Τουριστικὰ ᾿Αν ποτὲ πρὸς τὸ τέλος τοῦ φθινοπώρου βρεθῆτε εἰς συναναστροφήν τινα, ὅλο καὶ κάποιος θὰ βρεθῇ νὰ πῇ: «Τὸ καλοκαίρι ποὺ ἤμουν στὴν Εὐ- ρώπη...», κι ἀναστενάζοντας θὰ σᾶς διηγηθῇ μὲ τὸ ζόρι ὅσα θαυμαστὰ ᾱ- ντίκρυσεν εἰς τὴν 'Ἑσπερίαν. ΄Η καλὴ ἀνατροφὴ ἀπαιτεῖ, μετὰ ταῦτα, νὰ συμφωνήσετε μαζί του κλείνοντας τὴν συζήτηση μὲ τὴν γνωστὴν ἐπῳδό: «᾿Αλλὰ τί περιμένεις; ᾿Εδῶ εἶναι Βαλκάνια). ΄Ασχετα ἂν ἡ λογικὴ ἐπι- τάσσῃ νὰ στείλετε στὸν ἀγύριστο τὸν ξιππασµένο σας συνομιλητή, ἀφοῦ ὅ- µως πρῶτα τοῦ ἐξηγήσετε ὅτι τὰ ἑκατομμύρια τῶν τουριστῶν ποὺ ἔρχονται στὴν χώρα µας, ἐγκαταλείπουν τὴν Εὐρώπη τους καὶ ἔρχονται στὰ Βαλκά- νιά µας... Τώρα, βέβαια, θὰ μοῦ πῇς τί νὰ περιμένῃ κανεὶς ἀπὸ ἕνα λαὸ καὶ τὴν ἡ- γεσία του, ποὺ ἀπὸ τὴν μιὰ διαδηλώνει στοὺς δρόμους ὅτι «'Η ᾿Ελλὰς ἀνή- κει στοὺς ΄Ελληνες» κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ξεπουλάει νησιὰ καὶ παραλίες σὲ Εὐ- ῥρωπαίους λεφτᾶδες. Μᾶλλον ἠλίθια θὰ ἦταν ἡ ἐρώτηση: «Καὶ τί πειράζει, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς ἀνήκουμε στὴν Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα,». Διότι κι ἐγὼ μὲ τὴν σειρά µου θὰ ἐρωτήσω: «Διατὶ μᾶς δέχθηκαν ὡς ἑταίρους τῆς Κοινό- τητος; Μήπως γιὰ τὴν βαρεῖα µας βιομηχανία ἢ γιὰ τοὺς πλουτοπαραγω}γι- κούς µας πόρους,» Πάντως ὄχι γιὰ τὰ ἀγγουράκια Καλυβίων ἢ τὰ πεπόνια Ἄργους. Κατάλυμα ζητοῦσαν οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὴν τουριστική τους πλέ- µπα, καὶ τὸ χωράφι τῆς ᾿Ελλάδος ἦταν πρόσφορο. Ἔτσι καταντήσαμµε οἱ ἐενοδόχοι τῆς Εὐρώπης' καὶ σεμνυνόµεθα γι᾿ αὐτό... Δηλαδή, τώρα μεταξύ µας, τί ξενοδόχοι καὶ πράσινα ἄλογα! Κι ἐδῶ ᾱ- ποτύχαµε, ἀφοῦ ἡ στάθµη τῶν προσφερομένων ὑπηρεσιῶν εἶναι κατώτερη κι αὐτῆς τοῦ Τόγκο καὶ τῆς Δαχομέης. Ποιὸς λεφτᾶς ρισκάρει τὴν σήμε- ρον ἡμέρα τὴν καλοκαιρινήν του ἀνάπαυσι μὲ ὠργανώμένες ἐκδρομὲς στὴν χώρα µας; Κάτι ἄφραγκοι «ἀμμουδῖτες», ποὺ ρηµάζουν ἀμπέλια καὶ µποστά- για γιὰ νὰ ζήσουν, μᾶς ἔρχονται κατὰ κύματα. Τὸ δὲ τρελλὸ τῆς ἱστορίας εἶναι, ὅτι γυρίζουν μὲ χαρτζιλίκι στὴν πατρίδα τους, καθόσον, ὅταν ξεμέ- νουν ἀπὸ ρευστό, βοηθᾶνε στὸ μάζεμα τῶν ροδακίνων καὶ τῆς σταφίδας, ἐργασία πού, ὡς γνωστόν, ἀπάδει στὴν ἀριστοκρατική µας νεολαία. Μάλιστα! Γιατὶ ἡ νεολαία µας ἔχει ὑψηλότερους στόχους! Νὰ βοηθήσῃ λ.χ. τὴν οἰκονομικὴ ἀνασυγκρότηση τῆς χώρας µας μέσῳ τοῦ τουρισμοῦ! Ἢ εὐγενὴς αὐτὴ φιλοδοξία συνοψίζεται στὶς πέντε μαγικὲς λέξεις τῆς προσφορᾶς, ἤτοι "εομνιαΚΙ’ (μὲ ἢ ἄνευ ιζαισίΚ{), “πιοισάΚα” καὶ “ΓΟΟΠΙ5 {ο οἰ". Καὶ ὁ ξεπεσμὸς συνεχίζεται" γιατὶ τί ἄλλο ἀπὸ δξεπεσμὸς εἶναι τὸ νὰ παρατήσῃς τ᾽ ἀμπέλια σου, τὰ µποστάνια, τὰ χωράφια καὶ τὶς στάνες σου γιὰ νὰ πλένῃς τ᾽ ἅπλυτα ἢ νὰ μαζεύῃς τ᾿ ἀποφάγια γιὰ μερικὰ δολλάρια φιλοδώρημα. Κάποτε λέγαμε, ὅτι ἀκόμη μᾶς τρέφουν τὰ κόκκαλα τοῦ Περικλῆ! Λά- θος ὁλκῆς. Γιατὶ τώρα ἡ ἐθνική µας οἰκονομία καὶ ἀνάπτυξι ἀκουμπᾶ στὸ «πουλὶ» τοῦ Μητσάρα (καὶ τοῦ κάθε Μητσάρα), πού, ἀφοῦ ἔμαθε δυό-τρεῖς ἀλλοδαπὲς κουβέντες ἀπὸ μέθοδο «ἄνευ διδασκάλου», µοστράρει γιὰ γα- μπρὸς σὲ γηραιὲς τουρίστριες. Ἔτσι ὁ κάθε Μητσάρας, ἀντὶ νὰ ἀρμέγῃ γί- δες καὶ προβατίνες, προτιμᾶ νὰ ἄρμέγῃ τὸ φουσκωμένο πορτοφόλι τῆς χο- ντρῆς, γεμάτης κυτταρίτιδα καὶ ἑξήκοντα φθινοπώρων ὑπερτλαντικῆς κυ- ρίας, ποὺ ὑπὸ ἄλλες συνθῆκες δὲν θὰ καταδεχόταν οὔτε νὰ τὴν φτύσῃ! ᾿Αλλὰ εἴπαμε, προέχει ἡ ἄνετη καὶ ἄκοπη διαβίωση. Καὶ δῶσ᾽ του, λοι- πόν, “Ὑες5 ἀβγ]ιπρ”, “1 /ονε γοι, πιβηΒτΙ”, Υοι ἄτε δνγεείετ, ΙΠ8η 5ΆπιᾶΙΙ’’ καὶ ἄλλα ζαχαρόπηκτα. Κι ὕστερα, μοῦ λές, γιατὶ δέν σοῦ γράφω... Γιῶργος Πετρόπουλος