ση ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΕΥΡΗΣ, Ὃ διωγμὸς τῶν ἀρίστων «Ὁ πολιτισμὸς τῆς ̓Αρχαίας "Ελλάδος σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς (Φιλοσοφία, ̓Επιστήμη, Τέχνη, Πολιτικὴ κ.τ.λ.) ἔγινε χάρις στὴν ἐργασία καὶ στὶς ἐμπνεύσεις ἀτόμων κι ὄχι μαζῶν... Ἢ μᾶζα οὔτε φιλοσοφεῖ οὔτε καλλιτεχνεῖ οὔτε εἶναι σὲ θέση νὰ προαγάγη ἔπιστῆμες ἢ ν ̓ ἀσκήση πολιτική», παρατηρεῖ πολύ εὔστοχα ὁ Κώστας Πλεύρης στὸ βιβλίο του «Ὁ διωγμὸς τῶν ἀρίστων». Πράγματι, ὁ "Ἑλληνικὸς Πολιτισμός, ἡ ̓ Ελλάδα ---γιατὶ "Ἑλλάδα ἴσον πολιτισμὸς-- «τὸ ἀπύθμενο αὐτὸ χάος κι ἡ πιὸ ψηλὴ κορυφὴ τοῦ γεμάτου θαυμασμὸ προσκυνήματος τῆς ἀνθρωπότητος» (Νίτσε), ἀποτελεῖ δημιούργημα τοῦ ̓ Ησιόδου καὶ ̓Ομήρου, τοῦ Πινδάρου καὶ Αἰσχύλου, τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ ̓Αριστοτέλους, τῆς Σαπφοῦς καὶ ὀλίγων ἀκόμη ξεχωριστῶν μορφῶν καὶ ἐπωνύμων. "Οσον ἀφορᾶ στὸν ἀνώνυμο ὄχλο, τὴν ἀνδραποδώδη μάζα, αὐτὴ ὄχι ἁπλῶς δὲν προσέφερε τίποτα, ἀλλὰ κατέστρεψε καὶ ἐμπόδισε τὴν ὁμαλὴ πρόοδο τῆς "Ελλάδος. «Εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἡ. Αἱρεῦνται γὰρ ἕν ἀντὶ ἁπάντων οἱ ἄριστοι, κλέος ἀέναον θνητῶν, οἱ δὲ πολλοὶ κεκόρηνται ὅκωσπερ κτήνεα», λέει ὁ 'Ἡράκλειτος τῆς ̓Εφέσου. Κι ὅμως οἱ ἄριστοι αὐτοί, οἱ μεγάλοι ἄνδρες ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἔπεσαν θύματα τοῦ φθόνου καὶ τῆς κακότητας τῶν ἀναξίων' γιατὶ ὁ φθόνος κι ἡ κακότητα ἀποτελεῖ ἰδιότητα αὐτῶν κι ὅχι βέβαια τῶν μεγάλων μορφῶν καὶ ἀρίστων, ποὺ διαθέτουν ἀ-φθονίαν ἀρετῶν. Στὸ ἐρώτημα ποιὸς ἢ ποιοὶ ἐπιτέλους καταδιώκουν τὰ μεγάλα ἀναστήματα, τοὺς σοφοὺς ἀνθρώπους, ὁ συγγραφεὺς ἀπαντᾶ: «ἢ Δημοκρατία», πρᾶγμα, ποὺ δὲ φαίνεται καὶ πολὺ σωστό’ γιατὶ ἡ Δημοκρατία ἀποτελεῖ μορφὴ πολιτεύματος, πού, ὅπως κι ὅλα τὰ ἄλλα, ἐπενόησαν οἱ ἀγαθοὶ Ἕλληνες: "Αλλωστε «ἡ μᾶζα εἶναι ἀδύνατον νὰ εἶναι δημοκρατική»! (Ε. Λεμπέση, «ἢ ἐπαναστατικὴ μᾶζα»). Στὸ ἐρώτημα, λοιπόν, ποιοὶ δολοφονοῦν, ἐξορίζουν, φυλακίζουν καταδιώκουν γενικὰ τοὺς μεγάλους ἄνδρες, θὰ παραθέσω τὴν ἕρμηνεία τοῦ ̓Ἔρικ Χόφφερ: «Οἱ ἀποτυχημένοι ἄνθρωποι, οἱ ἀνίκανοι νὰ δημιουργήσουν ἔργο ἄξιον λόγου, οἱ οὐτιδανοὶ, πού, θεωρώντας τὴ ζωή τους κατεστραμμένη καὶ τὸν κόσμο ξεκάρφωτο, αἰσθάνονται εὐχαρίστηση στὸ χάος, τὸ ὁποῖο καὶ δημιουργοῦν». 'Ο Μαρά, ὁ Ροβεσπιέρος, ὁ Λένιν, ὁ Μουσσολίνι καὶ ὁ Χίτλερ ἀποτελοῦν ἔξοχα παραδείγματα, κατὰ τὸ συγγραφέα («Ὁ φανατικός»). ̓Αλλὰ οὐτιδανοί, φθονεροὶ καὶ ἀποτυχημένοι ὑπάρχουν καὶ ἐκτὸς τοῦ λεγόμενου δημοκρατικοῦ χώρου. 'Ο ̓ Ἡράκλειτος τῆς ̓Εφέσου δὲν ἀπόρησε, ὅταν τρεῖς ἀποτυχημένοι μαθητές του πρωτοστάτησαν στὴν ἐξορία τοῦ ἄριστου συμμαθητοῦ τους ̓Ἑρμοδώρου, μὲ τὴ συνεργασία μάλιστα τῶν Περσῶν: «Κι αὐτὸ σὲ κάνει ν ̓ ἀπορῆς, Κρατίδα! Εἶναι κοινῆς ψυχῆς κοινὸς ὁ πόθος νὰ σβήσουν, νὰ ζητοῦν νὰ καταστρέψουν ὅ,τι νὰ φθάσουν δὲν μποροῦν, δὲν νιώθουν!» ("Απόσπασμα ἀπ ̓ τὴν Τραγωδία «Πάντα ρεῖ») Εἶναι νὰ γελᾶ κανεὶς σὰν τὸ Δημόκριτο ἢ καὶ νὰ κλαίη, ἂν θέλη, σκεπτόμενος τὸν ̓Αθηναῖο ἐκεῖνο, ποὺ παρακαλοῦσε τόν, ἄγνωστο σ ̓ αὐτόν, ̓Αριστείδη νὰ ψηφίση τὸν ἐξοστρακισμὸ τοῦ ....Αριστείδου, γιατὶ βαρέθηκε, λέει, νὰ ἀκούη νὰ τὸν ἀποκαλοῦν «δίκαιο»! «Αὐτὸς εἶναι καλὸς κι ἄλλος κανένας! Τί θέλει ἐδῶ, μὲ τοὺς κακοὺς τί θέλει; Γιὰ μᾶς ἡ καλοσύνη του δὲν κάνει.