ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Μέσα στὰ δέκα προσεχῆ χρόνια ΄Η παγκόσμια «πολεμικὴ εἰρήνη», στὴν ὁποία ἀναφέρθηκα ἀπὸ τὴ στή- λη αὐτὴ στὸ 990 τεῦχος τοῦ «Δαυ- λοῦ», δηλαδὴ ἡ πρωτοφανὴς γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Διεθνὴς ᾿Εξ-ουσία μετετρά- πη, λόγω τῆς χρήσεως τῶν πυρηνι- κῶν ὅπλων, ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα σὲ ἀπόλεμη ὀργάνωση, δημιουργεῖ γιὰ τοὺς βυσσοδομοῦντες στὰ σκο- τεινὰ «φορεῖς» τῆς τὴν ἀνάγκη νέων πρακτικῶν, ἐξουσιασμοῦ, ἀδοκίμα- στων ἕως τώρα. Ἢ ἀχρήστευση τῆς «τελευταίας συνταγῆς» τῆς, μὲ τὴν ἐ- φαρμογὴ τῆς ὁποίας παρέτεινε καὶ διαιώνιζε τὴν δική της τάξη ἰδεῶν καὶ πραγμάτων. ὅταν οἱ ἄλλες συντα- γές της (οἰκονομικὸς πόλεμος, προ- παγάνδα, διπλωματία, πνευματικὴ ἐ- κτροπἠ κ.λπ.) δὲν ἀπέδιδαν πιά, δη- λαδὴ ἡ τελευταία συνταγή τοῦ «θερ- μοῦ πολέμου», πετιέται στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων καὶ στὴ θέση της μπαίνει -. τί; Σαράντα καὶ πλέον χρόνια χρειᾶ- σθηκαν μετὰ τὴν πρώτη ἀτομικὴ ἔ- κρηξη, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1945, στὴ Χιροσίμα, γιὰ νὰ γίνη βίωμα ὅτι οἱ θερμοὶ πόλεμοι ὡς ἱστορικὸ φαινό- µενο ἐτελείωσαν. Τοῦτο εἰχε σὰν ᾱ- ποτέλεσμα τὴν πρόσφατη ἕνιση τῆς δυαδικῆς ἕως τώρα παγκόσμιας ἐ- ῥουσίας (δυαδισμὸς ἐξουσίας, ὅταν Ἄ- πάρχη ἀδυναμία διεξαγωγῆς πολέ- µου, ἀποτελεῖ κενὸν τύπον). ᾿Αλλὰ οἱ πρακτικὲς τῆς δυαδικῆς ἐξουσίας διατηροῦνται (ὅλες σχεδὸν) ἀμετά- βλητες στὴν ἐνισμένη νέα μορφή της. Τοῦτο μπορεῖ νὰ σημαίνη δύο πράγματα: Φ᾿ἪἪ ὅτι ἡ Διεθνὴς ᾿Εξ-ουσία δὲν ἔχει καταλάβει ἀκόμη, ὅτι, ὅταν κα- νεὶς εἶναι πιὰ ὁριστικὰ ἀπόλεμος, δὲν μπορεῖ νὰ στηρίζεται στὴν δύναμη, δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαρτᾶ τὴν ὕ- παρξη καὶ ἐπιβίωσή του οὔτε ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸ οὔτε ἀπὸ τὸν ὀργανωτικὸ (ἀνοιχτὸ ἢ συνωμοτικὀ) οὔτε ἀπὸ τὸν τεχνολογικὸ οὔτε ἀπὸ τὸν πνευµατι- κὀ-ἰδεολογικὸ-προπαγανδιστικὸ βια- σμὸ τῆς ἀνθρωπότητας. Διότι ἁπλού- στατα ὅλοι αὐτοὶ οἱ «πόλεμου» (οἰκο- νομικός, ὀργανωτικός, τεχνολογικός, ἰδεολογικὸς κ.λπ.) ἀποτελοῦν τὰ προστάδια, τὰ σκαλοπάτια ποὺ ὁδη- γοῦν ἀναγκαστικᾶ καὶ ὑποχρεωτικὰ στὸν θερμὀ πόλεμο, δηλαδὴ στὸν ἢ- δὴ ἀνέφικτο συνεπῶς καὶ τὰ ἴδια ἔ- χουν ἤδη ὁριστικῶς καταργηθῆ ὡς πρακτικὲς ἐξουσιασμοῦ. Φ Ἢ ὅτι ἡ Διεθνὴς ᾿Εξ-ουσία γνωρίζει μὲν ὅτι οἱ πρακτικές της αὐ- τὲς εἶναι πιὰ ὅλο καὶ πιὸ ἄτελέσφο- ρες γι᾿ αὐτήν, ἀλλὰ ἡ φύση της ἡ ἵ- δια ἢ τὸ ἐπίπεδο καὶ ἡ ποιότης τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὴν συναποτελοῦν, δὲν τῆς ἐπιτρέπουν, δὲν τὴν καθι- στοῦν ἱκανὴ νὰ τὶς ἀντικαταστήση μὲ ἄλλες. ᾿Εδῶ ἔχω τὴν ἐντύπωση, ὅτι βρι- σκόμαστε ἀκριβῶς στὸ σημεῖο, ὅπου γιὰ τὴν ᾿Εξ-ουσία «μάγκωσε ὁ κό- μπος στὸ χτένι». Πραγματικά, ὅπου κι ἂν κυττάξετε γύρω σας, θὰ δῆτε ὅ- λα τὰ ὄργανα κι ὅλους τοὺς «φορεῖς» τῆς ἕως τοῦδε ᾿Ισχύος νὰ καταρρέ- ουν. ᾿Απὸ τὶς «ἰδεολογίες» της δὲν βλέπω νὰ ἀπέμεινε πιὰ τίποτε. ᾿Απὸ τοὺς «πατριᾶρχες» της, τὰ ἱστορικά της πρότυπα, τὰ ἀνθρώπινα «μοντέ- λα» της δὲν βλέπω πιὰ παρὰ τὶς γε- λοιογραφίες τους, ποὺ ἐπιβιώνουν