ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ μερα, μὲ τὴν εἴσοδο στὸν καινούργιο χρόνο, οἱ Μετεωρισμοὶ ἀναγκάζονται γιὰ πρώτη φορὰ στὸ ἐνιαύσιο στάδιό τους -- ποὺ μακάρι νὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία -- νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ ἤρεμο, ψύχραιμο καὶ «Φιλοσοφημένο» ὕφος ποὺ ἔχουν καθιερώσει καὶ νὰ μιλήσουν μιὰ ἄλλη γλώσσα. 'Η καστικὴ καὶ προσωποπαθὴς ἑλληνικὴ κοινωνία, Ἡ κατατρυχόμενη ἀπὸ τὸ ἐξουθενωτικὸ καὶ θανατηφόρρο σύνδρομο τῆς πλήρους ἐσωτερικῆς διασπάσεώς της, Ἡ ἀνύπαρχτη ἑλληνικὴ χοινωνία, ἀφοῦ πρὸ πολλοῦ, ἄν ὄχι ἐξ ὑπαρχῆς, μόνο τυπικὰ λειτουργεῖ σὰν σύνολο ἐνῶ οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχει, ἡ διχαζόμενη, καταχερματιζόμενη, σχαζόμενη ὄχι μόνο σὲ ὁμαδικὸ ἐπίπεδο, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐπίπεδο προσωπικῶν συνειδήσεων, ἣ σχιζοφρενω καὶ πολυφρενωώ, Ἡ ἄφρονη καὶ παράφρονη, γίνεται ἀσφυκχτικὴ σὰν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ἑνὸς περιοδικοῦ σὰν τὸν «Δαυλό», ποὺ δὲν θέλει νὰ ἀνήκη σὲ καμμιὰ κάστα, παρὰ μόνο νὰ «ὁριοθετῆται» ἀπὸ μιὰ περικλείουσα --- γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἕναν μαθηματικὸν ὅρο ---, τὴν περιχλείουσα τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἄπειρη καὶ ἀνοριοθέτητη καὶ ἀ-όριστη καὶ ἀ-προσδιόριστη, καὶ ποὺ δὲν θέλει νὰ πορεύεται παρὰ μόνον ἕνα δρόμο, τὸν δρόμο τῆς ἀλήθειας, τὸν πάντοτε ἀχάρακτο καὶ ποτὲ ὁριοθετημένο, τὸν ἀέναα ἀ-κατεύθυντο, τὸν ἐσαεὶ ἀτερμάτιστο, τὸν αἰώνια ἄναρχο. Ἢ καστικὴ καὶ προσωποπαθὴς νεοελληνικὴ ζωή, ἡ ἀπόλυτα ἐχθρικὴ καὶ ἀσυνάρτητη πρὸς τὴν ἀξία, ἡ ἀπόλυτα σοφιλιασμένη πρὸς τὴν ἀπαξία, ἡ ἀπόλυτα συνημμένη πρὸς τυφλὰ πάθη, μωροφιλοδοξίες, εὔνοιες, αὐτοπάθειες, ταπεινὲς ἐπι- διώξεις, ἡ ἀνελεύθερη καὶ ἀναληθινή, ὑπῆρξε τροφοδότις ὀδυνηρῶν ἐμπειριῶν τοῦ «Δαυλοῦ» κατὰ τὸν χρόνο ποὺ μᾶ πέρασε. ͵ αἱ δὲν ἐννοοῦμε τὶς κάστες καὶ τὶς βεντέττες τῆς πολιτικῆς, τὶς κάστες καὶ τὶς βεντέττες τῆς κχκοινωνικῆς, τὶς κάστες καὶ τὶς βεντέττες τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς, ποὺ στὸ κάτω-κάτω κάστες καὶ βεντέττες ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἐσαεὶ ἀπὸ τὴ φύση τους, ἀφοῦ ὁ λόγος ὑπάρξεως καὶ ὁ σχοπός τους, τὸ ποιητικὸ καὶ τὸ τελικό τους αἴτιο, εἶναι ἡ δύναμη, ἕνα μέγεθος δηλαδὴ ποὺ ἀφ ̓ ἑαυτοῦ εἶναι ξένο πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἐλευθερία, πρὸς τὴν ἀξία καὶ τὸ λόγο, πρὸς τὸ πρόσωπο καὶ τὴ συνείδηση, ἕνα μέγεθος ποὺ ἀπὸ τὴ φύση του δὲν εἶναι εἰς θέσιν οὔτε νὰ αὐτοελέγχεται οὔτε νὰ αὐτοσυντηρῆται. Η καστικὴ καὶ ἣ προσωποπαθὴς νεοελληνικὴ πολιτική, κοινωνία καὶ οἰκονομία, χωμένες ὡς τὸ λαιμὸ μέσα στὸ τέλμα τοῦ δόγματος καὶ τοῦ σκοποῦ, ὡς καταστάσεις ἐκ γενετῆς νοσηρές, ἄλογες καὶ παρὰ φύσιν, καὶ γιαυτὸ κατὰ βάθος ἄξιες οἴκτου καὶ ὄχι ἐπιχρίσεως, δὲν ἀποτελοῦν τὸ αἴτιο τῆς πικρῆς ἐμπειρίας μας. χαστικὴ καὶ προσωποπαθὴς νεοελληνικὴ πνευματικὴ ζωή, τὸ «πνεῦμα» τῆς χλίκας, τῆς παρεούλας, τῶν προσωπικῶν παθῶν, προλήψεων καὶ προκαταλήψεων, τοῦ ὁμαδισμοῦ, τῆς ἀπόλυτης ἀδιαφορίας πρὸς τὴν ἀξία καὶ τῆς πλήρους ταυτίσεως πρὸς τὸν βατραχισμό, τὸ συμφέρον, τὴν «φυσίωση», τὸν