Α.Ν. ΖΟΥΜΠΟΣ (ἀμ. ᾿Ακαδηµίας ᾿Αθηνῶν) «Μίμησις» καὶ Τέχνη Ἢ ἔννοια τῆς μιμήσεως ἔχει διαρχικὸν χαρακτῆρα καὶ ἐκφράζει τὴν σχέσιν δύο παραγόντων, τοῦ ὑποκειμένου καὶ τοῦ ἀντικειμένου: τὸ ὑπο- κείμενον «ἔρχεται» πρὸς τὸ ἀντικείμενον, ὅπως ἀκριβῶς τὸ φαινόμενον τείνει νὰ ὁμοιωθῆ πρὸς τὸ ἰδεατόν του διὰ τῆς μιμήσεως᾽ ἡ ἔννοια τῆς τέχνης ἔχει κι αὐτὴ τὸν χαρακτῆρα τῆς μιμήσεως: ἡ ἔκφρασις τοῦ Σενέ- κα, ὅτι “ὉΠΊΠ5 8Γ5 ΠΒΙΙΓΕ ΙΠΙΙΙΑΙΙΟ 65”, δηλώνει, ὅτι κάθε τέχνη εἶναι ἡ ἀπομίμησις τῆς φύσεως (πρβ. καὶ ᾿Αριστοτ. Ποιητικὴ 1, 1447 ἃ 9). Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ προσθέση, ὅτι ἡ Φύσις παρουσιάζει τὴν ἔν- νοιαν τοῦ ἰδεατοῦ, τῆς ὁποίας ὅμως ἡ ἀπεικόνισις τελεῖται διὰ τῆς τέ- χνης' ὁ ὁρισμὸς τῆς τέχνης κατὰ τὸν ἽΕγελον, ὅτι «τέχνη εἶναι ἡ παρά- στασις τῆς ἰδέας διὰ τεχνητῶν µέσων», ἐκφράζει καὶ πιστοποιεῖ τὴν διαρχίαν μεταξὺ νοήσεως καὶ αἰσθήσεως' θὰ μποροῦσε κανεὶς ἀκόμη νὰ παρατηρήση, ὅτι τὸ «αἰσθητὸν κατασκεύασμα» δὲν ἀντιπροσωπεύει τὸ νοητὸν τοιοῦτον: καὶ τοῦτο, διότι κατὰ τὴν «μεταφορὰν» ἐκ τοῦ νοητοῦ εἰς τὸν αἰσθητὸν χῶρον ὁ καλλιτέχνης θὰ προσθέση, εἴτε ἄθελά του εἴτε θεληµατικά, τὸ ἀτομικό του «ἐγὼ» στὸ ἔργο του, κι ἔτσι ἡ μίμησις θὰ ἔ- χη τὸν χαρακτῆρα τῆς «ἀπομιμήσεως»' εἰς τὴν ἔννοιαν τῆς μιμήσεως δὲν μπορεῖ νὰ ἐνυπάρχη ἡ ἔννοια τῆς ταυτότητος! τὸ ὑποκείμενον μιμεῖ- ται τὸ ἀντικείμενον, χωρὶς ὅμως νὰ ταυτίζεται πρὸς αὐτό: αἰτία τούτου εἶναι ἡ ἀδυναμία τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος’ ὁ καλλιτέχνης ἔχει πά- ντοτε τὴν εὐαισθησία, ὅτι τὸ ἔργο του δὲν ἀντιπροσωπεύει τὸ ὑπὸ κρί- σιν ἀντικείμενον' ἡ μίμησις δὲν ἀποτελεῖ τὴν ποθητὴν δι᾽ αὐτὸν ταυτό- τητα’ ἡ μίμησις ἔχει γνωστικὰ τὸν χαρακτῆρα τῆς «κριτικῆς πραγματο- κρατίας», ποὺ ἐλπίζει προϊόντος τοῦ χρόνου νὰ ταυτισθῆ ἀντικείμενον καὶ ὑποκείμενον, ὥστε ἡ μίμησις νὰ ἀποτελέση πραγματικὴ ταυτότητα, πρᾶγμα ποὺ ἴσως ποτὲ δὲν θὰ μπορέση νὰ συμβῆ, πάντως ὅμως θὰ ἀπο- τελῆ τὸν εὐσεβῆ πόθον τοῦ ὑποκειμένου’ θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἰσχυ- ρισθῆ, ὅτι στὰ διάφορα ρεύματα τῆς τέχνης «παραβιάζεται», εἴτε ἀκού- σια εἴτε ἑκούσια, ἡ ἔννοια τῆς μιμήσεως, διότι τὸ ἀτομικὸ «ἐγὼ» τοῦ ὑ- ποκειμένου ἐκφράζει τὶς προσωπικές του πάντα «ἐκφράσεις»: ἔτσι τὸ ἀ- ντικείμενον «ἔρχεται» τελείως διαφορετικὰ στὸ ὑποκείμενον καὶ κατ᾽ αὖ- τὸν τὸν τρόπον ἡ μίμησις παραποιεῖται. Γενικὰ ὁ ἄνθρωπος διὰ τῆς μιμήσεως ἔρχεται πρὸς τὸ ἰδεατὸν διὰ τῆς τέχνης, ἀλλὰ καὶ πολλὲς φορὲς πάλι διὰ τῆς τέχνης ἡ ἔννοια τοῦ ἰ- δεατοῦ ἐκφράζεται προσωπικά, ὥστε ἡ ἔννοια τῆς μιμήσεως νὰ παρα- ποιῆται τελείως.