Ὃ Ἔρωτας (1) Φ Ἢ θρησκευτικὴ καὶ ἡ ἐρωτικὴ ἐξομολόγηση μοιάζουν, γιατὶ καὶ οἱ δύο συνιστοῦν ὁμολογία ἐνοχῆς. Διαφέρουν δὲ στὸ ὅτι ἡ μὲν πρώτη ἀποσκοπεῖ στὴν παροχὴ συγγνώμης γιὰ τὴ διάπραξη ἑνὸς ἁμαρτήματος, ἐνῶ ἡ δεύτε- ρη στὴν ἐξεύρεση συνεργοῦ γιὰ τὴ διάπραξη τοῦ ἁμαρτήματος ἐκείνου, ποὺ ἔχει ὑψωθεῖ πιὸ πάνω ἀπὸ τὴν ἀπάτητη κορυφὴ τῆς ἀρετῆς. 9 "Αν μποροῦσαν οἱ σιωπηλὲς στιγμὲς τῶν ἐραστῶν νὰ βροῦν ἔκφραση, θὰ εἴχα- με μοναδικὰ μνημεῖα ποιητικοῦ λόγου. Φ Μετὰ τὸν τερματισμὸ τῶν ἐρωτι- κῶν ἐχθροπραξιῶν, τὶς πολεμικὲς ἀποζημιώσεις καταβάλλει ὁ νικητής. Φ Στὸ ἀλλόκοτο τρελλοκομεῖο ποὺ λέγεται Ἔρωτας, οἱ τρελλοὶ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὰ κάγκελλα. Φ 'Ο ἔρωτας, ἁλυσοδένοντάς µας χειροπόδαρα, ἀπε- λευθερώνει τὸ πνεῦμα καὶ τὰ αἰσθήματά μας ἀπὸ κάθε εἴδους φόβους, δε- σμὰ καί προκαταλήψεις. Φ Στὸ σχολεῖο τοῦ ἔρωτα οἱ καλύτεροι μαθητὲς εἶναι οἱ πιὸ ἄτακτοι. Φ Κάθε φιλί, κάθε χάδι, κάθε λυγμός, κάθε ψιθυριστὴ ὑπόσχεση εἶναι κι ἀπὸ ἕνας κρίκος στὴν ἁλυσίδα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἔρωτας δέ- νει τὰ θύματά του. Φ ᾿Η ἀγάπη μᾶς παίρνει νειᾶτα, ὀμορφιά, χαρά, δροσιά, χαμόγελα, χάρη, ξεγνοιασιὰ καὶ μᾶς ἐπιστρέφει καημούς, μελαγχολίες, δά- κρυα, πόνο, πίκρα, ρυτίδες, ἄσπρα μαλλιά. Τί αἰσχροκερδής, μὰ τοὺς θε- οὖς, συναλλαγή! Μᾶς ἐξαπατᾶ μπροστὰ στὰ μάτια μας, κι ὅμως! ᾿Εμεῖς ἐ- πιμένουμε νὰ πιστεύουμε πὼς βγαίνουμε ἀπὸ πάνω καὶ κερδισμένοι! Σὰν τοὺς ἀφελεῖς ἐκείνους ἀγρίους, ποὺ οἱ σατανικοὶ λευκοὶ ἄποικοι τοὺς ἐξα- πατοῦσαν ἀνερυθρίαστα προσφέροντάς τους χρωματιστὲς χαντροῦλες καὶ καθρεφτᾶκια, γιὰ νὰ πάρουν ἀπ᾿ αὐτοὺς σ᾽ ἀντάλλαγμα χρυσάφι, φίλντισι καὶ πολύτιμα δέρματα. 9 Ὅταν ὁ ἔρωτας βγαίνει γιὰ κυνήγι, δὲν ὑποβάλ- λεται στὸν κόπο νὰ στήνει καρτέρι γιὰ θηράματα, γιατὶ τρέχουν ἐκεῖνα ξε- τρελλαμένα πρὸς τὸ μέρος του, ἀναζητώντας τὸ χαμό τους. ο Ἢ ἀγάπη εἷ- ναι ἐγχείρηση χωρὶς νάρκωση. ο Ἔχουν πεῖ, πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι τυφλή. Σᾶς βεβαιῶ, φίλοι μου, ἂν κάποιος εἶναι θεόστραβος, αὐτοὶ εἴμαστε ἐμεῖς, γιατὶ ἀγνοοῦμε ὁλωσδιόλου τὰ σχέδια ποὺ αὐτὴ καὶ ἡ ζωὴ ἔχουν κατα- στρώσει εἰς βάρος μας. Φ Ὅσο πιό ἀργὰ ἔρθει στὴ ζωὴ ὁ κατακτητὴς ποὺ ὀνομάζουν ἔρωτα, τόσο πιὸ βαριὰ εἶναι τὰ δεσμὰ καὶ ἡ κατοχὴ ποὺ ἐπι- βάλλει στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου. 9 Αν δὲν ἔχεις κλάψει μὲ ἀπόγνωση, ἂν δὲν ἔχεις νιώσει τὴ συντριβὴ τῆς ψυχῆς, ἂν δὲν ἔχεις αἰσθανθεῖ τὸν κό- σμο νὰ φεύγει κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια σου, ἂν δὲν βλαστήμησες τὴν τύχη σου χιλιάδες φορές, ἂν δὲν ἔστρεψες τὸ βλέμμα γύρω σου γιὰ ν᾿ ἀντικρύσεις μό- νο ἐρείπια, ἂν δὲν μπῆκες τουλάχιστο μιὰ φορὰ στὸν πειρασμὸ νὰ χουφτώ- σεις ἕνα μαχαίρι καὶ νὰ τὸ καρφώσεις στὰ σωθικά σου, ἂν δὲν ἔχεις βουτη- χτεῖ στὴν ἀπελπισία καὶ σὲ πηχτὸ σκοτάδι, ἂν δὲν δοκίμασες στὸ στῆθος σοὺ τὸ σιδερένιο γέρι τῆς μοναξιᾶς, ἂν δὲν περιφρόνησες τὰ πάντα, καὶ χρῆμα, καὶ ὑπόληψη, καὶ καρριέρα, ἂν δὲν ἔλυωσες ξανὰ καὶ ξανὰ ἀργά- ἀργᾶ, βασανιστικά, σὰν τὸ κερὶ ἀπὸ τὴ ζήλεια, ἂν δὲν ξύπνησες τὸ πρωὶ σὲ μουσκεμένο μαξιλάρι καὶ δὲ βόγγηξε ἡ ψυχή σου στὸ ἄκουσμα μιᾶς ἀγα- πημένης μελωδίας, ἂν δὲν γνώρισες τὴν ἀνυπόφορη ἧττα τῆς ἐγκατάλει- ψης, ἂν δὲν ἔφτυσες κατάμουτρα τὴ χαρᾶ, τὸ γέλιο καὶ τὴν ξεγνοιασιὰ τῶν ἀνθρώπων, ...τότε δὲν ξέρεις τί θὰ πεῖ ἀγάπη, φίλε μου, γιατὶ ἡ καρδιά σου δὲν ἀξιώθηκε τὴν ἱερὴ μανία τοῦ θείου Ἔρωτα. Χρῆστος Τσαγκαρίδης