ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Η.ΡΏ.Ε. ΚΙΤΤΟ, Οἱ Ἕλληνες Ὃ συγγραφεὺς τοῦ σπάνιου αὐτοῦ βιβλίου, ὁ ἑλληνιστὴς ΚΙίο, διερωτᾶται ποιὰ θὰ ἡἠ- ταν ἡ κατάσταση τοῦ σημερινοῦ κόσμου, «ἂν ὅλοι οἱ µεταρρυθµισταί µας, ἐπαναστάται, προγραμματισταὶ καὶ γενικὰ “διορθωταὶ τῆς ζωῆς µας” ἦταν λουσµένοι στὸν ΄Όμηρο ἀπὸ παιδιά, σὰν τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες» (σελ. 80). Στὸ ἐρώτημα δέ «ὁποῖοι ἦσαν οἱ ἀρχαῖοι Ελληνες» προσπερνᾶ τοὺς γνωστοὺς ὁρισμοὺς τοῦ Πλάτωνος καὶ ᾿Αριστοτέλους κι ἀ- νακαλεῖ στὴ μνήμη µας τὴν ---τόσο ἐνοχλητικὴ γιὰ τοὺς βαρβάρους-- ῥήση: «Πᾶς μὴ Ἕλλην βάρβαρος» ἢ «πᾶς μὴ βάρβαρος ΄Ελλην»! «Αν μπορούσαμε», γράφει, «νὰ ρωτή- σωμε ἕναν Ἕλληνα, τὶ ἦταν αὐτὸ ποὺ τὸν ξεχώριζε ἀπ᾿ τὸν βάρβαρο, δὲν νομίζω πὼς Θ᾽ ἀνέφερε πρῶτα τοὺς θριάμβους τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πνεύματος, παρ᾽ ὅλο ποὺ θἄξερε πὼς σκέ- πτεται ὅλα σχεδὸν τὰ πράγματα μ᾽ εὐφυέστερο τρόπο... Οὔτε θὰ σκεπτόταν πρῶτα τοὺς ναούς, τ᾽ ἀγάλματα καὶ τὰ θεατρικὰ ἔργα, ποὺ τόσο δικαιολογημένα θαυμάζομε σήμερα. Θὰ ἔλεγε -καὶ τό ᾽λεγε πραγματικὰ: “ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, ἐ- νῶ οἱ βάρβαροι εἶναι σκλάβοι» (σελ. 1). Οἱ ἔννοιες τῆς ἐλευθερίας καὶ σκλαβιᾶς ἢ δουλείας ἔχουν βέβαια διαστρεβλωθεῖ στὴν ἐποχή μας, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κίιίο μᾶς καλεῖ «νὰ προσέξωμε νὰ μὴν ἑρμηνεύσωμε τοὺς ὅρους αὐτοὺς μὲ τὴν πολιτική τους μόνο σημασία, παρ᾽ ὅλο ποὺ κι ἡ πολιτική τους ἔννοια εἶναι ἀρκετὰ σηµαντική»: κι ἔχει ἀπόλυτο δίκιο. Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι ἔχουν πεισθεῖ ἀπ᾿ τὴ λογοκρατία, ὅτι ἐλεύθερος εἶναι ἐκεῖνος, στὸν ὁποῖο ἔχουν παραχωρηθεῖ ἀπ᾿ τὴν ἐξουσία πολιτικὲς ἐλευθερίες καὶ σκλάβος αὐτὸς ποὺ τὶς στερεῖται" ἐνῶ γιὰ τοὺς ᾿Αρχαιοέλληνες --κι αὐτὸ εἶναι τὸ σωστὸ--- τὰ πράγματα δὲν ἦταν ἔτσι: Κάλλιστα θὰ μποροῦσαν νὰ χα- ρακτηρισθοῦν ἀνδραποδώδεις καὶ --συνεπῶς βάρβαροι-- πολλοὶ «πολιτικὰ ἐλεύθεροι», καὶ ν᾿ ἀποσπάσουν τὴν ἐκτίμηση καὶ τὸ σεβασμὸ τῶν ἐλευθέρων πολλοὶ «πολιτικὰ δοῦ- λοι». Οἱ ᾿Ασιάτες, γιὰ παράδειγμα, κι οἱ Αἰγύπτιοι κι οἱ Σκύθες κατεῖχαν ἐξάπαντος τὶς λεγόμενες πολιτικὲς ἐλευθερίες' κι ὅμως χαρακτηρίζονταν βάρβαροι! Γιατὶ ἧσαν δουλο- ᾿Απάντησι στὸν καθηγητὴ κ. Γ. Βέλτσον Ὃ καθηγητὴς κ. Γιῶργος Βέλτσος ἔγραψε στὰ «Νέα» (26-5-90) μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς σαφέστατα: «Η νομομιμοποιημένη ὅμως ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ θεσμὸ ἀπονομιμοποιητικὴ δυνατότη- τα ὡς λογικὸ ἐπακόλουθο, δὲν εἶναι ἆραγε ἡ τελευταία πανουργία τοῦ ὀρθοῦ Λόγου, ὅ- ταν ἐπιδιώκει ὁ ἴδιος νὰ αὐτοαναιρεθεῖ, ἐπινοώντας ὅ,τι περικλείει; » Επιπλέον, αὐτὸς ὁ ὀρθολογικὸς σολιψισµός, ἡ αὐτοαναφορικότητα τοῦ ὀρθοῦ Λόγου ποὺ ἐπινοεῖ ἀκόμη καὶ τὴ δυνατότητα ἐπινόησης, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐννοηθεῖ ώς θεµελιακή του δοµή; Δὲν θὰ ἔπρεπε δηλαδὴ τὸ δῆθεν σόφισμα τῶν ἐπινοημένων τελε- στικῶν ἀντιφάσεων καὶ τῆς «παράλογης» ἀπονομιμοποίησης αὐτοῦ ποὺ πάντοτε παρα- μένει νομιμοποιημένο, νὰ θεωρηθεῖ ὡς εἰδοποιὸ γνώρισµά του; Διότι, πράγματι, ἐὰν γνωρίζαμε ἤδη τὸ 'ἕτερον” τοῦ ὀρθοῦ Λόγου καὶ τοῦ θεσμοῦ (τὸ ἐπινόημα), ἐὰν κατὰ συνέπεια δὲν ἐτίθετο θέµα ἐπινόησης, τότε ἀσφαλῶς αὐτὸ τὸ 'α[ιεΓ” δὲν θὰ ὑπῆρχε, πρᾶγμα ποὺ ἐπίσης δὲν θὰ ἐσήμαινε ὅτι ἡ διάθεσή µας νὰ τὸ ἐπινοήσουμε θὰ τὸ ἔκανε νὰ ὑπάρχει.