αυ -π Ἡ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Ἢ ἀντικατάστασι τοῦ παραλόγου διὰ τοῦ λογικοῦ Ἢ Ζωὴ συνεχίζεται, Ἢ ἐλπίδα ὅτι θ᾽ ἀνακαλύψουμε σὰν λαὸς τὸν ἑλληνικό μας δρόμο δὲν μᾶς ἔ- χει ἐγκαταλείψει. ᾿Αναμένουμε! Ο λαός μας, ἀργὰ ἀλλὰ πιεζόμενος ἀπ᾿ τὴν ἀνά- γκη, συνειδητοποιεῖ τὰ ἐξοντωτικὰ προβλήματα ποὺ πλανῶνται γύρω του. Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί. ᾿Απ᾿ τὴν διοίκησι τῶν ἀνίκανων καὶ ἀνελαστικῶν δογματισμῶν ἡ μορφὴ τῶν προβλημάτων ἔλαβε τὸν γαρακτῆρα τοῦ κατεπείγοντος. Τὰ πάντα πρέπει νὰ γίνουν τώρα, ἀμέσως, χωρὶς χρονοτριβές. Παράδειγμα ἡ ἀνυδρία' γιατὶ εἶναι ἀρκετὸ αὐτὸ τὸ πρόβλημα, καὶ μόνον αὐτό, νὰ ἀνατινάξη στὸν ἀέρα ὅλη τὴν οἰκονομία. Δὲν χρειάζονται ἄλλα παραδείγματα, γιὰ νὰ δια- πιστώσουμε ὅτι ἡ ἐπερχόμενη κοινωνικὴ ἀναταραχὴ σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα δὲν φαί- νεται νὰ ἔγινε ἀντιληπτὴ ἀπ᾽ τοὺς καρεκλοκένταυρους τῶν μικρῶν ἢ μεγάλων κέ- ντρων ἐξουσίας, τοὺς «προέδρους» τῶν μικρῶν ἢ μεγάλων συμφερόντων καὶ τοὺς ξαπλώνοντες τὶς ἀρίδες τους ἀνευθυνοὐπεύθυνους δημοσιοὐπαλλήλους. ᾿Ηρθε ὅ- µως ἡ ὥρα τῆς ἀλήθειας. Κοντὸς ψαλμὸς ἀλληλούια. ᾿Αν δὲν καταλάβουν οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ ᾿Ελλη- νίδες, ὅτι, γιὰ νὰ προασπίσουν τὰ προσωπικά τους συμφέροντα, τώρα ποὺ ἄνοι- ξαν οἱ μάντρες τῶν λαῶν, πρέπει, ἀντίθετα ἀπ᾿ ὅσα διακηρύσσουν οἱ ἡγέτες, νὰ προασπίσουν τὰ κοινὰ συμφέροντα, τότε ὁδηγούμεθα μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν καταστροφή. Τὸ κοινὸ συμφέρον, τὸ ἔχουμε ἐξηγήσει πολλὲς φορές, δὲν ἔ- χει καμμιὰ σχέσι μὲ τὶς ἰσότητες τῶν -ισμῶν. Καὶ τώρα ἔρχεται ἕνα ἐρώτημα, ποὺ ἀπευθύνεται στοὺς ἀπανταχοῦ προέδρους: Θὰ δεχθοῦν νὰ συμφωνήσουν στὴν ἀνάγκη ἀναμονῆς τῆς ἀποδόσεως τῶν κυβερνητικῶν μέτρων; ἢ θὰ ἐξακο- λουθήσουμε νὰ δίνουμε τὴν εἰκόνα φρενοκομείου; Ἢ κυβέρνησι πρέπει νὰ πάρη ἀποφάσεις τολμηρές: ὅσοι διστάζουν να χει- ρουργήσουν καὶ ν᾿ ἀφαιρέσουν τὰ σάπια, νὰ φύγουν, νὰ πᾶνε στὰ σπίτια τους --- εἶναι ἄχρηστοι. Ἢ κυβέρνησι πρέπει νὰ ἐπιστρατεύση τοὺς χρήσιμους, ἀπ᾿ ὅποιον σχηματι- σμὸ κοινωνικὸ κι᾿ ἂν προέρχωνται, διότι δὲν ὑπάρχουν παρὰ ἐλάχιστοι χρήσι- μοι, ποὺ ταυτοχρόνως νὰ γίνωνται δεκτοὶ κι᾿ ὡς ἔντιμοι. ᾿Υπάρχουν ὅμως, ἔστω κι᾿ ἂν εἶναι ἐλάχιστοι, οἱ ἱκανοὶ καὶ ἔντιμοι" κι᾿ αὐτοὺς πρέπει νὰ βροῦμε, εἶναι ἀνάγκη νὰ τοὺς βροῦμε: καὶ μ᾽ αὐτοὺς νὰ δουλέψουμε. Εἶναι ἀνάγκη, προτοῦ νὰ ἐξαφανισθοῦμε σὰν λαὸς καὶ ἰδέα, νὰ δώσουμε τὴν μάχη ἔστω καὶ μὲ τοὺς ἐλάχι- στους ἐπίλεκτους. Ἢ κυβέρνηση ἔχει «μαλλὶ νὰ ξάνη»: ἂς διαλέξη ὅμως γρήγορα, σύντομα, τὶς ἀποφάσεις ποὺ πρέπει νὰ πάρη κι᾿ ἂς προχωρήση. Τὸ χειρότερο ἀπ᾽ ὅλα αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι ἡ ἀδράνεια ἢ ἡ ἐκμετάλλευσι τῶν περιστάσεων ἀπὸ τοὺς οἰκονομισάριους. Καὶ τὰ δύο πρέπει νὰ παταχθοῦν ἀμεί- λικτα. Όσοι φοβοῦνται νὰ πάρουν ἀποφάσεις, ἄμεσες γιὰ τὸ γενικὸ συμφέρον,