ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ κ. ν Ὃ ρόλος τῆς Γλώσσας ἀπὸ διπλῆ σκοπιά: α) τῶν «ἁπλῶν συναρτήσεων», β) τῶν «διαφορικῶν» Α. Ἡ α ́ κατ ̓ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Ζωή. Ζῶ ἐπικοινωνώντας καὶ πεθαίνω μὴ ἐπικοινωνώντας. Δὲν μπορεῖ νὰ ὃπάρξη ἡ ἔννοια «ἔμβιο εἶδος» χωρἱς κάποια «ἀνεξάρτητη μεταβλητή»: τὴν «γλῶσσα». Μὲ τὸ «λεξιλόγιό» τους (στοιχειώδης ἀριθμὸς διαφορετικῶν ἤχων, κοινῶς καταληπτῶν στὰ ἄτομα τοῦ εἴδους) τὰ ζῶντα ὄντα φθάνουν στὴν «συναινετικΏ» λειτουργία τοῦ πολλαπλασιασμοῦ, στὴν ὕπαρξη, λειτουργία καὶ ἱεράρχηση ὁμαδικῆς ζωῆς, στὴν ἐπισήμανση τοῦ κινδύνου, στὴν ἀνακάλυψη τῆς τροφῆς. Χωρὶς τὴ «λέξη» δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ διαιώνιση τοῦ εἴδους, ἡ ἁποφυγὴ κινδύνου, ἡ ὁμαδικότης κλπ. Αρα χωρὶς «γλῶσσα» παύει νὰ ὑπάρχη Ζωή. ̓Ακόμη καὶ τὰ θεωρούμενα ὡς «ἄφωνα εἴδη ζωῆς», ὅπως π.χ. τὰ ψάρια ἢ τὰ φυτά ἢ τὰ μικρόβια, ἀνακαλύπτεται τώρα, ὅτι παράγουν ἕναν ἀριθμὸ «κωδικῶν» ὑπερήχων, ποὺ προσδιορίζουν τοὺς διάφορους τρόπους ἀντιδράσεών τους. Β. Ἢ β ́ κατ ̓ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Γνώση. Ὅ,τι ὀνομάζω, τὸ γνωρίζω. Καὶ ὅ,τι γνωρίζω, τὸ ὀνομάζω. Δὲν ὑπάρχει λέξη, ποὺ νὰ μὴν ἀποδίδη κάποια γνωστὴ (κατακτημένη ἀπὸ τὶς γνωστικὲς ἱκανότητες τοῦ ἐμβίου ὄντος) ἔννοια. Καὶ δὲν ὑπάρχει κατακτημένη ἔννοια, χωρὶς ἀποδίδουσα λέξη. Μόνον ὅ,τι εἶναι ᾱγνωστο, δὲν ἔχει ὀνομασθῆ. Καὶ μό- νον ὅ,τι ἔχει ὀνομασθῆ, εἶναι γνωστό. ̓Ακόμη καὶ ἡ λέξη «ἄ-γνωστο» ἀποδίδει μία γνωστικῶς κατακτημένη ἔννοια: τὴν ἔννοια «ἄγνοια». Ἢ γ ́ κατ ̓ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Λογική. Λογική εἶναι α) ἡ συσχέτιση (ἀρνητική, θετικὴ κλπ.) ἐννοιῶν (Ξ λέξεων): ἡ «κρίση», β) ἡ σύνθεσή τους: ὁ «συλλογισμός» καὶ γ) ἡ διατύπωση τῆς λογικῆς ἀλήθειας ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν διαδικασία αὐτή: τὸ «συμπέρασμα». Χωρὶς τὴ λέξη δὲν ἔχω τὴν ἔννοια, χωρὶς τὴν ἔννοια δὲν ἔχω τὴν κρίση, χωρὶς τὴν κρίση δὲν ἔχω τὸν συλλογισμό, χωρὶς τὸν συλλογισμὸ δὲν ἔχω τὸ συμπέρασμα. Αρα χωρὶς τὴ λέξη δὲν ἔχω λογική: καὶ δὲν ἔχω ὅ,τι προέρχεται ἀπ ̓ αὐτήν: δηλαδὴ ὁλόκληρη τὴν ἐπιστήμη, ὁλόκληρη τὴν τεχνολογία. ὁλόκληρο τὸν (ἔλλογο) στοχασμό, ὁλόκληρο τὸ φάσμα τῶν δραστηριοτήτων τῆς (ἔλλογης) ἀνθρωπότητας. Ἢ δ ́ κατ ̓ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Πολιτισμός. Γιὰ τὴν μαθηματικὴ θεμελίωση τῆς συναρτήσεως αὐτῆς θὰ χρησιμοποιήσω τὴν ἔννοια τοῦ «ὁρίου»: Αν ὑποθέσουμε ὅτι χάνουν ὅλοκληρωτικᾶ τὴ γλῶσσα τους π.χ. τὰ 4.000.000 κάτοικοι τοῦ Λεκανοπεδίου τῆς ̓Αττικῆς, εἶναι μαθηματικῶς ἀναγκαῖο νὰ δεχθοῦμε, ὅτι αὐτομάτως θ ̓ ἀνέβουν στὰ δένδρα καὶ θ ̓ ἀρχίσουν νὰ γρυλλίζουν.