ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κι. ΓΑΤΣΙΑΣ Δοκίμιο Σχετικιστικῆς ᾿Ετυμολογίας τοῦ Παγκόσμιου ᾿Ἑλληνικοῦ Λόγου 1. -- Τὰ « Αγγλικὰ» εἶναι παρεφθαρµένα Ελληνικά) "Ας πάρουμε στὰ χέρια µας ἕνα, ὁποιοδήποτε, δίγλωσσο ἣ πολύγλωσσο λεξικὸ κι ἂς ἀρχίσουμε νὰ δουλεύουμε, ἀνοίγοντάς το στὴν «τύχη». Διότι, ἂν ἡ θεωρία τῆς «Φχετικιστικῆς ᾿Βτυμολογίας» εἶναι σωστή, τότε πρέπει νὰ βρίσκη ἐφαρμογὴ σὲ κάθε περίπτωση. Μπροστά µου ἔχω τὸ “Ὠίνεγ᾽ Νειν Επρ[ίςεμ-σγεεΚ Π)ἱειίοπαιγ”, μετ᾽ ἀχριβοῦς προφορᾶς, Ν. 'Υόρχη, 1964. Τούτη ἡ ἐπιλογή προφανῶς εἶναι μιὰ πολὺ καλὴ περίπτωση, ἕνεκα τοῦ ὅτι ἀπευθύνομαι σὲ ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι λίγο-πολὺ «κάτι» ξέρουν ἀπὸ ἀγγλικὰ καὶ δύνανται νὰ μὲ παρακολουθοῦν ἴσως εὐκολώτερα ἀπ᾿ ὅ,τι σὲ σύγκριση μὲ ἄλλες «γλῶσσες» (διάβαζε: ἄλλες κακοποιηµένες μορφὲς τῆς ἑλληνικῆς). ᾿Ανοίγω λοιπὸν τοῦτο τὸ λεξικὸ στὴν τύχη. Καὶ μὴν προβληματίζεστε ἐδῶ γιὰ τὸ «τί θὰ πῇ τύχη». ᾿Απλῶς ἀπὸ κάπου πρέπει ν᾿ ἀρχίσουμε, ἔστω κι ἂν καμμιὰ «τύχη» δὲν εἶναι ἀπολύτως «τυχαία»! Γιὰ τὴν καλύτερη παρακολούθηση λοιπὸν ἡ καλύτερη «τύχη» εἶναι ν᾿ ἀρχίσῃ κανεὶς ἀπὸ τὴν «ἀρχὴ» τοῦ λεξικοῦ, καταπιανόμε- νος μὲ τὶς πιὸ «γνωστὲς» -- πρὸς τὸ παρὸν-- λέξεις. "Ας σημειωθῇ ἐπίσης, ὅτι γιὰ τὴν καλύτερη ὀπτικὴ εἰκόνα τῶν «μετασχηματισμῶν» γράφω πρῶτα (μὲ μικρὰ) τὴν ἑλληνικὴ λέξη. Κατόπιν μ᾽ ἕναν ἀστερίσκο δηλώνω τοὺς πιθανοὺς μετασχηματι- σμούς της ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἀγγλικὴ λέξη (ποὺ τὴν γράφω μὲ χεφαλαῖα), καθὼς καὶ τὴν «μετεξέλιξη» τῆς σημερινῆς ἀγγλικῆς λέξης λόγῳ τῆς προφορᾶς, ποὺ τὴν σημειώνω μὲ τὸ σύμβολο: ”, μιὰ «περισπωμένη», καὶ μὲ μικροὺς ἑλληνικούς, λατι- νικοὺς ἣ ἄλλους χαρακτῆρες. Θὰ ἤθελα βέβαια ἐδῶ νὰ βάλω τοὺς χαραχτῆρες τῆς προφορᾶς ποὺ δίνουν τὰ «λεξικά», ἀλλὰ πρὸς τὸ παρόν, λόγῳ ἐλλείψεως τυπογρα- φικῶν, δὲν εἶναι κατορθωτὴ αὐτὴ ἡ δυνατότητα. 1. Ἕνας, ἀρχ. ἑλλ. εἷ-ς. Οἱ ἄγγλοι τὸ πῆραν ἀπὸ μᾶς, πετάξαν τὸ καταληκτικὸ -ς, ἔμεινε ἡ δίφθογγος ἕει, τὴν ὁποία πρόφεραν διαλυμμένη Ἐξί. ᾿Επειδὴ ὅμως τὸ σύμ- βολο α (τὸ ὁποῖον ἐπίσης πῆραν ἀπὸ μᾶς) τὸ προφέρουν Ἀξϊ, συμβόλισαν τὸ Ἐξϊ, ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὸ εἷς, μὲ αἱ Γράφουν λοιπὸν οἱ ἐγγλέζοι Α καὶ προφέρουν "ἔϊ γιὰ τὸ ἑλληνικὸ: εἷς, ἕνας. Σημειώνουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς ἐδῶ μιὰ πιθανότητα «ἰσοδυνα- μίας» ἤ, ἂν θέλετε, ἕνα νόμο τῆς Σχετικιστικῆς ᾿ Ετυμολογίας (ΣΕ ἀπὸ δῶ καὶ πέ- ρα γιὰ συντομία), σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο λέμε «Δ.1: ΕἸ -- ΑἸ ΕἸ», ποὺ σημαίνει: «Μιὰ ἀπὸ τὶς δυνατότητες (Δ) τοῦ ἑλληνικοῦ ΕἸ εἶναι νὰ μετασχηματίζεται σὲ (--) ἀγγλικὸ γράμμα Α, τὸ ὁποῖο δύναται νὰ ἔχῃ προφορὰ (7) ἔϊ». Στὴν ἴδια τὴν ἕλληνι- Ἐ Στὴν «Σχετικιστικὴ ᾿Ετυμολογία» δὲν προσδιορίζουμε χρονολογικῶς πότε ἀχριβῶς συνέβη ἕνα γλωσ- σολογικὸ φαινόμενο, ἀχριβῶς γιὰ ν᾿ ἀποφύγουμε τὸν κίνδυνο τῆς ψευδοῦς χρονολογήσεως, τὴν ὁποία ἔχει «καθιερώσει» σὲ εὐρεῖα ἔχταση γιὰ ὅλα τὰ ἱστορικὰ συμβάντα (ὄχι μόνο τὰ γλωσσικὰ) ὁ διαστρεβλωτι- κὸς οἴστρος τῆς Διεθνοῦς ᾿ΠΏξ-ουσίας. Στὰ ἐρωτήματα π.χ. πότε ἐμφανίσθηκε ἡ τάδε ἑλληνικὴ λέξη ἢ τύπος ἣ πότε «πέρασε» στὴν τάδε «γλῶσσα», ἀπαντοῦμε ἀορίστως: «κάποτε».