ση ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΕΥΡΗΣ, Ὃ διωγμὸς τῶν ἀρίστων «Ὁ πολιτισμὸς τῆς ᾿Αρχαίας "Ελλάδος σ᾽ ὅλους τοὺς τομεῖς (Φιλοσοφία, ᾿Επιστή- µη, Τέχνη, Πολιτικὴ κ.τ.λ.) ἔγινε χάρις στὴν ἐργασία καὶ στὶς ἐμπνεύσεις ἀτόμων κι ὄχι μαζῶν... Ἢ μᾶζα οὔτε φιλοσοφεῖ οὔτε καλλιτεχνεῖ οὔτε εἶναι σὲ θέση νὰ προαγάγη ἔπι- στῆμες ἢ ν᾿ ἀσκήση πολιτική», παρατηρεῖ πολύ εὔστοχα ὁ Κώστας Πλεύρης στὸ βιβλίο του «Ὁ διωγμὸς τῶν ἀρίστων». Πράγματι, ὁ "Ἑλληνικὸς Πολιτισμός, ἡ ᾿ Ελλάδα ---γιατὶ "Ἑλλάδα ἴσον πολιτισμὸς-- «τὸ ἀπύθμενο αὐτὸ χάος κι ἡ πιὸ ψηλὴ κορυφὴ τοῦ γεμάτου θαυμασμὸ προσκυνήματος τῆς ἀνθρωπότητος» (Νίτσε), ἀποτελεῖ δημιούργημα τοῦ ᾿ Ησιό- δου καὶ ᾿Ομήρου, τοῦ Πινδάρου καὶ Αἰσχύλου, τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ ᾿Αριστοτέλους, τῆς Σαπφοῦς καὶ ὀλίγων ἀκόμη ξεχωριστῶν μορφῶν καὶ ἐπωνύμων. "Οσον ἀφορᾶ στὸν ἀ- νώνυμο ὄχλο, τὴν ἀνδραποδώδη μάζα, αὐτὴ ὄχι ἁπλῶς δὲν προσέφερε τίποτα, ἀλλὰ κατέ- στρεψε καὶ ἐμπόδισε τὴν ὁμαλὴ πρόοδο τῆς "Ελλάδος. «Εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἡ. Αἱρεῦνται γὰρ ἕν ἀντὶ ἁπάντων οἱ ἄριστοι, κλέος ἀέ- ναον θνητῶν, οἱ δὲ πολλοὶ κεκόρηνται ὅκωσπερ κτήνεα», λέει ὁ 'Ἡράκλειτος τῆς ᾿Εφέ- σου. Κι ὅμως οἱ ἄριστοι αὐτοί, οἱ μεγάλοι ἄνδρες ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἔπεσαν θύματα τοῦ φθόνου καὶ τῆς κακότητας τῶν ἀναξίων' γιατὶ ὁ φθόνος κι ἡ κακότητα ἀποτελεῖ ἰδιότητα αὐτῶν κι ὅχι βέβαια τῶν μεγάλων μορφῶν καὶ ἀρίστων, ποὺ διαθέτουν ἀ-φθονίαν ἀρετῶν. Στὸ ἐρώτημα ποιὸς ἢ ποιοὶ ἐπιτέλους καταδιώκουν τὰ μεγάλα ἀναστήματα, τοὺς σο- φοὺς ἀνθρώπους, ὁ συγγραφεὺς ἀπαντᾶ: «ἢ Δημοκρατία», πρᾶγμα, ποὺ δὲ φαίνεται καὶ πο- λὺ σωστό’ γιατὶ ἡ Δημοκρατία ἀποτελεῖ μορφὴ πολιτεύματος, πού, ὅπως κι ὅλα τὰ ἄλλα, ἐπενόησαν οἱ ἀγαθοὶ Ἕλληνες: "Αλλωστε «ἡ μᾶζα εἶναι ἀδύνατον νὰ εἶναι δημοκρατι- κή»! (Ε. Λεμπέση, «ἢ ἐπαναστατικὴ μᾶζα»). Στὸ ἐρώτημα, λοιπόν, ποιοὶ δολοφονοῦν, ἐ- ξορίζουν, φυλακίζουν καταδιώκουν γενικὰ τοὺς μεγάλους ἄνδρες, θὰ παραθέσω τὴν ἕρμη- νεία τοῦ ᾿Ἔρικ Χόφφερ: «Οἱ ἀποτυχημένοι ἄνθρωποι, οἱ ἀνίκανοι νὰ δημιουργήσουν ἔργο ἄξιον λόγου, οἱ οὐτιδανοὶ, πού, θεωρώντας τὴ ζωή τους κατεστραμμένη καὶ τὸν κόσμο ξε- κάρφωτο, αἰσθάνονται εὐχαρίστηση στὸ χάος, τὸ ὁποῖο καὶ δημιουργοῦν». 'Ο Μαρά, ὁ Ροβεσπιέρος, ὁ Λένιν, ὁ Μουσσολίνι καὶ ὁ Χίτλερ ἀποτελοῦν ἔξοχα παραδείγματα, κατὰ τὸ συγγραφέα («Ὁ φανατικός»). ᾿Αλλὰ οὐτιδανοί, φθονεροὶ καὶ ἀποτυχημένοι ὑπάρχουν καὶ ἐκτὸς τοῦ λεγόμενου δημοκρατικοῦ χώρου. 'Ο ᾿ Ἡράκλειτος τῆς ᾿Εφέσου δὲν ἀπόρη- σε, ὅταν τρεῖς ἀποτυχημένοι µαθητές του πρωτοστάτησαν στὴν ἐξορία τοῦ ἄριστου συμ- μαθητοῦ τους ᾿Ἑρμοδώρου, μὲ τὴ συνεργασία μάλιστα τῶν Περσῶν: «Κι αὐτὸ σὲ κάνει ν᾿ ἀπορῆς, Κρατίδα! Εἶναι κοινῆς ψυχῆς κοινὸς ὁ πόθος νὰ σβήσουν, νὰ ζητοῦν νὰ καταστρέψουν ὅ,τι νὰ φθάσουν δὲν μποροῦν, δὲν νιώθουν!» ("Απόσπασμα ἀπ᾽ τὴν Τραγωδία «Πάντα ρεῖ») Εἶναι νὰ γελᾶ κανεὶς σὰν τὸ Δημόκριτο ἢ καὶ νὰ κλαίη, ἂν θέλη, σκεπτόμενος τὸν ᾿Α- θηναῖο ἐκεῖνο, ποὺ παρακαλοῦσε τόν, ἄγνωστο σ᾽ αὐτόν, ᾿Αριστείδη νὰ ψηφίση τὸν ἐξο- στρακισμὸ τοῦ ....Αριστείδου, γιατὶ βαρέθηκε, λέει, νὰ ἀκούη νὰ τὸν ἀποκαλοῦν «δί- καιο»! «Αὐτὸς εἶναι καλὸς κι ἄλλος κανένας! Τί θέλει ἐδῶ, μὲ τοὺς κακοὺς τί θέλει; Γιὰ μᾶς ἡ καλοσύνη του δὲν κάνει.