Τὸ ἐκτόπλασμα καὶ τὸ ἔρεβος Τὸ «Ελληνικό», ὁ Λόγος, βάλλεται διὰ μέσου τῶν αἰώνων, καὶ κυρίως σήµερα, ἀπὸ τὸ ἐκτόπλασμα τῆς ᾿ Εξουσίας, ΄Η κε- ντρικὴ αὐτή διαπίστωση ἀποτελεῖ «κοινὸν τόπον» γιὰ τὸν «Δαυλό», περιοδικὸ καὶ ἀναγνῶστες του, ἀπὸ τότε ποὺ πρὠτο- κυκλοφόρησε -- καὶ δὲν προτίθεµαι βέβαια ἐδῶ νὰ γίνω ἆνα- λυτικώτερος, οὔτε ὡς πρὸς τὴν περιγραφὴ τοῦ φαινομένου οὔ- τε ὡς πρὸς τὰ αἴτια ποὺ τὸ προκαλοῦν. Πρόσφατα ὅμως ἡ παλαιὰ καὶ ἡ σημερινὴ αὐτὴ µανιοκα- ταδιωκτικὴ ψύχωση, τὸ ἀβυσσαλέο μῖσος τοῦ παγκόσμιου ἐ- ξουσιαστικοῦ καρκινώµατος κατὰ τοῦ Λόγου, ἔχει «ἐκδηλώ- σεις» ποὺ ξεπερνοῦν τὰ ὅρια τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ξετσιπωσιᾶς. ᾿Εξηγῶ: Μπορῶ, νὰ σοῦ λέω στὸ τηλέφωνο ὅτι εἶμαι νέ- γρος. Τοῦτο θὰ ἀποτελοῦσε ἁπλῶς ψεῦδος. ᾽Αν ὅμως, ἐνῶ μὲ βλέπης, ἰσχυρίζωμαι τὸ ἴδιο, τοῦτο ἀποτελεῖ τρέλλα. Γίνομαι πιὸ συγκεκριμένος μ᾽ ἕνα παράδειγμα: Μπορῶ νὰ γράφω μὲ κινεζικὰ ἢ ἀραβικὰ γράμματα ὅτι ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ δὲν ἔχω ἰδέα. Αὐτὸ θὰ ἦταν ἁπλῶς διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας. Αν ὅμως αὐτὸ τὸ γράφω μὲ ἑλληνικὰ γράμματα (ὅπως εἶναι τὰ χαλκιδικᾶ-κυμαϊκά, περισσότερο γνωστὰ ὡς «λατινικὸ ἀλφάβητο») καὶ μὲ ἑλληνικὲς λέξεις (Ηἱ5ίοιγ, Ηἰςίοί- ΓΟ, «ΙΟΓἱ8, ΜΙςίοτία κ.λπ. καὶ ΕµΤΟΡΕ, ΕιιΓορ8 κ.λπ.), τοῦτο εἶναι βέβαιο σημάδι ὅτι παρεφρόνησα. Ποιός εἶναι ὁ παράφρων ἐπὶ τοῦ προκειµένου, Ο Εὐρα- παῖος ποὺ τὸ χρηματοδοτεῖ καὶ τὸ ἐπιβάλλει διὰ τῆς ἐξουσίας, γιὰ νὰ τὸ διδάσκη ὁ ἴδιος καὶ νὰ τὸ διδάσκεται ὁ ἴδιος, ἢ «Αὐ- τὸς» ποὺ συνέλαβε καὶ τοῦ ὑπέβαλε τὴν ἰδέα νὰ τὸ πράξη; Ἢ ἀπάντηση εἶναι µία καὶ κατηγορηµατική: Καὶ οἱ δύο. Κανεὶς δὲν κατατρύχεται ἀπὸ τρελλὲς ἰδέες, ἂν δὲν εἶναι τρελ- λός. Καὶ κανεὶς δὲν «ἀποτρελλάθηκε» ἀπὸ ἄλλον, ἂν δὲν εἶχε ἤδη τρελλαθῆ. Τὰ παρεμφερή πρὸς τὸ περιγραφὲν συμπτώματα τῆς διε- θνοῦς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ καιροῦ µας εἶναι πληθω- ρικά, εἶναι καταιγιστικά, πῆραν τὴν ἔκταση παγκόσμιας ἐπι- δηµίας. Δὲν θὰ τὰ ἐπισημάνω βέβαια ἐδῶ. Θὰ σημειώσω μόνο, ὅτι τὸ μῖσος τῆς ᾿Εξουσιαστικῆς Πα- ράνοιας κατὰ τοῦ Λόγου δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὴν ὁδηγήση πα- ρὰ μόνον ἐκεῖ ποὺ τώρα κατάντησε: Τὸ «μισῶ τὸν Λόγο» ταυ- τολογεῖ μὲ τὸ «εἶμαι παρά-λογος». Ἕνα βῆμα μόνο μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν γκρεμὸ τοῦ ᾿Απολύ- του ᾿Ερέβους. ΔΛ.