ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ κ. ν Ὃ ρόλος τῆς Γλώσσας ἀπὸ διπλῆ σκοπιά: α) τῶν «ἁπλῶν συναρτήσεων», β) τῶν «διαφορικῶν» Α. Ἡ α΄ κατ᾽ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Ζωή. Ζῶ ἐπικοινωνώντας καὶ πεθαίνω μὴ ἐπικοινωνώντας. Δὲν μπορεῖ νὰ ὃ- πάρξη ἡ ἔννοια «ἔμβιο εἶδος» χω- ρἱς κάποια «ἀνεξάρτητη μεταβλη- τή»: τὴν «γλῶσσα». Μὲ τὸ «λεξιλό- γιό» τους (στοιχειώδης ἀριθμὸς διαφορετικῶν ἤχων, κοινῶς κατα- ληπτῶν στὰ ἄτομα τοῦ εἴδους) τὰ ζῶντα ὄντα φθάνουν στὴν «συναι- νετικΏ» λειτουργία τοῦ πολλαπλα- σιασμοῦ, στὴν ὕπαρξη, λειτουργία καὶ ἱεράρχηση ὁμαδικῆς ζωῆς, στὴν ἐπισήμανση τοῦ κινδύνου, στὴν ἀνακάλυψη τῆς τροφῆς. Χω- ρὶς τὴ «λέξη» δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ διαιώνιση τοῦ εἴδους, ἡ ἁποφυγὴ κινδύνου, ἡ ὁμαδικότης κλπ. Αρα χωρὶς «γλῶσσα» παύει νὰ ὑπάρχη Ζωή. ᾿Ακόμη καὶ τὰ θεωρούμενα ὡς «ἄφωνα εἴδη ζωῆς», ὅπως π.χ. τὰ ψάρια ἢ τὰ φυτά ἢ τὰ μικρόβια, ἀνακαλύπτεται τώρα, ὅτι παράγουν ἕναν ἀριθμὸ «κωδικῶν» ὑπερήχων, ποὺ προσδιορίζουν τοὺς διάφορους τρόπους ἀντιδράσεών τους. Β. Ἢ β΄ κατ᾽ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Γνώση. Ὅ,τι ὀνομάζω, τὸ γνωρίζω. Καὶ ὅ,τι γνωρίζω, τὸ ὀνομάζω. Δὲν ὑπάρχει λέξη, ποὺ νὰ μὴν ἀποδίδη κάποια γνωστὴ (κατακτημένη ἀπὸ τὶς γνωστικὲς ἱκανότητες τοῦ ἐμβίου ὄ- ντος) ἔννοια. Καὶ δὲν ὑπάρχει κα- τακτημένη ἔννοια, χωρὶς ἀποδί- δουσα λέξη. Μόνον ὅ,τι εἶναι ᾱ- γνωστο, δὲν ἔχει ὀνομασθῆ. Καὶ μό- νον ὅ,τι ἔχει ὀνομασθῆ, εἶναι γνω- στό. ᾿Ακόμη καὶ ἡ λέξη «ἄ-γνω- στο» ἀποδίδει μία γνωστικῶς κα- τακτημένη ἔννοια: τὴν ἔννοια «ἄ- γνοια». Ἢ γ΄ κατ᾽ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Λογική. Λογική εἶναι α) ἡ συσχέτιση (ἀρ- νητική, θετικὴ κλπ.) ἐννοιῶν (Ξ λέ- ξεων): ἡ «κρίση», β) ἡ σύνθεσή τους: ὁ «συλλογισμός» καὶ γ) ἡ διατύπωση τῆς λογικῆς ἀλήθειας ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν διαδικασία αὐτή: τὸ «συμπέρασμα». Χωρὶς τὴ λέξη δὲν ἔχω τὴν ἔννοια, χωρὶς τὴν ἔννοια δὲν ἔχω τὴν κρίση, χωρὶς τὴν κρίση δὲν ἔχω τὸν συλλογι- σμό, χωρὶς τὸν συλλογισμὸ δὲν ἔ- χω τὸ συμπέρασμα. Αρα χωρὶς τὴ λέξη δὲν ἔχω λογική: καὶ δὲν ἔχω ὅ,- τι προέρχεται ἀπ᾿ αὐτήν: δηλαδὴ ὁ- λόκληρη τὴν ἐπιστήμη, ὁλόκληρη τὴν τεχνολογία. ὁλόκληρο τὸν (ἔλλογο) στοχασμό, ὁλόκληρο τὸ φάσμα τῶν δραστηριοτήτων τῆς (ἔλλογης) ἀνθρωπότητας. Ἢ δ΄ κατ᾽ ἀναλογίαν συνάρτηση: Γλῶσσα Ξ Πολιτισμός. Γιὰ τὴν μαθηματικὴ θεμελίωση τῆς συναρτήσεως αὐτῆς θὰ χρησιµο- ποιήσω τὴν ἔννοια τοῦ «ὁρίου»: Αν ὑποθέσουμε ὅτι χάνουν ὅλο- κληρωτικᾶ τὴ γλῶσσα τους π.χ. τὰ 4.000.000 κάτοικοι τοῦ Λεκανοπε- δίου τῆς ᾿Αττικῆς, εἶναι µαθηµατι- κῶς ἀναγκαῖο νὰ δεχθοῦμε, ὅτι αὐ- τοµάτως θ᾽ ἀνέβουν στὰ δένδρα καὶ θ᾽ ἀρχίσουν νὰ γρυλλίζουν.