ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ μερα, μὲ τὴν εἴσοδο στὸν καινούρ- γιο χρόνο, οἱ Μετεωρισμοὶ ἀναγκά- ζονται γιὰ πρώτη φορὰ στὸ ἐνιαύσιο στάδιό τους -- ποὺ μακάρι νὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία -- νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ ἤρεμο, ψύχραιμο καὶ «Φιλοσοφημένο» ὕφος ποὺ ἔχουν καθιερώσει καὶ νὰ μιλήσουν μιὰ ἄλλη γλώσσα. 'Η καστικὴ καὶ προσωπο- παθὴς ἑλληνικὴ κοινωνία, Ἡ κατατρυχό- µενη ἀπὸ τὸ ἐξουθενωτικὸ καὶ θανατηφό- ϱρο σύνδρομο τῆς πλήρους ἐσωτερικῆς διασπάσεώς της, Ἡ ἀνύπαρχτη ἑλληνικὴ χοινωνία, ἀφοῦ πρὸ πολλοῦ, ἄν ὄχι ἐξ ὑπαρχῆς, µόνο τυπικὰ λειτουργεῖ σὰν σύνολο ἐνῶ οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχει, ἡ διχαζόμενη, καταχερματιζόμενη, σχαζό- µενη ὄχι μόνο σὲ ὁμαδικὸ ἐπίπεδο, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐπίπεδο προσωπικῶν συνειδή- σεων, ἣ σχιζοφρενω καὶ πολυφρενωώ, Ἡ ἄφρονη καὶ παράφρονη, γίνεται ἀσφυκχτι- κὴ σὰν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ἑνὸς περιοδικοῦ σὰν τὸν «Δαυλό», ποὺ δὲν θέλει νὰ ἀνήκη σὲ καμμιὰ κάστα, παρὰ μόνο νὰ «ὁριοθετῆται» ἀπὸ μιὰ περικλεί- ουσα --- γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἕναν μαθηματικὸν ὅρο ---, τὴν περιχλείουσα τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἄπειρη καὶ ἀνοριοθέ- τητη καὶ ἀ-όριστη καὶ ἀ-προσδιόριστη, καὶ ποὺ δὲν θέλει νὰ πορεύεται παρὰ μόνον ἕνα δρόμο, τὸν δρόμο τῆς ἀλήθειας, τὸν πάντοτε ἀχάρακτο καὶ ποτὲ ὁριοθε- τημένο, τὸν ἀέναα ἀ-κατεύθυντο, τὸν ἐσαεὶ ἀτερμάτιστο, τὸν αἰώνια ἄναρχο. Ἢ καστικὴ καὶ προσωποπαθὴς νεοελλη- νικὴ ζωή, ἡ ἀπόλυτα ἐχθρικὴ καὶ ἀσυνάρ- τητη πρὸς τὴν ἀξία, ἡ ἀπόλυτα σοφιλια- σμένη πρὸς τὴν ἀπαξία, ἡ ἀπόλυτα συ- νημμένη πρὸς τυφλὰ πάθη, μωροφιλοδο- ξίες, εὔνοιες, αὐτοπάθειες, ταπεινὲς ἐπι- διώξεις, ἡ ἀνελεύθερη καὶ ἀναληθινή, ὑπῆρξε τροφοδότις ὀδυνηρῶν ἐμπειριῶν τοῦ «Δαυλοῦ» κατὰ τὸν χρόνο ποὺ μᾶ πέρασε. ͵ αἱ δὲν ἐννοοῦμε τὶς κάστες καὶ τὶς βεντέττες τῆς πολιτικῆς, τὶς κάστες καὶ τὶς βεντέττες τῆς κχκοινωνικῆς, τὶς κάστες καὶ τὶς βεντέττες τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς, ποὺ στὸ κάτω-κάτω κάστες καὶ βεντέττες ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἐσαεὶ ἀπὸ τὴ φύση τους, ἀφοῦ ὁ λόγος ὑπάρ- ξεως καὶ ὁ σχοπός τους, τὸ ποιητικὸ καὶ τὸ τελικό τους αἴτιο, εἶναι ἡ δύναμη, ἕνα μέγεθος δηλαδὴ ποὺ ἀφ᾽ ἑαυτοῦ εἶναι ξένο πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἐλευθερία, πρὸς τὴν ἀξία καὶ τὸ λόγο, πρὸς τὸ πρόσωπο καὶ τὴ συνείδηση, ἕνα μέγεθος ποὺ ἀπὸ τὴ φύση του δὲν εἶναι εἰς θέσιν οὔτε νὰ αὐτοελέγχεται οὔτε νὰ αὐτοσυν- τηρῆται. Η καστικὴ καὶ ἣ προσωποπα- θὴς νεοελληνικὴ πολιτική, κοινωνία καὶ οἰκονομία, χωμένες ὡς τὸ λαιμὸ μέσα στὸ τέλμα τοῦ δόγματος καὶ τοῦ σκοποῦ, ὡς καταστάσεις ἐκ γενετῆς νοσηρές, ἄλογες καὶ παρὰ φύσιν, καὶ γιαυτὸ κατὰ βάθος ἄξιες οἴκτου καὶ ὄχι ἐπιχρίσεως, δὲν ἀποτελοῦν τὸ αἴτιο τῆς πικρῆς ἐμπειρίας μας. χαστικὴ καὶ προσωποπαθὴς νεοελ- ληνικὴ πνευματικὴ ζωή, τὸ «πνεῦ- μα» τῆς χλίκας, τῆς παρεούλας, τῶν προσωπικῶν παθῶν, προλήψεων καὶ προ- καταλήψεων, τοῦ ὁμαδισμοῦ, τῆς ἀπόλυ- της ἀδιαφορίας πρὸς τὴν ἀξία καὶ τῆς πλήρους ταυτίσεως πρὸς τὸν βατραχι- σμό, τὸ συμφέρον, τὴν «φυσίωση», τὸν