Τουριστικὰ ̓Αν ποτὲ πρὸς τὸ τέλος τοῦ φθινοπώρου βρεθῆτε εἰς συναναστροφήν τινα, ὅλο καὶ κάποιος θὰ βρεθῇ νὰ πῇ: «Τὸ καλοκαίρι ποὺ ἤμουν στὴν Εὐρώπη...», κι ἀναστενάζοντας θὰ σᾶς διηγηθῇ μὲ τὸ ζόρι ὅσα θαυμαστὰ ᾱντίκρυσεν εἰς τὴν 'Ἑσπερίαν. ́Η καλὴ ἀνατροφὴ ἀπαιτεῖ, μετὰ ταῦτα, νὰ συμφωνήσετε μαζί του κλείνοντας τὴν συζήτηση μὲ τὴν γνωστὴν ἐπῳδό: « ̓Αλλὰ τί περιμένεις; ̓Εδῶ εἶναι Βαλκάνια). ́Ασχετα ἂν ἡ λογικὴ ἐπιτάσσῃ νὰ στείλετε στὸν ἀγύριστο τὸν ξιππασμένο σας συνομιλητή, ἀφοῦ ὅμως πρῶτα τοῦ ἐξηγήσετε ὅτι τὰ ἑκατομμύρια τῶν τουριστῶν ποὺ ἔρχονται στὴν χώρα μας, ἐγκαταλείπουν τὴν Εὐρώπη τους καὶ ἔρχονται στὰ Βαλκάνιά μας... Τώρα, βέβαια, θὰ μοῦ πῇς τί νὰ περιμένῃ κανεὶς ἀπὸ ἕνα λαὸ καὶ τὴν ἡγεσία του, ποὺ ἀπὸ τὴν μιὰ διαδηλώνει στοὺς δρόμους ὅτι «'Η ̓Ελλὰς ἀνήκει στοὺς ́Ελληνες» κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ξεπουλάει νησιὰ καὶ παραλίες σὲ Εὐῥρωπαίους λεφτᾶδες. Μᾶλλον ἠλίθια θὰ ἦταν ἡ ἐρώτηση: «Καὶ τί πειράζει, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς ἀνήκουμε στὴν Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα,». Διότι κι ἐγὼ μὲ τὴν σειρά μου θὰ ἐρωτήσω: «Διατὶ μᾶς δέχθηκαν ὡς ἑταίρους τῆς Κοινότητος; Μήπως γιὰ τὴν βαρεῖα μας βιομηχανία ἢ γιὰ τοὺς πλουτοπαραγω}γικούς μας πόρους,» Πάντως ὄχι γιὰ τὰ ἀγγουράκια Καλυβίων ἢ τὰ πεπόνια Ἄργους. Κατάλυμα ζητοῦσαν οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὴν τουριστική τους πλέμπα, καὶ τὸ χωράφι τῆς ̓Ελλάδος ἦταν πρόσφορο. Ἔτσι καταντήσαμμε οἱ ἐενοδόχοι τῆς Εὐρώπης' καὶ σεμνυνόμεθα γι ̓ αὐτό... Δηλαδή, τώρα μεταξύ μας, τί ξενοδόχοι καὶ πράσινα ἄλογα! Κι ἐδῶ ᾱποτύχαμε, ἀφοῦ ἡ στάθμη τῶν προσφερομένων ὑπηρεσιῶν εἶναι κατώτερη κι αὐτῆς τοῦ Τόγκο καὶ τῆς Δαχομέης. Ποιὸς λεφτᾶς ρισκάρει τὴν σήμερον ἡμέρα τὴν καλοκαιρινήν του ἀνάπαυσι μὲ ὠργανώμένες ἐκδρομὲς στὴν χώρα μας; Κάτι ἄφραγκοι «ἀμμουδῖτες», ποὺ ρημάζουν ἀμπέλια καὶ μποστάγια γιὰ νὰ ζήσουν, μᾶς ἔρχονται κατὰ κύματα. Τὸ δὲ τρελλὸ τῆς ἱστορίας εἶναι, ὅτι γυρίζουν μὲ χαρτζιλίκι στὴν πατρίδα τους, καθόσον, ὅταν ξεμένουν ἀπὸ ρευστό, βοηθᾶνε στὸ μάζεμα τῶν ροδακίνων καὶ τῆς σταφίδας, ἐργασία πού, ὡς γνωστόν, ἀπάδει στὴν ἀριστοκρατική μας νεολαία. Μάλιστα! Γιατὶ ἡ νεολαία μας ἔχει ὑψηλότερους στόχους! Νὰ βοηθήσῃ λ.χ. τὴν οἰκονομικὴ ἀνασυγκρότηση τῆς χώρας μας μέσῳ τοῦ τουρισμοῦ! Ἢ εὐγενὴς αὐτὴ φιλοδοξία συνοψίζεται στὶς πέντε μαγικὲς λέξεις τῆς προσφορᾶς, ἤτοι "εομνιαΚΙ’ (μὲ ἢ ἄνευ ιζαισίΚ{), “πιοισάΚα” καὶ “ΓΟΟΠΙ5 {ο οἰ". Καὶ ὁ ξεπεσμὸς συνεχίζεται" γιατὶ τί ἄλλο ἀπὸ δξεπεσμὸς εἶναι τὸ νὰ παρατήσῃς τ ̓ ἀμπέλια σου, τὰ μποστάνια, τὰ χωράφια καὶ τὶς στάνες σου γιὰ νὰ πλένῃς τ ̓ ἅπλυτα ἢ νὰ μαζεύῃς τ ̓ ἀποφάγια γιὰ μερικὰ δολλάρια φιλοδώρημα. Κάποτε λέγαμε, ὅτι ἀκόμη μᾶς τρέφουν τὰ κόκκαλα τοῦ Περικλῆ! Λάθος ὁλκῆς. Γιατὶ τώρα ἡ ἐθνική μας οἰκονομία καὶ ἀνάπτυξι ἀκουμπᾶ στὸ «πουλὶ» τοῦ Μητσάρα (καὶ τοῦ κάθε Μητσάρα), πού, ἀφοῦ ἔμαθε δυό-τρεῖς ἀλλοδαπὲς κουβέντες ἀπὸ μέθοδο «ἄνευ διδασκάλου», μοστράρει γιὰ γαμπρὸς σὲ γηραιὲς τουρίστριες. Ἔτσι ὁ κάθε Μητσάρας, ἀντὶ νὰ ἀρμέγῃ γίδες καὶ προβατίνες, προτιμᾶ νὰ ἄρμέγῃ τὸ φουσκωμένο πορτοφόλι τῆς χοντρῆς, γεμάτης κυτταρίτιδα καὶ ἑξήκοντα φθινοπώρων ὑπερτλαντικῆς κυρίας, ποὺ ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες δὲν θὰ καταδεχόταν οὔτε νὰ τὴν φτύσῃ! ̓Αλλὰ εἴπαμε, προέχει ἡ ἄνετη καὶ ἄκοπη διαβίωση. Καὶ δῶσ ̓ του, λοιπόν, “Ὑες5 ἀβγ]ιπρ”, “1 /ονε γοι, πιβηΒτΙ”, Υοι ἄτε δνγεείετ, ΙΠ8η 5ΆπιᾶΙΙ’’ καὶ ἄλλα ζαχαρόπηκτα. Κι ὕστερα, μοῦ λές, γιατὶ δέν σοῦ γράφω... Γιῶργος Πετρόπουλος