Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΤΣΟΠΑΝΑΚΗΣ, [[Ἢ κριτική του γιὰ ἕνα βιβλίο] Η ΤΥΠΟΛΑΤΡΙΑ-ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ ΜΑΣ. ΩΣ ΠΟΤΕ: Τὸ βιβλίο µου «᾿Ενάντια στὴν ἰσοπέδωση τῆς γλώσσας (Δεῖ-δεῖ γλωσσικῆς θεωρίας)» ἀποτελεῖ μιὰ καταγγελία τοῦ φορμαλισμοῦ στὰ θέµατα τῆς Γλωσσικῆς µας ᾿Επιστήµης. ΄Ως ἀποτέλεσμα τῆς τυπολατρίας (φορμαλισμοῦ) ἀναφέρεται ἡ «κατάργηση» τῆς δοτικῆς πτώσεως στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὁ χαρακτηρισμὸς μιᾶς ἀνεγνωρισμένης ἀπ᾽ ὅ- λο τὸν κόσμο ἐπιρρηματικῆς λεκτικῆς µονάδας ὡς μετοχῆς, γιὰ νὰ σταθῶ στὶς κυριότερες περιπτώσεις. Τὸ βιβλίο ἐκυκλοφόρησε στὰ τέλη τοῦ [987 (ἐκδόσεις Καρανάση). 'Η πρό- τη κριτική του ἔγινε ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΓΛΩΣΣΑ (τ. 18ο Νοέμβριος 1988) μὲ τὴν ὑπογρα- φἠ τοῦ διδάκτορος τῆς Γλωσσολογίας Γιώργου Σακελλαριάδη, ὁ ὁποῖος ἔγραφε πολλὰ ἀρνητικά, χωρὶς ὅμως νὰ ὑπεισέλθει στὰ καυτὰ περὶ Γραμματικῆς θέµατα τοῦ βιβλίου. Δεύτερη κριτική, πέρα γιὰ πέρα θετική, ἔγραψε ὁ ᾽᾿Ηλίας Τσατσόμοιρος, ποὺ κάνει πρωτό- τυπες ἔρευνες γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα («ΔΑΥΛΟΣ», τ. 91, ᾿Ιούλιος 1989), ἀλλὰ καὶ πάλι χωρὶς ἀναφορά στὰ θέµατα τῆς Γραμματικῆς, ΓΗ ἀναμενόμενη δυὸ χρόνια οὐσιαστικὴ κριτικἠ ἔγινε ἀπὸ τὸν καθηγητὴ τοῦ Πανεπι- στηµίου Θεσσαλονίκης κ. ᾿Αγαπητὸ Τσοπανάκη στὴ «ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ» (᾿Οκτώβριος-Δεκέμ- βριος 1989). ᾿Εκφράζω τὴν εὐγνωμοσύνη µου γιὰ τὴν τιµή. ᾿ Ὃ κ. Τσοπανάκης βρίσκει στὸ βιβλίο κάποια θετικὰ στοιχεῖα, περισσότερα ὅμως ἀρ- νητικά, ποὺ ἀφοροῦν στὴ δοτικὴ πτώση, τὸ γερούνδιο (ἐνεργητικὴ μετοχὴ -- κατὰ τὴν ἐ- πίσημη Γλωσσολογία μας), τὸ ἀπαρέμφατο κ.ἄ. ἄποψή µου γιὰ τὴ δοτικὴ πτώση ἀναπτύσσεται ἰδιαίτερα σὲ ἄρθρο τοῦ «ΔΑΥΛΟΥ» Ἄτομα, ψυχάτομα καὶ ἡ ἐτυμολογία μιᾶς λέξεως Ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ κύτταρον γίνεται ἕρπον ζῶον καὶ χάρις εἰς τὴν γλῶσσαν ἄν- θρωπος κοσμοδρόμος. Αὕτη, ὄργανον τοῦ Νοῦ, ἐξασφαλίζει τὴν συνενόησιν δι᾽ ᾱ- νωτέραν προσαρμογὴν εἰς τὸ περιβάλλον. Ἂν ἡ γλῶσσα ἔλειπεν, δὲν θὰ διέφερεν ὁ ἄνθρωπος τῶν ἄλλων ζώων. Εἶναι δὲ ἀναμφήριστον γεγονός, ὅτι, ὅσοι διανοοῦνται, δι-οικ-ητικῶς ὑπερέχουν καὶ οἰκο-νομικῶς ἐπικρατοῦν. Ὅστις ἀκριβολογεῖ ἄνα- πτύσσει τὸν Νοῦν, ποὺ τὰς λέξεις, ὡς ἐννοίας οὗτος χρησιμοποιεῖ, ἐπιλέγων ἀπὸ εὐ- θύνην, ἵνα προσεγγίζη τὴν εὐθεῖαν δι᾿ ἀνωτέραν προσαρμογήν, ὡς Πρόοδον. Τὴν κυριολεξίαν ὁ διανοούμενος ἐπιδιώκει, ὅπως ὁ χημικὸς τὰ στοιχεῖα διὰ τὴν παρα- σκευὴν καλυτέρου προϊόντος, ὡς γνώστης τῶν στοιχείων ποὺ τὸ συνθέτουν. ᾿Απὸ σκοποῦ καὶ ἐκ μεθόδου καταστρέφουν τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν. Προκαλοῦν σύγχυ- σιν εἰς τὸν ἐγκέφαλον διὰ παρανόησιν. ᾿Απὸ τὴν ἐτυμολογίαν τῶν λέξεών της ὅμως ἐξασφαλίζεται εὐτυχῶς ἡ σωφροσύνη ποὺ ἐγγυᾶται τὴν ὀρθοφροσύνην. Ἢ λέξις «Οἰκο-νομία», (ὡς ἀπαρχὴν προόδου ἐτυμολογοῦντες αὐτήν), ἀποκαλύ- πτει τὸ βαθὺ νόημα τῆς Δημιουργίας ὡς Ζωῆς. 'Ο νομοθέτης ἀτυχῶς σήμερον τὴν παρερμηνεύει ἀπὸ ἔλλειψιν εὐθύνης, πεμπτουσίας διὰ τὴν οἰκονομίαν, χάριν τῆς προόδου. Ἢ ὑγιὴς ὅθεν οἰκονομία ἀποτελεῖ τὸν μοναδικὸν τρόπον προσαρμογῆς ΒΕ