ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Μέσα στὰ δέκα προσεχῆ χρόνια ́Η παγκόσμια «πολεμικὴ εἰρήνη», στὴν ὁποία ἀναφέρθηκα ἀπὸ τὴ στήλη αὐτὴ στὸ 990 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ», δηλαδὴ ἡ πρωτοφανὴς γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Διεθνὴς ̓Εξ-ουσία μετετράπη, λόγω τῆς χρήσεως τῶν πυρηνικῶν ὅπλων, ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα σὲ ἀπόλεμη ὀργάνωση, δημιουργεῖ γιὰ τοὺς βυσσοδομοῦντες στὰ σκοτεινὰ «φορεῖς» τῆς τὴν ἀνάγκη νέων πρακτικῶν, ἐξουσιασμοῦ, ἀδοκίμαστων ἕως τώρα. Ἢ ἀχρήστευση τῆς «τελευταίας συνταγῆς» τῆς, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ὁποίας παρέτεινε καὶ διαιώνιζε τὴν δική της τάξη ἰδεῶν καὶ πραγμάτων. ὅταν οἱ ἄλλες συνταγές της (οἰκονομικὸς πόλεμος, προπαγάνδα, διπλωματία, πνευματικὴ ἐκτροπἠ κ.λπ.) δὲν ἀπέδιδαν πιά, δηλαδὴ ἡ τελευταία συνταγή τοῦ «θερμοῦ πολέμου», πετιέται στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων καὶ στὴ θέση της μπαίνει -. τί; Σαράντα καὶ πλέον χρόνια χρειᾶσθηκαν μετὰ τὴν πρώτη ἀτομικὴ ἔκρηξη, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1945, στὴ Χιροσίμα, γιὰ νὰ γίνη βίωμα ὅτι οἱ θερμοὶ πόλεμοι ὡς ἱστορικὸ φαινόμενο ἐτελείωσαν. Τοῦτο εἰχε σὰν ᾱποτέλεσμα τὴν πρόσφατη ἕνιση τῆς δυαδικῆς ἕως τώρα παγκόσμιας ἐῥουσίας (δυαδισμὸς ἐξουσίας, ὅταν Ἄπάρχη ἀδυναμία διεξαγωγῆς πολέμου, ἀποτελεῖ κενὸν τύπον). ̓Αλλὰ οἱ πρακτικὲς τῆς δυαδικῆς ἐξουσίας διατηροῦνται (ὅλες σχεδὸν) ἀμετάβλητες στὴν ἐνισμένη νέα μορφή της. Τοῦτο μπορεῖ νὰ σημαίνη δύο πράγματα: Φ ̓ἪἪ ὅτι ἡ Διεθνὴς ̓Εξ-ουσία δὲν ἔχει καταλάβει ἀκόμη, ὅτι, ὅταν κανεὶς εἶναι πιὰ ὁριστικὰ ἀπόλεμος, δὲν μπορεῖ νὰ στηρίζεται στὴν δύναμη, δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαρτᾶ τὴν ὕπαρξη καὶ ἐπιβίωσή του οὔτε ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸ οὔτε ἀπὸ τὸν ὀργανωτικὸ (ἀνοιχτὸ ἢ συνωμοτικὀ) οὔτε ἀπὸ τὸν τεχνολογικὸ οὔτε ἀπὸ τὸν πνευματικὀ-ἰδεολογικὸ-προπαγανδιστικὸ βιασμὸ τῆς ἀνθρωπότητας. Διότι ἁπλούστατα ὅλοι αὐτοὶ οἱ «πόλεμου» (οἰκονομικός, ὀργανωτικός, τεχνολογικός, ἰδεολογικὸς κ.λπ.) ἀποτελοῦν τὰ προστάδια, τὰ σκαλοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν ἀναγκαστικᾶ καὶ ὑποχρεωτικὰ στὸν θερμὀ πόλεμο, δηλαδὴ στὸν ἢδὴ ἀνέφικτο συνεπῶς καὶ τὰ ἴδια ἔχουν ἤδη ὁριστικῶς καταργηθῆ ὡς πρακτικὲς ἐξουσιασμοῦ. Φ Ἢ ὅτι ἡ Διεθνὴς ̓Εξ-ουσία γνωρίζει μὲν ὅτι οἱ πρακτικές της αὐτὲς εἶναι πιὰ ὅλο καὶ πιὸ ἄτελέσφορες γι ̓ αὐτήν, ἀλλὰ ἡ φύση της ἡ ἵδια ἢ τὸ ἐπίπεδο καὶ ἡ ποιότης τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὴν συναποτελοῦν, δὲν τῆς ἐπιτρέπουν, δὲν τὴν καθιστοῦν ἱκανὴ νὰ τὶς ἀντικαταστήση μὲ ἄλλες. ̓Εδῶ ἔχω τὴν ἐντύπωση, ὅτι βρισκόμαστε ἀκριβῶς στὸ σημεῖο, ὅπου γιὰ τὴν ̓Εξ-ουσία «μάγκωσε ὁ κόμπος στὸ χτένι». Πραγματικά, ὅπου κι ἂν κυττάξετε γύρω σας, θὰ δῆτε ὅλα τὰ ὄργανα κι ὅλους τοὺς «φορεῖς» τῆς ἕως τοῦδε ̓Ισχύος νὰ καταρρέουν. ̓Απὸ τὶς «ἰδεολογίες» της δὲν βλέπω νὰ ἀπέμεινε πιὰ τίποτε. ̓Απὸ τοὺς «πατριᾶρχες» της, τὰ ἱστορικά της πρότυπα, τὰ ἀνθρώπινα «μοντέλα» της δὲν βλέπω πιὰ παρὰ τὶς γελοιογραφίες τους, ποὺ ἐπιβιώνουν