ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ ̓Ηλεκτρονικὴ καὶ Δημοκρατία τῶν Πολιτῶν Ἢ στρέβλωση τῆς ἐποχῆς μας ὀφείλεται ἐν πολλοῖς καὶ στὰ «νομικὰ πρόσωπα» --- μιὰ ἱστορία δηλαδὴ ποὺ ἄρχισε μὲ τὴ Ὑαλλικὴ ἐπανάσταση. Καὶ ἡ στρέβλωση αὐτὴ στηρίχτηκε στὸ βιασμὸ τῆς γλώσσας, ἡ ὁποία ὑποχρεώθηκε νὰ δεχτεῖ, πάνω ἀπὸ τὴν κρυστάλλινη ἔννοια τοῦ «φυσικοῦ προσώπου», τὴν πλαστογραφημένη τοῦ νομικοῦ «προσώπου». τσι, ἐνῶ τὸ φυσικὸ πρόσωπο εἶναι μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο, ἀνεπίδεκτο ἀγοραπωλησίας, ἐκχωρήσεως, νομῆς, κληρονομιᾶς καὶ προὐποθέτει ἐλευθερία καὶ ἀλήθεια γιὰ νὰ πορευτεῖ, τὸ πλάσμα τοῦ νομικοῦ «προσώπου», ἀντιθέτως, δὲν προὐποθέτει ἀπαραιτήτως τὶς παραπάνω ἀξίες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνεται ἀντικείμενο συναλλαγῆς, κληρονομιᾶς, οἰκονομισμοῦ καὶ ἐξουσίας. ὌἜχουμε κράτος, δήμους, κοινότητες, κρατικὲς ἐπιχειρήσεις, κρατικἀ νοσοκομεῖα, κρατικὴ παιδεία, κρατικὰ δικαστήρια, κρατικὸ ἀθλητισμό, κρατικὴ θρησκεία, πρωτοβάθμιους, δευτεροβάθμιους, τριτοβάθμιους συνεταιρισμούς, ᾱνώνυμες ἑταιρίες, σωματεῖα ὑπερεθνικά, νομικὰ πρόσωπα τύπου ΕΟΚ, ΚΟΜΕΚΟΝ, ΝΑΤΟ, Συμφώνου Βαρσοβίας, ΟΗΕ. Ὅλα τὰ παραπάνω εἶναι νομικὰ πρόσωπα καὶ ἐπινοήσεις ποὺ στοχεύουν, καὶ τὸ ἔχουν ἐπιτύχει, στὴν ὑποκατάσταση τοῦ καθαροῦ καὶ ἔντιμου «φύσει» προσώπου μὲ τὸ νόμισμα τοῦ «νόμῳ» προσώπου, ἐν ὁνόματι τῆς ἔμμεσης ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας (διαδικασίας), ἡ ὁποία, ὅταν μορφοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Μοντεσκιέ, θεωρήθηκε μεγάλη ἀνακάλυψη, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσει τὸν ἀντιπροσωπευόμενο λαό. Τὸ ἐπιχείρημα ἦταν ἀκαταμάχητο, ἀλλὰ καὶ σατανικό: Πῶς θὰ διοικηθοῦν καὶ θὰ κυβερνηθοῦν οἱ δεκάδες καὶ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια τῶν πολιτῶν τῆς νεο-εφ-ευρεθείσης ἀστικῆς κοινωνίας. Δὲν βρισκόμαστε στὴν εἰδυλλιακὴ ἐποχὴ τῆς « ̓Αθηναίων Πολιτείας) καὶ τῆς «ἐκκλησίας τοῦ Δήμου», ὅπου λίγες χιλιάδες πολίτες ἦταν ἐφικτὸ νὰ συγκεντρώνονται μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα, γιὰ νὰ διεκπεραιώσουν τὰ «κοινά». Τώρα εἴμαστε ἑκατομμύρια καὶ δὲν χωρᾶμε. ̓Εκχωρώντας ὅμως τὰ φύσει προσωπικά μας δικαιώματα σὲ μία χούφτα «ἐκλεκτῶν», λύσαμε τὸ πρόβλημα εὐκόλως. Αὐτὴ ἡ νοοτροπία, πού, ἐν πάση περιπτώσει, στηρίζεται στὸ ὄντως ὑπάρχον πρόβλημα τοῦ μεγάλου πλήθους τῶν πολιτῶν, ποὺ τελικὰ ὁδήγησε στὴν ἀντιπροσωπευτικἠ «δημοκρατία» γιὰ τεχνικοὺς λόγους, δὲν στέκει ὡς ἐπιχείρημα σὲ ἕνα σωματεῖο, συνεταιρισμὸ, ἀνώνυμη ἑταιρία, ὅπου, λόγου χάρη, τὰ 20 μέλη τους εὐκολώτατα μποροῦν νὰ αὐτοδιοικηθοῦν καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἐκλέξουν ᾱντιπροσώπους ([ὑμελὲς Διοικητικὸ Συμβούλιο) ποὺ θὰ διοικήσει ἐν λευκῷ, ἀντιπροσωπεύοντας τὰ ἄλλα 10 μέλη. Δὲν περνάει ὅμως ἀπὸ τὸ νοῦ ὅτι μπορεῖς νὰ φτιάξεις ἕνα σύλογο, ἕνα σωματεῖο, ἕνα συνεταιρισμό, χωρὶς νὰ καταφύγει ἀναποφεύκτως σὲ κάποιο καταστατικὸ (τὸ Σύνταγμά του), ποὺ προβλέπει διαδικασίες τῆς ἀντιπροσωπευτικῆς δημοκρατίας. Αλλη λύση δὲν προβλέπεται, κι αὐτὸ σὰν ἀποτέλεσμα φυσικῆς ἐπιταγῆς: τόση εἶναι ἡ στρέβλωση. Ἢ ἀντιπροσώπευ-