ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κι. ΓΑΤΣΙΑΣ Δοκίμιο Σχετικιστικῆς ̓Ετυμολογίας τοῦ Παγκόσμιου ̓Ἑλληνικοῦ Λόγου 1. -- Τὰ « Αγγλικὰ» εἶναι παρεφθαρμένα Ελληνικά) "Ας πάρουμε στὰ χέρια μας ἕνα, ὁποιοδήποτε, δίγλωσσο ἣ πολύγλωσσο λεξικὸ κι ἂς ἀρχίσουμε νὰ δουλεύουμε, ἀνοίγοντάς το στὴν «τύχη». Διότι, ἂν ἡ θεωρία τῆς «Φχετικιστικῆς ̓Βτυμολογίας» εἶναι σωστή, τότε πρέπει νὰ βρίσκη ἐφαρμογὴ σὲ κάθε περίπτωση. Μπροστά μου ἔχω τὸ “Ὠίνεγ ̓ Νειν Επρ[ίςεμ-σγεεΚ Π)ἱειίοπαιγ”, μετ ̓ ἀχριβοῦς προφορᾶς, Ν. 'Υόρχη, 1964. Τούτη ἡ ἐπιλογή προφανῶς εἶναι μιὰ πολὺ καλὴ περίπτωση, ἕνεκα τοῦ ὅτι ἀπευθύνομαι σὲ ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι λίγο-πολὺ «κάτι» ξέρουν ἀπὸ ἀγγλικὰ καὶ δύνανται νὰ μὲ παρακολουθοῦν ἴσως εὐκολώτερα ἀπ ̓ ὅ,τι σὲ σύγκριση μὲ ἄλλες «γλῶσσες» (διάβαζε: ἄλλες κακοποιημένες μορφὲς τῆς ἑλληνικῆς). ̓Ανοίγω λοιπὸν τοῦτο τὸ λεξικὸ στὴν τύχη. Καὶ μὴν προβληματίζεστε ἐδῶ γιὰ τὸ «τί θὰ πῇ τύχη». ̓Απλῶς ἀπὸ κάπου πρέπει ν ̓ ἀρχίσουμε, ἔστω κι ἂν καμμιὰ «τύχη» δὲν εἶναι ἀπολύτως «τυχαία»! Γιὰ τὴν καλύτερη παρακολούθηση λοιπὸν ἡ καλύτερη «τύχη» εἶναι ν ̓ ἀρχίσῃ κανεὶς ἀπὸ τὴν «ἀρχὴ» τοῦ λεξικοῦ, καταπιανόμενος μὲ τὶς πιὸ «γνωστὲς» -- πρὸς τὸ παρὸν-- λέξεις. "Ας σημειωθῇ ἐπίσης, ὅτι γιὰ τὴν καλύτερη ὀπτικὴ εἰκόνα τῶν «μετασχηματισμῶν» γράφω πρῶτα (μὲ μικρὰ) τὴν ἑλληνικὴ λέξη. Κατόπιν μ ̓ ἕναν ἀστερίσκο δηλώνω τοὺς πιθανοὺς μετασχηματισμούς της ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἀγγλικὴ λέξη (ποὺ τὴν γράφω μὲ χεφαλαῖα), καθὼς καὶ τὴν «μετεξέλιξη» τῆς σημερινῆς ἀγγλικῆς λέξης λόγῳ τῆς προφορᾶς, ποὺ τὴν σημειώνω μὲ τὸ σύμβολο: ”, μιὰ «περισπωμένη», καὶ μὲ μικροὺς ἑλληνικούς, λατινικοὺς ἣ ἄλλους χαρακτῆρες. Θὰ ἤθελα βέβαια ἐδῶ νὰ βάλω τοὺς χαραχτῆρες τῆς προφορᾶς ποὺ δίνουν τὰ «λεξικά», ἀλλὰ πρὸς τὸ παρόν, λόγῳ ἐλλείψεως τυπογραφικῶν, δὲν εἶναι κατορθωτὴ αὐτὴ ἡ δυνατότητα. 1. Ἕνας, ἀρχ. ἑλλ. εἷ-ς. Οἱ ἄγγλοι τὸ πῆραν ἀπὸ μᾶς, πετάξαν τὸ καταληκτικὸ -ς, ἔμεινε ἡ δίφθογγος ἕει, τὴν ὁποία πρόφεραν διαλυμμένη Ἐξί. ̓Επειδὴ ὅμως τὸ σύμβολο α (τὸ ὁποῖον ἐπίσης πῆραν ἀπὸ μᾶς) τὸ προφέρουν Ἀξϊ, συμβόλισαν τὸ Ἐξϊ, ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὸ εἷς, μὲ αἱ Γράφουν λοιπὸν οἱ ἐγγλέζοι Α καὶ προφέρουν "ἔϊ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ: εἷς, ἕνας. Σημειώνουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς ἐδῶ μιὰ πιθανότητα «ἰσοδυναμίας» ἤ, ἂν θέλετε, ἕνα νόμο τῆς Σχετικιστικῆς ̓ Ετυμολογίας (ΣΕ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα γιὰ συντομία), σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο λέμε «Δ.1: ΕἸ -- ΑἸ ΕἸ», ποὺ σημαίνει: «Μιὰ ἀπὸ τὶς δυνατότητες (Δ) τοῦ ἑλληνικοῦ ΕἸ εἶναι νὰ μετασχηματίζεται σὲ (--) ἀγγλικὸ γράμμα Α, τὸ ὁποῖο δύναται νὰ ἔχῃ προφορὰ (7) ἔϊ». Στὴν ἴδια τὴν ἕλληνι- Ἐ Στὴν «Σχετικιστικὴ ̓Ετυμολογία» δὲν προσδιορίζουμε χρονολογικῶς πότε ἀχριβῶς συνέβη ἕνα γλωσσολογικὸ φαινόμενο, ἀχριβῶς γιὰ ν ̓ ἀποφύγουμε τὸν κίνδυνο τῆς ψευδοῦς χρονολογήσεως, τὴν ὁποία ἔχει «καθιερώσει» σὲ εὐρεῖα ἔχταση γιὰ ὅλα τὰ ἱστορικὰ συμβάντα (ὄχι μόνο τὰ γλωσσικὰ) ὁ διαστρεβλωτικὸς οἴστρος τῆς Διεθνοῦς ̓ΠΏξ-ουσίας. Στὰ ἐρωτήματα π.χ. πότε ἐμφανίσθηκε ἡ τάδε ἑλληνικὴ λέξη ἢ τύπος ἣ πότε «πέρασε» στὴν τάδε «γλῶσσα», ἀπαντοῦμε ἀορίστως: «κάποτε».