ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Πρὸς τοὺς «ὑπηρέτες τοῦ Δημοσίου» |. Δὲν ὑπήρέαμε ποτὲ ἁπλοῖ θεατὲς τῶν ὅσων συμβαίνουν γύρω µας. Οἱ ἄνα- γνῶστες µας γνωρίζουν, ὅτι δὲν ἀνήκουμε σὲ κόμματα, θεωροῦμε ὅμως ὅτι ἡ κρι- τική, ὅταν στηρίζη τὰ συμπεράσματά της στὴν ἀλληλουχία τῶν συμβάντων ποὺ μᾶς ὀδήγησαν ἐδῶ, στὴν σημερινὴ δηλαδὴ ἔνταση τοῦ συνωμοτικοῦ πολέμου εἰς βάρος κάθε ἑλληνικοῦ [δὲς τὴν «Ἱστορία τῆς Εὐρώπης», δὲς τὴν ἀπόφασι τῆς ἑλληνικῆς δικαιοσύνης γιὰ ὅσους ἰσχυρίζονται πώς τὸ ἄλφάβητο δὲν εἶναι φοι- νικικό, δές... καὶ θὰ καταλάβης ὅτι] ἡ κριτικἠ εἶναι τὸ µόνο ὅπλο ἄμυνας στὸ σκοταδισμὀ τῶν δημόσιων «διαλόγων». Καὶ βεβαίως οἱ «διάλογοι» αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέσι μὲ τὸν Πολιτικὀ Λό- γο. Γιατὶ ὁ πολιτικὸς λόγος ἐκφράζξει τὸ «δέον γενέσθαι» στὸ ἐπίπεδο τῆς Πολι- τείας. Γιὰ νὰ μπορῆ δὲ νὰ ἀναγνωρίζεται ὡς θεµιτός, πρέπει νὰ ἐκφράζη τὴν «Δί- κη». Δίκη δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρ᾽ ἐκτὸς τὸ «κοινὸ συμφέρον τῶν πολιτῶν». ᾿Αντὶ λοιπὸν νὰ παρακολουθοῦμε στὴν τηλεόρασι τὸν πρέποντα πολιτικὀ λόγο, ἐμφανίζονται οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ὠργανωμένων συμφερόντων μερικῶν κοινωνι- κῶν ὁμάδων καὶ μὲ θρασύτητα μᾶς ἀπειλοῦν, ἀπειλοῦν τὸν ἐκπρόσωπο τῆς κυ- βερνήσεως, αὐτῆς ποὺ μὲ κάποιες διαδικασίες ἐκλέξαμε ἐμεῖς, ὁ λαός, ἐν ὀνόματι τῆς Δημοκρατίας, μὲ πεζοδρομιακὲς ἐκδηλώσεις, στάσεις, ἀπεργίες καὶ ὅ,τι ἄλλο θεωροῦν ἀπαραίτητο, ὥστε νὰ διαλύσουν ὅ,τι ἀπέμεινε ὄρθιο ἀκόμη στὸν τόπον αὐτόν. Αἴτημα ἐμφανὲς τῶν ἀγώνων αὐτῶν τῶν «δημόσιων λειτουργῶν» εἶναι τό ἐτήσιο ...εἰσόδηµα τῶν μελῶν τους. ᾿Ας ἀρχίσουμε λοιπὸν νὰ μιλᾶμε γιὰ τὸ «εἰ- σόδηµα». Γιατὶ ἔτσι ἀκούσαμε νὰ τὸ ἀποκαλοῦν: «εἰσόδημα» καὶ ὄχι ἀμοιβὴ ἢ ἡ- θικὸ ἀντιστάθμισμα στὶς προσφερόμενες ὑπ᾽ αὐτῶν ὑπηρεσίες. «Γνῶθι σ᾽ αὖὐ- τόν»: ΕΣ 2. Εἶναι «κοινὴ συνείδησις» ὅτι οἱ πάσης μορφῆς «ἐργαζόμενοι» στὸ δημόσιο ἢ στὶς ἐπιχειρήσεις τοῦ δημοσίου (ὅπου καὶ μ᾽ ὅποιον τρόπον ἔχει χώσει τὴν οὐ- ρώ του σ᾽ αὐτὲς τὸ δημόσιο) εἶναι τριπλάσιοι, τουλάχιστον, ἐκείνων ποὺ θὰ ἔ- πρεπε νὰ εἶναι. Δηλαδὴ τὰ 2,3 τῶν κυρίων ποὺ μᾶς ἀπειλοῦν, θὰ κάναμε ἄριστα νὰ τοὺς στέλναμε γιὰ μισθοδοσία στὰ κόμματα ποὺ τοὺς διώρισαν. Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ «ραντιέ»... εἰσοδηματίες τοῦ Δημοσίου Ταμείου οὐδέποτε κατέβηκαν σὲ ἄπερ- γίες ἢ ἄλλους ἀγῶνες γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν, ὅταν οἱ κυβερνήσεις διώριύαν ὑ- περάριθµους ἢ ἀνάξιους ἣ ... ἢ ... Αλλα μήπως ἐνδιαφέρθηκαν γιὰ τὰ προβλή- ματα τοῦ τόπου αὐτοῦ, ποὺ τοὺς παρέχει τὸ «εἰσόδημα» αὐτὸ καὶ δεκάδες ἄλλων προνομίων, Φ Τὴν παιδεία τὴν ἔφτασαν στὸ «καρπάζωμα» τῶν καθηγητῶν ἀπὸ τους µαθητές. Τὰ σχολικᾶ βιβλία προπαγανδίζουν τὰ καθεστῶτα τύπου Τσαουσέσκου. Τὰ σχο- λικᾶ βιβλία στρεβλώνουν τὴν ἱστορία. Καί, τὸ χειρότερο ὅλων, οἱ κ.κ. «εἰσοδη- µατίαι» ἀδιαφοροῦν, ὅταν δὲν συνωμοτοῦν. γιὰ τὸν ἐκβαρβαρισμὸ τῆς ἑλληνικῆς πολιτιστικῆς μητέρας γλώσσας ὅλων τῶν λαῶν.