ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΑΤΣΙΑΣ Τὰ «ἀγγλικὰ» εἶναι κακοποιηµένα ἑλληνικὰ Μπαίνω (ἐμβαίνω, ἐν-βα-ί-ν-ω) κατ᾽ εὐθεῖαν στὸ «θέµα» ἐξετάσεως διαφόρων περιπτώσεων χακοποιήσεως ἑλληνικῶν λέξεων, εἰς τρόπον ὥστε νὰ φανῇ ὅτι διὰ µέ- σου τῆς κακοποιήσεως αὐτῆς «σχηματίσθηκε» ἡ λεγόμενη ἀγγλικὴ «γλῶσσα». Οἱ πάσης φύσεως «εἰσαγωγὲς» καὶ τὰ ἄλλα «γεμίσματα», ποὺ εἴθισται νὰ ἀκολουθοῦν κάθε κείµενο, περιττεύουν. Τὰ γεγονότα ὑπάρχουν καὶ «μιλοῦν» μόνα τους. Ὁ δια- θέτων κοινὸ νοῦ καὶ ὄρεξη, μπορεῖ νὰ τὰ δῇ. Καὶ φυσικὰ ὀφείλει τὴν κακοποίηση αὐ- τὴ νὰ καταγγείλἩ... 1. Ρα): Μιὰ κακοποιηµένη ἀπ᾿ τοὺς "Αγγλους ἑλληνικὴ λέξη Τὸ λεξικὸ τῆς «δημοτικῆς» τοῦ ᾿Ηλ. Καμπάνα, σελ. 539, δίνει τὴν πληροφορία γιὰ τὸ μεταβατικὸ ῥῆμα τῆς ἀρχαίας (ῥωτῶ: γιατὶ ὄχι καὶ τῆς νέας;) πάλλω, ὅτι σηµαίνει: «σείω κάτι δυνατά, τὸ δονῶ». ᾿Ειάν βάλουμε τὴν ἑλληνικὴ πρόθεσι ἐν μπροστὰ ἀπὸ τὸ ῥῆμα (ἐν-πάλλω, ἐμπάλλω, µπάλλω ὅπως ἐν-πρὸς ἐμπρός, μπρός), ἣ σημασία τοῦ ῥήματος ἐπιτείνεται. Μὲ τὴν ῥίζα µπαλλ- τοῦ ῥήματος (ἐν)- πἄλλ-ω σχηματίζεται στὴν ἑλληνικὴ τὸ οὐσιαστικὸ μπάλλῃ (ἰων.) καὶ μπάλλα (δω- ρικά, ἔχουσα ὡς κατάλ. -α ἀντὶ -η). Γιὰ τοὺς ”Αγγλους βέβαια δὲν τίθεται θέµα καταλήξεως. ᾿ Η ἑλληνικὴ κατάλη- ἔι δὲν «σηµαίνει» γι αὐτοὺς τίποτα. Τὴν πετοῦν καὶ «ξενοιάζουν», ἀποξενούμενοι ἀπὸ τὴν ἐγκατάληκτη φόρμα/μόρφα΄μορφὴ τῆς λέξης (μ)πάλ(λ)α. Πετῶντας τὴν ἑλληνικὴ κατάληξι -α κάνουν τὴν µπάλλα µας «μπάλλ», μὲ λατ. µτγρ. 0811, ἀλλὰ στὴν προφορὰ ὀΐζουν τὸ ἃ τῶν ἑλλήνων, τρέποντάς το σὲ «ο»: «μπόλ», κι ὅπως βλέ- πουμε, χρῷνται τοῦ ἑνὸς µόνον ἐκ τῶν δύο λ. Σήµερα δηλαδὴ στὸ φωνητικὸ ἀλφά- βητο ἕνας ἄγγλος θὰ ἔγραφε τὴν λ. αὐτὴ ὡς Ρο. Στὴν δικιά τους κακοποίησι οἱ φράγχοι, βλέπουμε ὅτι διατήρησαν στὴν µπάλλα µας τὴν κατάληξι καὶ μάλιστα τὴν προερχοµένη ἀπ᾿ τὸν ἰων. τύπο µπάλλη: Ραἱε (μὲ ἄφωνο-ε στὴν θέση τοῦ ἑλλ.-Υ, διότι προφ. ᾽μπάλ: 7} 4). 2. Ἢ ἀπολογία τῶν κακοποιητῶν τῆς ἑλληνικῆς Ἢ ἑλληνικὴ λέξι ἀπολογία ἀποτελεῖται ἀπὸ τὴν πρόθεσι “ἀπό καὶ τὴν ῥίζα 7λεγ-7 ἣ /λογ-/ τῶν λέγ-ω, λόγ-ος. ᾿ Ἐννοεῖται φυσικὰ καὶ ἀπὸ τὴν κατάληξι /-α/, καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ ἕνα πρόσφυµα, τὸ /-{-/. Συνολικὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ὃ γράμ- ματα (ποὺ προφέρονται ὅλα στοὺς ἔλληνες), ἕνα πνεῦμα (ψιλή), καὶ ἕναν τόνο (ὁ- ξεῖα). Σύνολο δηλαδὴ 10 γραφικῶν στοιχείων. Οἱ ἄγγλοι πῆραν τούτη τὴν ἑλληνικὴ λέξι τῶν δέκα γραφικῶν στοιχείων καὶ τὴν κάναν «ἀγγλικὴ» πετῶντας στὴν ἐπίσης παρμένη ἀπὸ μᾶς --μέσῳ τῶν λατίνων: «γραφή» τους τὰ 6/10 τῆς ἑλληνικῆς αὐτῆς λέξεως, ἐνῷ στὴν «προφορά» τους τὰ 7/10.