1. 2, 10. 11. Πρόγνωση θανάτου: Τὸ Παράλογο Ὃ ἜἌνθρωπος εἶναι κομμάτι τοῦ Σύμπαντος. ἌΑνθρωπος ἐκτὸς Σύμπαντος δὲν νοεῖται, δὲν νοεῖ καὶ δὲν ὑπάρχει. Λόγος εἶναι ἡ (πιστὴ) ἀντικατόπτριση τοῦ «τρόπου» λει- τουργίας τοῦ Σύμπαντος (Φύσεως, “Ιστορίας, Νοῦ) στὸν «τρόπο» λειτουργίας τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου. Παράλογο εἶναι ἡ «ἀποσύνδεση» τῆς λειτουργίας τοῦ ἐ- γκεφάλου ἀπὸ τὴ λειτουργία τοῦ Σύμπαντος. Ὃ Λόγος μόνος ὡς ὀμφάλιος λῶρος «τρέφει» τὸν Αν- θρωπο μὲ τοὺς μεταγγιζόμενους σ᾽ αὐτὸν «χυμοὺς» τῆς Μεγάλης Μητέρας του --- τοῦ Σύμπαντος. Τὸ Παράλογο (ἡ ἀποκοπὴ τοῦ ὀμφαλίου λώρου) ἰσοδυ- ναμεῖ μὲ τὸν θάνατο τοῦ ἐνδοσυμπαντικοῦ ᾿ Ανθρώπου. ΄Ἔκφραση τοῦ Λόγου στὸν ΄Ανθρωπο (καὶ στοιχειωδῶς στὰ ζῶα) εἶναι ἡ Λέξη (ἡ Γλῶσσα). Αἰτιώδης σχέση μεταξὺ Λέξεως (Γλώσσας) καὶ Πραγμα- τικότητας (λειτουργίας τοῦ Σύμπαντος) ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ᾿ Ανθρώπου. «᾿Αναιτιώδης σχέση» μεταξὺ Λέξεως καὶ Πράγματος ἵ- σοδυναμεῖ μὲ τὸν θάνατο τοῦ ᾽᾿Ανθρώπου. Χ΄ Χ Χ- Ἢ «ἀναιτιώδης σχέση» μεταξὺ Λόγου καὶ Πραγματικό- τητας ἀποτελεῖ τὸ Γενικὸ Δόγμα τοῦ Σύγχρονου ᾿Ανθρά- που (στὴν Φιλοσοφία, τὴν Πολιτική, τὸ Πνεῦμα, τὴν Ἱ1- στορία, τὴν ἴδια τὴ Γλῶσσα, τὴν ᾿Επιστήμη καὶ τὴν ἴδια τὴν Καθημερινἠ Ζωή), Ἢ διανοητική κατάσταση τοῦ Σημερινοῦ ᾿Ανθρώπου ἆᾱ- ντιστοιχεῖ μὲ «κακὴ πρόγνώωση» (Ξ ἐπικείμενο θάνατο). ΧΧΧ Μοναδικὸ φάβῤμακο, ἂν μπορῆ τώρα πιὰ νὰ ἐφαρμοσθῆ, εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τοῦ Λόγου. Δ.Ι.Λ. ΥΓ. Γιὰ τὸ ρόλο εἰδικὰ τῆς Γλώσσας στὴν ἐπιβίωση βλέπετε στὴ στήλη «Μετεωρισμοὺ τοῦ παρόντος τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ» τὸ σημείωμα: «Ὁ ρόλος τῆς Γλώσσας ἀπὸ διπλῆ σκοπιά: α) τῶν “ἁπλῶν συναρτήσεων’, β) τῶν “δια- φορικῶι ».