ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Οἱ Δωριεῖς αὐτόχθον ἑλληνικὸ φύλο Γλωσσολογικὲς καὶ ἀρχαιολογικὲς ἀποδείξεις διαψεύδουν τὴν θεωρία περὶ «καθόδου» των 'Ο καθηγητὴς 1. Προμπονᾶς εἰς τὸ ἔργο του «Σύντομος εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Μυκηναϊκὴν φιλολογίαν», σελ. 36, ἀναφέρει τὶς ἑξῆς δύο προτάσεις: α) Ἣ Μυκηναϊκἡ γλῶσσα οὐδὲν ἐκ τῶν κυρίων χαρακτηριστικῶν τῆς Δωρικῆς ἔχει. Τοῦτο εἶναι αὐτονόητον, ἐφ ̓ ὅσον τὰ μυκηναϊκὰ κείμενα εἶναι αἰῶνες παλαιότερα τῆς καλουμένης «Δωρικῆς εἰσβολῆς». β) ̓Εσχάτως ὁ α. (μαάν!οκ ὑπεστήριξεν, ὅτι οἱ Δωριεῖς συνυπῆρξαν τυπικῶς καὶ χρονικῶς μὲ τὰ ἄλλα ἑλληνικὰ φῦλα. ̓Αλλὰ ποία ἀπὸ τὶς δύο αὐτὲς ἀλληλοσυγκρουόμενες προτάσεις εἶναι ἀληθής; Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχει ὑπάρξει οὔτε «κάθοδος» οὔτε «ἄνοδος» τῶν Δωριέων, ἀλλὰ ὅτι πρόκειται περὶ παλαίχθονος ἑλληνικοῦ φύλου, ἀποδεικνύεται ποικιλοτρόπως. 'Η παροῦσα μελέτη ἅπτεται τοῦ γλωσσολογικοῦ μόνον μέρους, καὶ μάλιστα ὄχι ὅλου, ἀλλὰ γίνεται μόνον ποιοτικἡ σύγκριση τῆς γλώσσας τῶν Μυκηναϊκῶν πινακίδων καὶ τῶν ̓Ομηρικῶν κειμένων μὲ τὴν Δωρικὴ διάλεκτο. Πρὸ πολλοῦ ἔχει διατυπωθῆ ἡ ἄποψη καὶ ἔχει ὑποστηριχθῆ ἀπὸ πολλοὺς ἔρευνητὲς [(1). (2). (3), (4), (5)], ὅτι τὰ ̓Ομηρικὰ ἔπη εἶναι συνυφασμένα μὲ τὴν γλῶσσα τῶν πινακίδων τῆς Γραμμικῆς Γραφῆς Β. Ο ἴδιος ὁ "Ομηρος διευκρινίζει, ὅτι ἀσχολεῖται ὄχι μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ μὲ αὐτοὺς «οἷοι ἦσαν». Πιὸ συγκεκριμένα θαυμάζει τὰς «πολυχρύσους Μυκήνας», τὴν Πύλο καὶ τὴν Σπάρτη, τοὺς ἰσχυροὺς ἡγεμόνας τῶν ὁποίων πρέπει νὰ θεωρήσουμε ὡς «ἐργοδότας» τοῦ 'Ομήρου. Οἱ ΟπΠαηπίταίπε, ΕἰςοΠ, Ροτ2ὶρ συνδέουν τὴν γλῶσσα τῶν ἐπῶν μὲ τὴν νοτία ἀχαϊκὴ διάλεκτο, καὶ ὄχι μὲ τὴν ἰωνικὴ σύμφωνα μὲ τὴν «κρατοῦσα ἄποψη», διότι ἔχουν εὑρεθῆ σχέσεις τῶν ἐπῶν μὲ τὴν ̓Αρκαδοκυπριακή. ̓Αντικείμενο τῆς παρούσης μελέτης εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν πινακίδων τῆς γραφῆς Β (5) καὶ τῶν ̓Ομηρικῶν ἐπῶν ἐν σχέσει μὲ τὴν δωρικἡ διάλεκτο [(6), (2). (8), (9)]. "Ως «ἐπικράτεια» τῆς Δωρικῆς ἐλήφθη ἡ διδομένη ἀπὸ τὸν Αάοὶ[ ΚίτοιΠοῖ εἰς τὸν χρωματιστὸν χάρτη τοῦ βιβλίου του (10), ποὺ ἐξεδόθη τὸ [877. ̓Εκτὸς "ἙΕλλαδικοῦ χώρου συμπεριελήφθησαν οἱ Δωρικὲς ἐπιγραφὲς τῶν κολοσσῶν τοῦ Μέμνονος (τοῦ Μνήμονος) εἰς τὴν Ῥαλμόπολιν τῆς Αἰγύπτου, τὸ σημερινὸ Απιοι-ΡΙδε|. 'Ἡ κακόηχος ὀνομασία Απιοι-ρΙδε] εἶναι παραφθορὰ τῆς [ρςαπΟΙΙ, ἡ ὁποία εἶναι παραφθορὰ τῆς ὀνομασίας «Ῥαλμόπολιο τῶν "Ἑλλήνων. Ἢ πόλις δὲ ἔλαβε αὐτὸ τὸ ὄνομα ἀπὸ τὶς πολλὲς τελετουργίες, ποὺ ἐγίνοντο ἐκεῖ ὡς ἐκ τοῦ ἱεροῦ χαρακτῆρος της [περισσότερα βλ. (11), τόμος 2, σελ. 5]. Τὶς ἔπιγραφὲς τοῦ Μέμνονος πρῶτοι ἐδημοσίευσαν οἱ γνωστοὶ Λένορμαν [(12), (13)] καὶ Δείψιος [(13), σελ. 99], τὰ ἀναδημοσίευσε δὲ ὁ Ταγίοι [(1 1) τόμος 2, σελ. 9]. ̓κ τῆς παρατιθεμένης εἰς τὸ τέλος τοῦ παρόντος ἄρθρου βιβλιογραφίας, γιὰ