ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Οἱ Δωριεῖς αὐτόχθον ἑλληνικὸ φύλο Γλωσσολογικὲς καὶ ἀρχαιολογικὲς ἀποδείξεις διαψεύδουν τὴν θεωρία περὶ «καθόδου» των 'Ο καθηγητὴς 1. Προμπονᾶς εἰς τὸ ἔργο του «Σύντομος εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Μυκηναϊκὴν φιλολογίαν», σελ. 36, ἀναφέρει τὶς ἑξῆς δύο προτάσεις: α) Ἣ Μυκηναϊκἡ γλῶσσα οὐδὲν ἐκ τῶν κυρίων χαρακτηριστικῶν τῆς Δωρικῆς ἔχει. Τοῦτο εἶναι αὐτονόητον, ἐφ᾽ ὅσον τὰ μυκηναϊκὰ κείµενα εἶναι αἰῶνες παλαιότερα τῆς καλουμένης «Δωρικῆς εἰσβολῆς». β) ᾿Εσχάτως ὁ α. (μαάν!οκ ὑπεστήριξεν, ὅτι οἱ Δωριεῖς συνυπῆρξαν τυπικῶς καὶ χρονικῶς μὲ τὰ ἄλλα ἑλληνικὰ φῦλα. ᾿Αλλὰ ποία ἀπὸ τὶς δύο αὐτὲς ἀλληλοσυγκρουόμενες προτάσεις εἶναι ἀλη- θής; Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχει ὑπάρξει οὔτε «κάθοδος» οὔτε «ἄνοδος» τῶν Δωριέ- ων, ἀλλὰ ὅτι πρόκειται περὶ παλαίχθονος ἑλληνικοῦ φύλου, ἀποδεικνύεται ποι- κιλοτρόπως. 'Η παροῦσα µελέτη ἅπτεται τοῦ γλωσσολογικοῦ µόνον μέρους, καὶ μάλιστα ὄχι ὅλου, ἀλλὰ γίνεται µόνον ποιοτικἡ σύγκριση τῆς γλώσσας τῶν Μυ- κηναϊκῶν πινακίδων καὶ τῶν ᾿Ομηρικῶν κειμένων μὲ τὴν Δωρικὴ διάλεκτο. Πρὸ πολλοῦ ἔχει διατυπωθῆ ἡ ἄποψη καὶ ἔχει ὑποστηριχθῆ ἀπὸ πολλοὺς ἔ- ρευνητὲς [(1). (2). (3), (4), (5)], ὅτι τὰ ᾿Ομηρικὰ ἔπη εἶναι συνυφασµένα μὲ τὴν γλῶσσα τῶν πινακίδων τῆς Γραμμικῆς Γραφῆς Β. Ο ἴδιος ὁ "Ομηρος διευκρινί- ζει, ὅτι ἀσχολεῖται ὄχι μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ μὲ αὐτοὺς «οἷοι ἦσαν». Πιὸ συγκεκριµένα θαυμάζει τὰς «πολυχρύσους Μυκήνας», τὴν Πύλο καὶ τὴν Σπάρτη, τοὺς ἰσχυροὺς ἡγεμόνας τῶν ὁποίων πρέπει νὰ θεωρήσουμε ὡς «ἐρ- γοδότας» τοῦ 'Οµήρου. Οἱ ΟπΠαηπίταίπε, ΕἰςοΠ, Ροτ2ὶρ συνδέουν τὴν γλῶσσα τῶν ἐπῶν μὲ τὴν νοτία ἀχαϊκὴ διάλεκτο, καὶ ὄχι μὲ τὴν ἰωνικὴ σύμφωνα μὲ τὴν «κρα- τοῦσα ἄποψη», διότι ἔχουν εὑρεθῆ σχέσεις τῶν ἐπῶν μὲ τὴν ᾿Αρκαδοκυπριακή. ᾿Αντικείμενο τῆς παρούσης μελέτης εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν πινακίδων τῆς γρα- φῆς Β (5) καὶ τῶν ᾿Ομηρικῶν ἐπῶν ἐν σχέσει μὲ τὴν δωρικἡ διάλεκτο [(6), (2). (8), (9)]. "Ως «ἐπικράτεια» τῆς Δωρικῆς ἐλήφθη ἡ διδομένη ἀπὸ τὸν Αάοὶ[ Κίτοι- Ποῖ εἰς τὸν χρωματιστὸν χάρτη τοῦ βιβλίου του (10), ποὺ ἐξεδόθη τὸ [877. ᾽Ε- κτὸς "ἙΕλλαδικοῦ χώρου συμπεριελήφθησαν οἱ Δωρικὲς ἐπιγραφὲς τῶν κολοσ- σῶν τοῦ Μέμνονος (τοῦ Μνήμονος) εἰς τὴν Ῥαλμόπολιν τῆς Αἰγύπτου, τὸ σηµε- ρινὸ Απιοι-ΡΙδε|. 'Ἡ κακόηχος ὀνομασία Απιοι-ρΙδε] εἶναι παραφθορὰ τῆς [ρ- ςαπΟΙΙ, ἡ ὁποία εἶναι παραφθορὰ τῆς ὀνομασίας «Ῥαλμόπολιο τῶν "Ἑλλήνων. Ἢ πόλις δὲ ἔλαβε αὐτὸ τὸ ὄνομα ἀπὸ τὶς πολλὲς τελετουργίες, ποὺ ἐγίνοντο ἐκεῖ ὡς ἐκ τοῦ ἱεροῦ χαρακτῆρος της [περισσότερα βλ. (11), τόμος 2, σελ. 5]. Τὶς ἔπι- γραφὲς τοῦ Μέμνονος πρῶτοι ἐδημοσίευσαν οἱ γνωστοὶ Λένορμαν [(12), (13)] καὶ Δείψιος [(13), σελ. 99], τὰ ἀναδημοσίευσε δὲ ὁ Ταγίοι [(1 1) τόμος 2, σελ. 9]. ᾽κ τῆς παρατιθεµένης εἰς τὸ τέλος τοῦ παρόντος ἄρθρου βιβλιογραφίας, γιὰ