ἕλληνες καὶ ᾿Αλβα- νού», ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ 98ο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ». Εἶναι µία ἀνάλυση, ποὺ ἀγγίζει τὴν οὐσία καὶ τὸ περιεχόµενο τοῦ προβλή- ματος. Βέβαια αὐτὰ σὲ πολλοὺς εἶναι ἤδη γνωστὰ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ᾿Αριστείδη ΠΠ. Κόλλια, «᾿ Αρβανίτες καὶ ἡ καταγωγὴ τῶν ᾿Ελλήνων» (1953), καὶ ὑποθέτω ὅτι ἡ παρά- λειψη αὐτοῦ τοῦ ἔργου προφανῶς θὰ ὀφεί- λεται σὲ λόγους συγγνωστοὺς καὶ μιὰ ἔπα- νόρθωση δὲν θὰ ἔβλαπτε. ᾿Αλλ᾽ ἐρωτῶ, τί νόημα εἶχε τὸ κάτωθι τοῦ κειμένου, ἐντὸς πλαισίου, σχόλιο τοῦ κ. Μπογδανόπουλου, μὲ ἐντελῶς ἀντίθετο πνεῦμα; Μήπως γιὰ νὰ τονίσει τὴν ἀντίθε- τη ἐπίσημη θέση τοῦ περιοδικοῦ; Εἶναι ἀ- λήθεια, ὅτι τὸ θέµα «᾿ Αρβανίτες- Ἕλληνες -᾽Αλβανοὺ δὲν τὸ θεωρήσατε σημαντικὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς (ἂν κρίνω µάλιστα καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιδερμικὴ κριτικὴ τοῦ ἄλλου ἔργου τοῦ ᾿Αριστείδη Κόλλια «'Η Γλῶσσα τῶν Θε- ὤν», ποὺ δημοσιεύσατε), ἀλλὰ εἶναι κεφα- λαιῶδες καὶ ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιὰ τὴν γνώση τῆς "Ἑλληνικῆς ἱστορίας καὶ Γλώσσας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπειδὴ ἀρκετοὶ --σὰν τὸν κ. Μπογδανόπουλο-- πρε- σβεύουν τ᾽ ἀντίθετα καὶ παρουσιάζονται σὰν λαῦροι ᾿ ΗἩρακλεῖς, κήνσορες καὶ τι- μητὲς τῆς 'Ελληνικότητας ἄλλων, καλὸ θὰ ἦταν, πρὶν πιάσουν τὸν κάλαμο, νὰ ἐξετά- σουν τὶς δικές τους ρίζες, γιατὶ μπορεῖ νὰ βρεθοῦν πρὸ ἐκπλήξεως... Νὰ λ.χ. ποὺ τὸ ἐ- πώνυµο τοῦ κ. Μπογδανόπουλου, παραγό- µενο ἐκ τοῦ σλαυικοῦ «Μπογδᾶν», σηµαί- νει τὸν γιὸ τοῦ Θεοδοσίου, πρᾶγμα ποὺ βέ- βαια δὲν ἀποδεικνύει σλαβικἡ καταγωγή, Σχόλιο τοῦ Δαυλοῦ: ἀλλ᾽ οὔτε τὴν ἀποκλείει πειστικά. Ας μοῦ ἐπιτρέψει λοιπὸν ὁ κ. Μπο- γδανόπουλος, νὰ θεωρῶ πιὸ Ἕλληνες τοὺς ᾿Αλβανούς, λ.χ. τὸν πρώην Πρωθυπουργό Μεχμέτ Σέχου, ἀπόγονο τῆς ἡρωικῆς Τζα- βέλαινας ἢ τὸν σημερινὸ ὑπουργὸ Σωκρά- τη Πλάκα, παρὰ τὸν ἴδιο. "Ας μὴν ἔπικα- λεσθεῖ τὴν ὕπαρξη "Ἑλληνικῆς συνειδή- σεως, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα μὴ ἀντικειμενικὸ στοιχεῖο τῆς ᾿Εθνικότητας, καὶ αὐτὸ ἀκρι- βῶς εἶναι τὸ ζητούμενο στὴ μεταξύ µας διαμάχη: Γιατὶ Ἕλληνες καὶ ᾿ Αλβανοὶ ἔ- χουν διαφορετικἠ ἐθνικὴ συνείδηση, δια- φορετικἀ κράτη καὶ ἕνα αἰώνιο καὶ οὖσια- στικὰ ἀναιτιολόγητο ἐπίσημο μῖσος, ἐνῶ εἶναι λαοὶ ὁμόφυλοι καὶ ὁμαίμονες καὶ ὄχι «ἀνάδελφου», ὅπως ὑποστηρίζουν καὶ αὐτοὶ καὶ ἐμεῖς, ἐπίσημα; Ἢ ἭἭπειρος δὲν εἶναι διαφιλονικούμε- νο οἰκόπεδο μεταξὺ ᾿ Ελλάδος καὶ κάποιων ἀλλοεθνῶν, ὥστε νὰ ἐπικαλεῖσθε τίτλους ἰ- διοκτησίας, κ. Μπογδανόπουλε. Εἶναι κοι- νὸς τόπος καὶ πηγὴ ἑνὸς λαοῦ, ποὺ τὰ θρησκευτικὰ πάθη τῆς ᾿Ανατολῆς (Χρι- στιανισμὸς-Μωαμεθανισμὸς) ρήμαξαν καὶ τὸν ἕκαναν κομμάτια. Εὐχαριστῷ γιὰ τὴν φιλοξενία Δημήτρης Καλατζῆς Δίρκης 3, Θήβα ΥΓ. Στὸ ἄρθρο περὶ τοῦ τετραγραμμάτου τοῦ ὀ- νόματος τοῦ Θεοῦ τοῦ αἰδ. κ. Γάτσια (τ. 97), νὰ παρατηρήσω, ὅτι οὔτε ἡ ᾿Αλβανικὴ εἶναι συγ- γενὴς μὲ τὴν Ρωσσικὴ οὔτε βέβαια τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὰ ᾿Αλβανικὰ εἶναι Βορο. ᾽Ο Θεὸς στὰ ᾿Αλβανικὰ εἶναι Ρετεάϊ-ἃ καὶ προσαγορεύεται Ζώτ(-Κύριος). Βέβαια ὑπάρχει ἡ πανάρχαια καὶ πρωτίστη θεότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ "Ἠλιος, ποὺ στὰ ᾿Αλβανικὰ εἶναι τετραγράμμα- τος: 14] ἤ Ὀιαν ἢ Ὀίαι, ἀπ᾿ ὅπου καὶ ὁ ἕλλη- νοπελασγικὸς «Δίας» (Βλπ. ᾿Αριστείδη Κόλλια; «΄Η Γλῶσσα τῶν Θεῶν»). Δ.Κ. Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Δημ. Μπογδανόπουλου ἀνεφέρετο στὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἕως σήµερα παρουσία τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ στὴν “Ηπειρο, ἐνῶ τὸ ἄρ-