ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΑΤΣΙΑΣ Τὰ «ἀγγλικὰ» εἶναι κακοποιημένα ἑλληνικὰ Μπαίνω (ἐμβαίνω, ἐν-βα-ί-ν-ω) κατ ̓ εὐθεῖαν στὸ «θέμα» ἐξετάσεως διαφόρων περιπτώσεων χακοποιήσεως ἑλληνικῶν λέξεων, εἰς τρόπον ὥστε νὰ φανῇ ὅτι διὰ μέσου τῆς κακοποιήσεως αὐτῆς «σχηματίσθηκε» ἡ λεγόμενη ἀγγλικὴ «γλῶσσα». Οἱ πάσης φύσεως «εἰσαγωγὲς» καὶ τὰ ἄλλα «γεμίσματα», ποὺ εἴθισται νὰ ἀκολουθοῦν κάθε κείμενο, περιττεύουν. Τὰ γεγονότα ὑπάρχουν καὶ «μιλοῦν» μόνα τους. Ὁ διαθέτων κοινὸ νοῦ καὶ ὄρεξη, μπορεῖ νὰ τὰ δῇ. Καὶ φυσικὰ ὀφείλει τὴν κακοποίηση αὐτὴ νὰ καταγγείλἩ... 1. Ρα): Μιὰ κακοποιημένη ἀπ ̓ τοὺς "Αγγλους ἑλληνικὴ λέξη Τὸ λεξικὸ τῆς «δημοτικῆς» τοῦ ̓Ηλ. Καμπάνα, σελ. 539, δίνει τὴν πληροφορία γιὰ τὸ μεταβατικὸ ῥῆμα τῆς ἀρχαίας (ῥωτῶ: γιατὶ ὄχι καὶ τῆς νέας;) πάλλω, ὅτι σημαίνει: «σείω κάτι δυνατά, τὸ δονῶ». ̓Ειάν βάλουμε τὴν ἑλληνικὴ πρόθεσι ἐν μπροστὰ ἀπὸ τὸ ῥῆμα (ἐν-πάλλω, ἐμπάλλω, μπάλλω ὅπως ἐν-πρὸς ἐμπρός, μπρός), ἣ σημασία τοῦ ῥήματος ἐπιτείνεται. Μὲ τὴν ῥίζα μπαλλ- τοῦ ῥήματος (ἐν)πἄλλ-ω σχηματίζεται στὴν ἑλληνικὴ τὸ οὐσιαστικὸ μπάλλῃ (ἰων.) καὶ μπάλλα (δωρικά, ἔχουσα ὡς κατάλ. -α ἀντὶ -η). Γιὰ τοὺς ”Αγγλους βέβαια δὲν τίθεται θέμα καταλήξεως. ̓ Η ἑλληνικὴ κατάληἔι δὲν «σημαίνει» γι αὐτοὺς τίποτα. Τὴν πετοῦν καὶ «ξενοιάζουν», ἀποξενούμενοι ἀπὸ τὴν ἐγκατάληκτη φόρμα/μόρφα ́μορφὴ τῆς λέξης (μ)πάλ(λ)α. Πετῶντας τὴν ἑλληνικὴ κατάληξι -α κάνουν τὴν μπάλλα μας «μπάλλ», μὲ λατ. μτγρ. 0811, ἀλλὰ στὴν προφορὰ ὀΐζουν τὸ ἃ τῶν ἑλλήνων, τρέποντάς το σὲ «ο»: «μπόλ», κι ὅπως βλέπουμε, χρῷνται τοῦ ἑνὸς μόνον ἐκ τῶν δύο λ. Σήμερα δηλαδὴ στὸ φωνητικὸ ἀλφάβητο ἕνας ἄγγλος θὰ ἔγραφε τὴν λ. αὐτὴ ὡς Ρο. Στὴν δικιά τους κακοποίησι οἱ φράγχοι, βλέπουμε ὅτι διατήρησαν στὴν μπάλλα μας τὴν κατάληξι καὶ μάλιστα τὴν προερχομένη ἀπ ̓ τὸν ἰων. τύπο μπάλλη: Ραἱε (μὲ ἄφωνο-ε στὴν θέση τοῦ ἑλλ.-Υ, διότι προφ. ̓μπάλ: 7} 4). 2. Ἢ ἀπολογία τῶν κακοποιητῶν τῆς ἑλληνικῆς Ἢ ἑλληνικὴ λέξι ἀπολογία ἀποτελεῖται ἀπὸ τὴν πρόθεσι “ἀπό καὶ τὴν ῥίζα 7λεγ-7 ἣ /λογ-/ τῶν λέγ-ω, λόγ-ος. ̓ Ἐννοεῖται φυσικὰ καὶ ἀπὸ τὴν κατάληξι /-α/, καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ ἕνα πρόσφυμα, τὸ /-{-/. Συνολικὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ὃ γράμματα (ποὺ προφέρονται ὅλα στοὺς ἔλληνες), ἕνα πνεῦμα (ψιλή), καὶ ἕναν τόνο (ὁξεῖα). Σύνολο δηλαδὴ 10 γραφικῶν στοιχείων. Οἱ ἄγγλοι πῆραν τούτη τὴν ἑλληνικὴ λέξι τῶν δέκα γραφικῶν στοιχείων καὶ τὴν κάναν «ἀγγλικὴ» πετῶντας στὴν ἐπίσης παρμένη ἀπὸ μᾶς --μέσῳ τῶν λατίνων: «γραφή» τους τὰ 6/10 τῆς ἑλληνικῆς αὐτῆς λέξεως, ἐνῷ στὴν «προφορά» τους τὰ 7/10.