αυ -π Ἡ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Ἢ ἀντικατάστασι τοῦ παραλόγου διὰ τοῦ λογικοῦ Ἢ Ζωὴ συνεχίζεται, Ἢ ἐλπίδα ὅτι θ ̓ ἀνακαλύψουμε σὰν λαὸς τὸν ἑλληνικό μας δρόμο δὲν μᾶς ἔχει ἐγκαταλείψει. ̓Αναμένουμε! Ο λαός μας, ἀργὰ ἀλλὰ πιεζόμενος ἀπ ̓ τὴν ἀνάγκη, συνειδητοποιεῖ τὰ ἐξοντωτικὰ προβλήματα ποὺ πλανῶνται γύρω του. Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί. ̓Απ ̓ τὴν διοίκησι τῶν ἀνίκανων καὶ ἀνελαστικῶν δογματισμῶν ἡ μορφὴ τῶν προβλημάτων ἔλαβε τὸν γαρακτῆρα τοῦ κατεπείγοντος. Τὰ πάντα πρέπει νὰ γίνουν τώρα, ἀμέσως, χωρὶς χρονοτριβές. Παράδειγμα ἡ ἀνυδρία' γιατὶ εἶναι ἀρκετὸ αὐτὸ τὸ πρόβλημα, καὶ μόνον αὐτό, νὰ ἀνατινάξη στὸν ἀέρα ὅλη τὴν οἰκονομία. Δὲν χρειάζονται ἄλλα παραδείγματα, γιὰ νὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἡ ἐπερχόμενη κοινωνικὴ ἀναταραχὴ σ ̓ ὅλα τὰ ἐπίπεδα δὲν φαίνεται νὰ ἔγινε ἀντιληπτὴ ἀπ ̓ τοὺς καρεκλοκένταυρους τῶν μικρῶν ἢ μεγάλων κέντρων ἐξουσίας, τοὺς «προέδρους» τῶν μικρῶν ἢ μεγάλων συμφερόντων καὶ τοὺς ξαπλώνοντες τὶς ἀρίδες τους ἀνευθυνοὐπεύθυνους δημοσιοὐπαλλήλους. ̓Ηρθε ὅμως ἡ ὥρα τῆς ἀλήθειας. Κοντὸς ψαλμὸς ἀλληλούια. ̓Αν δὲν καταλάβουν οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ ̓Ελληνίδες, ὅτι, γιὰ νὰ προασπίσουν τὰ προσωπικά τους συμφέροντα, τώρα ποὺ ἄνοιξαν οἱ μάντρες τῶν λαῶν, πρέπει, ἀντίθετα ἀπ ̓ ὅσα διακηρύσσουν οἱ ἡγέτες, νὰ προασπίσουν τὰ κοινὰ συμφέροντα, τότε ὁδηγούμεθα μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν καταστροφή. Τὸ κοινὸ συμφέρον, τὸ ἔχουμε ἐξηγήσει πολλὲς φορές, δὲν ἔχει καμμιὰ σχέσι μὲ τὶς ἰσότητες τῶν -ισμῶν. Καὶ τώρα ἔρχεται ἕνα ἐρώτημα, ποὺ ἀπευθύνεται στοὺς ἀπανταχοῦ προέδρους: Θὰ δεχθοῦν νὰ συμφωνήσουν στὴν ἀνάγκη ἀναμονῆς τῆς ἀποδόσεως τῶν κυβερνητικῶν μέτρων; ἢ θὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ δίνουμε τὴν εἰκόνα φρενοκομείου; Ἢ κυβέρνησι πρέπει νὰ πάρη ἀποφάσεις τολμηρές: ὅσοι διστάζουν να χειρουργήσουν καὶ ν ̓ ἀφαιρέσουν τὰ σάπια, νὰ φύγουν, νὰ πᾶνε στὰ σπίτια τους --εἶναι ἄχρηστοι. Ἢ κυβέρνησι πρέπει νὰ ἐπιστρατεύση τοὺς χρήσιμους, ἀπ ̓ ὅποιον σχηματισμὸ κοινωνικὸ κι ̓ ἂν προέρχωνται, διότι δὲν ὑπάρχουν παρὰ ἐλάχιστοι χρήσιμοι, ποὺ ταυτοχρόνως νὰ γίνωνται δεκτοὶ κι ̓ ὡς ἔντιμοι. ̓Υπάρχουν ὅμως, ἔστω κι ̓ ἂν εἶναι ἐλάχιστοι, οἱ ἱκανοὶ καὶ ἔντιμοι" κι ̓ αὐτοὺς πρέπει νὰ βροῦμε, εἶναι ἀνάγκη νὰ τοὺς βροῦμε: καὶ μ ̓ αὐτοὺς νὰ δουλέψουμε. Εἶναι ἀνάγκη, προτοῦ νὰ ἐξαφανισθοῦμε σὰν λαὸς καὶ ἰδέα, νὰ δώσουμε τὴν μάχη ἔστω καὶ μὲ τοὺς ἐλάχιστους ἐπίλεκτους. Ἢ κυβέρνηση ἔχει «μαλλὶ νὰ ξάνη»: ἂς διαλέξη ὅμως γρήγορα, σύντομα, τὶς ἀποφάσεις ποὺ πρέπει νὰ πάρη κι ̓ ἂς προχωρήση. Τὸ χειρότερο ἀπ ̓ ὅλα αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι ἡ ἀδράνεια ἢ ἡ ἐκμετάλλευσι τῶν περιστάσεων ἀπὸ τοὺς οἰκονομισάριους. Καὶ τὰ δύο πρέπει νὰ παταχθοῦν ἀμείλικτα. Όσοι φοβοῦνται νὰ πάρουν ἀποφάσεις, ἄμεσες γιὰ τὸ γενικὸ συμφέρον,