Τὸ ἐκτόπλασμα καὶ τὸ ἔρεβος Τὸ «Ελληνικό», ὁ Λόγος, βάλλεται διὰ μέσου τῶν αἰώνων, καὶ κυρίως σήμερα, ἀπὸ τὸ ἐκτόπλασμα τῆς ̓ Εξουσίας, ́Η κεντρικὴ αὐτή διαπίστωση ἀποτελεῖ «κοινὸν τόπον» γιὰ τὸν «Δαυλό», περιοδικὸ καὶ ἀναγνῶστες του, ἀπὸ τότε ποὺ πρὠτοκυκλοφόρησε -- καὶ δὲν προτίθεμαι βέβαια ἐδῶ νὰ γίνω ἆναλυτικώτερος, οὔτε ὡς πρὸς τὴν περιγραφὴ τοῦ φαινομένου οὔτε ὡς πρὸς τὰ αἴτια ποὺ τὸ προκαλοῦν. Πρόσφατα ὅμως ἡ παλαιὰ καὶ ἡ σημερινὴ αὐτὴ μανιοκαταδιωκτικὴ ψύχωση, τὸ ἀβυσσαλέο μῖσος τοῦ παγκόσμιου ἐξουσιαστικοῦ καρκινώματος κατὰ τοῦ Λόγου, ἔχει «ἐκδηλώσεις» ποὺ ξεπερνοῦν τὰ ὅρια τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ξετσιπωσιᾶς. ̓Εξηγῶ: Μπορῶ, νὰ σοῦ λέω στὸ τηλέφωνο ὅτι εἶμαι νέγρος. Τοῦτο θὰ ἀποτελοῦσε ἁπλῶς ψεῦδος. ̓Αν ὅμως, ἐνῶ μὲ βλέπης, ἰσχυρίζωμαι τὸ ἴδιο, τοῦτο ἀποτελεῖ τρέλλα. Γίνομαι πιὸ συγκεκριμένος μ ̓ ἕνα παράδειγμα: Μπορῶ νὰ γράφω μὲ κινεζικὰ ἢ ἀραβικὰ γράμματα ὅτι ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ δὲν ἔχω ἰδέα. Αὐτὸ θὰ ἦταν ἁπλῶς διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας. Αν ὅμως αὐτὸ τὸ γράφω μὲ ἑλληνικὰ γράμματα (ὅπως εἶναι τὰ χαλκιδικᾶ-κυμαϊκά, περισσότερο γνωστὰ ὡς «λατινικὸ ἀλφάβητο») καὶ μὲ ἑλληνικὲς λέξεις (Ηἱ5ίοιγ, ΗἰςίοίΓΟ, «ΙΟΓἱ8, ΜΙςίοτία κ.λπ. καὶ ΕμΤΟΡΕ, ΕιιΓορ8 κ.λπ.), τοῦτο εἶναι βέβαιο σημάδι ὅτι παρεφρόνησα. Ποιός εἶναι ὁ παράφρων ἐπὶ τοῦ προκειμένου, Ο Εὐραπαῖος ποὺ τὸ χρηματοδοτεῖ καὶ τὸ ἐπιβάλλει διὰ τῆς ἐξουσίας, γιὰ νὰ τὸ διδάσκη ὁ ἴδιος καὶ νὰ τὸ διδάσκεται ὁ ἴδιος, ἢ «Αὐτὸς» ποὺ συνέλαβε καὶ τοῦ ὑπέβαλε τὴν ἰδέα νὰ τὸ πράξη; Ἢ ἀπάντηση εἶναι μία καὶ κατηγορηματική: Καὶ οἱ δύο. Κανεὶς δὲν κατατρύχεται ἀπὸ τρελλὲς ἰδέες, ἂν δὲν εἶναι τρελλός. Καὶ κανεὶς δὲν «ἀποτρελλάθηκε» ἀπὸ ἄλλον, ἂν δὲν εἶχε ἤδη τρελλαθῆ. Τὰ παρεμφερή πρὸς τὸ περιγραφὲν συμπτώματα τῆς διεθνοῦς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ καιροῦ μας εἶναι πληθωρικά, εἶναι καταιγιστικά, πῆραν τὴν ἔκταση παγκόσμιας ἐπιδημίας. Δὲν θὰ τὰ ἐπισημάνω βέβαια ἐδῶ. Θὰ σημειώσω μόνο, ὅτι τὸ μῖσος τῆς ̓Εξουσιαστικῆς Παράνοιας κατὰ τοῦ Λόγου δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὴν ὁδηγήση παρὰ μόνον ἐκεῖ ποὺ τώρα κατάντησε: Τὸ «μισῶ τὸν Λόγο» ταυτολογεῖ μὲ τὸ «εἶμαι παρά-λογος». Ἕνα βῆμα μόνο μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν γκρεμὸ τοῦ ̓Απολύτου ̓Ερέβους. ΔΛ.