Πρόγνωση θανάτου: Τὸ Παράλογο 1. Ὃ ἜἌνθρωπος εἶναι κομμάτι τοῦ Σύμπαντος. ἌΑνθρωπος ἐκτὸς Σύμπαντος δὲν νοεῖται, δὲν νοεῖ καὶ δὲν ὑπάρχει. 2, Λόγος εἶναι ἡ (πιστὴ) ἀντικατόπτριση τοῦ «τρόπου» λειτουργίας τοῦ Σύμπαντος (Φύσεως, “Ιστορίας, Νοῦ) στὸν «τρόπο» λειτουργίας τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου. Παράλογο εἶναι ἡ «ἀποσύνδεση» τῆς λειτουργίας τοῦ ἐγκεφάλου ἀπὸ τὴ λειτουργία τοῦ Σύμπαντος. Ὃ Λόγος μόνος ὡς ὀμφάλιος λῶρος «τρέφει» τὸν Ανθρωπο μὲ τοὺς μεταγγιζόμενους σ ̓ αὐτὸν «χυμοὺς» τῆς Μεγάλης Μητέρας του --- τοῦ Σύμπαντος. Τὸ Παράλογο (ἡ ἀποκοπὴ τοῦ ὀμφαλίου λώρου) ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸν θάνατο τοῦ ἐνδοσυμπαντικοῦ ̓ Ανθρώπου. ́Ἔκφραση τοῦ Λόγου στὸν ́Ανθρωπο (καὶ στοιχειωδῶς στὰ ζῶα) εἶναι ἡ Λέξη (ἡ Γλῶσσα). Αἰτιώδης σχέση μεταξὺ Λέξεως (Γλώσσας) καὶ Πραγματικότητας (λειτουργίας τοῦ Σύμπαντος) ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ̓ Ανθρώπου. « ̓Αναιτιώδης σχέση» μεταξὺ Λέξεως καὶ Πράγματος ἵσοδυναμεῖ μὲ τὸν θάνατο τοῦ ̓ ̓Ανθρώπου. Χ ́ Χ ΧἪ «ἀναιτιώδης σχέση» μεταξὺ Λόγου καὶ Πραγματικότητας ἀποτελεῖ τὸ Γενικὸ Δόγμα τοῦ Σύγχρονου ̓Ανθράπου (στὴν Φιλοσοφία, τὴν Πολιτική, τὸ Πνεῦμα, τὴν Ἱ1στορία, τὴν ἴδια τὴ Γλῶσσα, τὴν ̓Επιστήμη καὶ τὴν ἴδια τὴν Καθημερινἠ Ζωή), 10. Ἢ διανοητική κατάσταση τοῦ Σημερινοῦ ̓Ανθρώπου ἆᾱντιστοιχεῖ μὲ «κακὴ πρόγνώωση» (Ξ ἐπικείμενο θάνατο). ΧΧΧ 11. Μοναδικὸ φάβῤμακο, ἂν μπορῆ τώρα πιὰ νὰ ἐφαρμοσθῆ, εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τοῦ Λόγου. Δ.Ι.Λ. ΥΓ. Γιὰ τὸ ρόλο εἰδικὰ τῆς Γλώσσας στὴν ἐπιβίωση βλέπετε στὴ στήλη «Μετεωρισμοὺ τοῦ παρόντος τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ» τὸ σημείωμα: «Ὁ ρόλος τῆς Γλώσσας ἀπὸ διπλῆ σκοπιά: α) τῶν “ἁπλῶν συναρτήσεων’, β) τῶν “διαφορικῶι ».