ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Πρὸς τοὺς «ὑπηρέτες τοῦ Δημοσίου» |. Δὲν ὑπήρέαμε ποτὲ ἁπλοῖ θεατὲς τῶν ὅσων συμβαίνουν γύρω μας. Οἱ ἄναγνῶστες μας γνωρίζουν, ὅτι δὲν ἀνήκουμε σὲ κόμματα, θεωροῦμε ὅμως ὅτι ἡ κριτική, ὅταν στηρίζη τὰ συμπεράσματά της στὴν ἀλληλουχία τῶν συμβάντων ποὺ μᾶς ὀδήγησαν ἐδῶ, στὴν σημερινὴ δηλαδὴ ἔνταση τοῦ συνωμοτικοῦ πολέμου εἰς βάρος κάθε ἑλληνικοῦ [δὲς τὴν «Ἱστορία τῆς Εὐρώπης», δὲς τὴν ἀπόφασι τῆς ἑλληνικῆς δικαιοσύνης γιὰ ὅσους ἰσχυρίζονται πώς τὸ ἄλφάβητο δὲν εἶναι φοινικικό, δές... καὶ θὰ καταλάβης ὅτι] ἡ κριτικἠ εἶναι τὸ μόνο ὅπλο ἄμυνας στὸ σκοταδισμὀ τῶν δημόσιων «διαλόγων». Καὶ βεβαίως οἱ «διάλογοι» αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέσι μὲ τὸν Πολιτικὀ Λόγο. Γιατὶ ὁ πολιτικὸς λόγος ἐκφράζξει τὸ «δέον γενέσθαι» στὸ ἐπίπεδο τῆς Πολιτείας. Γιὰ νὰ μπορῆ δὲ νὰ ἀναγνωρίζεται ὡς θεμιτός, πρέπει νὰ ἐκφράζη τὴν «Δίκη». Δίκη δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρ ̓ ἐκτὸς τὸ «κοινὸ συμφέρον τῶν πολιτῶν». ̓Αντὶ λοιπὸν νὰ παρακολουθοῦμε στὴν τηλεόρασι τὸν πρέποντα πολιτικὀ λόγο, ἐμφανίζονται οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ὠργανωμένων συμφερόντων μερικῶν κοινωνικῶν ὁμάδων καὶ μὲ θρασύτητα μᾶς ἀπειλοῦν, ἀπειλοῦν τὸν ἐκπρόσωπο τῆς κυβερνήσεως, αὐτῆς ποὺ μὲ κάποιες διαδικασίες ἐκλέξαμε ἐμεῖς, ὁ λαός, ἐν ὀνόματι τῆς Δημοκρατίας, μὲ πεζοδρομιακὲς ἐκδηλώσεις, στάσεις, ἀπεργίες καὶ ὅ,τι ἄλλο θεωροῦν ἀπαραίτητο, ὥστε νὰ διαλύσουν ὅ,τι ἀπέμεινε ὄρθιο ἀκόμη στὸν τόπον αὐτόν. Αἴτημα ἐμφανὲς τῶν ἀγώνων αὐτῶν τῶν «δημόσιων λειτουργῶν» εἶναι τό ἐτήσιο ...εἰσόδημα τῶν μελῶν τους. ̓Ας ἀρχίσουμε λοιπὸν νὰ μιλᾶμε γιὰ τὸ «εἰσόδημα». Γιατὶ ἔτσι ἀκούσαμε νὰ τὸ ἀποκαλοῦν: «εἰσόδημα» καὶ ὄχι ἀμοιβὴ ἢ ἡθικὸ ἀντιστάθμισμα στὶς προσφερόμενες ὑπ ̓ αὐτῶν ὑπηρεσίες. «Γνῶθι σ ̓ αὖὐτόν»: ΕΣ 2. Εἶναι «κοινὴ συνείδησις» ὅτι οἱ πάσης μορφῆς «ἐργαζόμενοι» στὸ δημόσιο ἢ στὶς ἐπιχειρήσεις τοῦ δημοσίου (ὅπου καὶ μ ̓ ὅποιον τρόπον ἔχει χώσει τὴν οὐρώ του σ ̓ αὐτὲς τὸ δημόσιο) εἶναι τριπλάσιοι, τουλάχιστον, ἐκείνων ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι. Δηλαδὴ τὰ 2,3 τῶν κυρίων ποὺ μᾶς ἀπειλοῦν, θὰ κάναμε ἄριστα νὰ τοὺς στέλναμε γιὰ μισθοδοσία στὰ κόμματα ποὺ τοὺς διώρισαν. Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ «ραντιέ»... εἰσοδηματίες τοῦ Δημοσίου Ταμείου οὐδέποτε κατέβηκαν σὲ ἄπεργίες ἢ ἄλλους ἀγῶνες γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν, ὅταν οἱ κυβερνήσεις διώριύαν ὑπεράριθμους ἢ ἀνάξιους ἣ ... ἢ ... Αλλα μήπως ἐνδιαφέρθηκαν γιὰ τὰ προβλήματα τοῦ τόπου αὐτοῦ, ποὺ τοὺς παρέχει τὸ «εἰσόδημα» αὐτὸ καὶ δεκάδες ἄλλων προνομίων, Φ Τὴν παιδεία τὴν ἔφτασαν στὸ «καρπάζωμα» τῶν καθηγητῶν ἀπὸ τους μαθητές. Τὰ σχολικᾶ βιβλία προπαγανδίζουν τὰ καθεστῶτα τύπου Τσαουσέσκου. Τὰ σχολικᾶ βιβλία στρεβλώνουν τὴν ἱστορία. Καί, τὸ χειρότερο ὅλων, οἱ κ.κ. «εἰσοδηματίαι» ἀδιαφοροῦν, ὅταν δὲν συνωμοτοῦν. γιὰ τὸν ἐκβαρβαρισμὸ τῆς ἑλληνικῆς πολιτιστικῆς μητέρας γλώσσας ὅλων τῶν λαῶν.