Ὃ Ἔρωτας (1) Φ Ἢ θρησκευτικὴ καὶ ἡ ἐρωτικὴ ἐξομολόγηση μοιάζουν, γιατὶ καὶ οἱ δύο συνιστοῦν ὁμολογία ἐνοχῆς. Διαφέρουν δὲ στὸ ὅτι ἡ μὲν πρώτη ἀποσκοπεῖ στὴν παροχὴ συγγνώμης γιὰ τὴ διάπραξη ἑνὸς ἁμαρτήματος, ἐνῶ ἡ δεύτερη στὴν ἐξεύρεση συνεργοῦ γιὰ τὴ διάπραξη τοῦ ἁμαρτήματος ἐκείνου, ποὺ ἔχει ὑψωθεῖ πιὸ πάνω ἀπὸ τὴν ἀπάτητη κορυφὴ τῆς ἀρετῆς. 9 "Αν μποροῦσαν οἱ σιωπηλὲς στιγμὲς τῶν ἐραστῶν νὰ βροῦν ἔκφραση, θὰ εἴχαμε μοναδικὰ μνημεῖα ποιητικοῦ λόγου. Φ Μετὰ τὸν τερματισμὸ τῶν ἐρωτικῶν ἐχθροπραξιῶν, τὶς πολεμικὲς ἀποζημιώσεις καταβάλλει ὁ νικητής. Φ Στὸ ἀλλόκοτο τρελλοκομεῖο ποὺ λέγεται Ἔρωτας, οἱ τρελλοὶ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὰ κάγκελλα. Φ 'Ο ἔρωτας, ἁλυσοδένοντάς μας χειροπόδαρα, ἀπελευθερώνει τὸ πνεῦμα καὶ τὰ αἰσθήματά μας ἀπὸ κάθε εἴδους φόβους, δεσμὰ καί προκαταλήψεις. Φ Στὸ σχολεῖο τοῦ ἔρωτα οἱ καλύτεροι μαθητὲς εἶναι οἱ πιὸ ἄτακτοι. Φ Κάθε φιλί, κάθε χάδι, κάθε λυγμός, κάθε ψιθυριστὴ ὑπόσχεση εἶναι κι ἀπὸ ἕνας κρίκος στὴν ἁλυσίδα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἔρωτας δένει τὰ θύματά του. Φ ̓Η ἀγάπη μᾶς παίρνει νειᾶτα, ὀμορφιά, χαρά, δροσιά, χαμόγελα, χάρη, ξεγνοιασιὰ καὶ μᾶς ἐπιστρέφει καημούς, μελαγχολίες, δάκρυα, πόνο, πίκρα, ρυτίδες, ἄσπρα μαλλιά. Τί αἰσχροκερδής, μὰ τοὺς θεοὖς, συναλλαγή! Μᾶς ἐξαπατᾶ μπροστὰ στὰ μάτια μας, κι ὅμως! ̓Εμεῖς ἐπιμένουμε νὰ πιστεύουμε πὼς βγαίνουμε ἀπὸ πάνω καὶ κερδισμένοι! Σὰν τοὺς ἀφελεῖς ἐκείνους ἀγρίους, ποὺ οἱ σατανικοὶ λευκοὶ ἄποικοι τοὺς ἐξαπατοῦσαν ἀνερυθρίαστα προσφέροντάς τους χρωματιστὲς χαντροῦλες καὶ καθρεφτᾶκια, γιὰ νὰ πάρουν ἀπ ̓ αὐτοὺς σ ̓ ἀντάλλαγμα χρυσάφι, φίλντισι καὶ πολύτιμα δέρματα. 9 Ὅταν ὁ ἔρωτας βγαίνει γιὰ κυνήγι, δὲν ὑποβάλλεται στὸν κόπο νὰ στήνει καρτέρι γιὰ θηράματα, γιατὶ τρέχουν ἐκεῖνα ξετρελλαμένα πρὸς τὸ μέρος του, ἀναζητώντας τὸ χαμό τους. ο Ἢ ἀγάπη εἷναι ἐγχείρηση χωρὶς νάρκωση. ο Ἔχουν πεῖ, πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι τυφλή. Σᾶς βεβαιῶ, φίλοι μου, ἂν κάποιος εἶναι θεόστραβος, αὐτοὶ εἴμαστε ἐμεῖς, γιατὶ ἀγνοοῦμε ὁλωσδιόλου τὰ σχέδια ποὺ αὐτὴ καὶ ἡ ζωὴ ἔχουν καταστρώσει εἰς βάρος μας. Φ Ὅσο πιό ἀργὰ ἔρθει στὴ ζωὴ ὁ κατακτητὴς ποὺ ὀνομάζουν ἔρωτα, τόσο πιὸ βαριὰ εἶναι τὰ δεσμὰ καὶ ἡ κατοχὴ ποὺ ἐπιβάλλει στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου. 9 Αν δὲν ἔχεις κλάψει μὲ ἀπόγνωση, ἂν δὲν ἔχεις νιώσει τὴ συντριβὴ τῆς ψυχῆς, ἂν δὲν ἔχεις αἰσθανθεῖ τὸν κόσμο νὰ φεύγει κάτω ἀπ ̓ τὰ πόδια σου, ἂν δὲν βλαστήμησες τὴν τύχη σου χιλιάδες φορές, ἂν δὲν ἔστρεψες τὸ βλέμμα γύρω σου γιὰ ν ̓ ἀντικρύσεις μόνο ἐρείπια, ἂν δὲν μπῆκες τουλάχιστο μιὰ φορὰ στὸν πειρασμὸ νὰ χουφτώσεις ἕνα μαχαίρι καὶ νὰ τὸ καρφώσεις στὰ σωθικά σου, ἂν δὲν ἔχεις βουτηχτεῖ στὴν ἀπελπισία καὶ σὲ πηχτὸ σκοτάδι, ἂν δὲν δοκίμασες στὸ στῆθος σοὺ τὸ σιδερένιο γέρι τῆς μοναξιᾶς, ἂν δὲν περιφρόνησες τὰ πάντα, καὶ χρῆμα, καὶ ὑπόληψη, καὶ καρριέρα, ἂν δὲν ἔλυωσες ξανὰ καὶ ξανὰ ἀργάἀργᾶ, βασανιστικά, σὰν τὸ κερὶ ἀπὸ τὴ ζήλεια, ἂν δὲν ξύπνησες τὸ πρωὶ σὲ μουσκεμένο μαξιλάρι καὶ δὲ βόγγηξε ἡ ψυχή σου στὸ ἄκουσμα μιᾶς ἀγαπημένης μελωδίας, ἂν δὲν γνώρισες τὴν ἀνυπόφορη ἧττα τῆς ἐγκατάλειψης, ἂν δὲν ἔφτυσες κατάμουτρα τὴ χαρᾶ, τὸ γέλιο καὶ τὴν ξεγνοιασιὰ τῶν ἀνθρώπων, ...τότε δὲν ξέρεις τί θὰ πεῖ ἀγάπη, φίλε μου, γιατὶ ἡ καρδιά σου δὲν ἀξιώθηκε τὴν ἱερὴ μανία τοῦ θείου Ἔρωτα. Χρῆστος Τσαγκαρίδης