Ἢ «εἰρήνῃ» τοῦ τάφου Π εἰρήνη(1) εἶναι κατάσταση, πολιτικοκοινωνικἡὴ ἢ ἀτομικὴ (ψυχική), ἠθικὰ καὶ ἰδεολογικὰ ἄχροη. Ἡ εἰρήνη καθ ̓ ἑαυτὴν δὲν ἀναφέρεται σὲ ἀνώτερες ἀξίξις, ὅπως ἡ ἐλευθερία, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀλήθεια δὲν προὔποθέτει ἢ δὲν ἐπιδιώκει τὴν ὕπαρξη τῶν ἀξιῶν αὐτῶν μέσα σὲ μιὰ ἣ ἀνάμεσα σὲ πολλὲς ὁμάδες (ἢ ἄτομα), ἀλλὰ ἀνεξάρτητα ἀπ ̓ αὐτὲς ἀναφύεται σὰν «ἰδανικό» ποὺ ἁπλῶς σκοπεύει στὴν ἐξασφάλιση τῆς ζωῆς τοῦ ἀτόμου ἢ τῆς ὁμάδας ἀπὸ τὸν κίνδυνο θιολογικῆς καταστροφής της, τὸν ὁποῖο συνεπάγεται ἡ ἀνατροπη τῆς εἰρήνης. Επομένως ἡ κατάσταση τῆς εἰρήνης καθὼς στερεῖται, ἰδξολονικά, ἀξιολογικῶν προεκτάσεων μπορεῖ νὰ συμθιθασθήη μὲ τὴν κατάσταση τῆς δουλείας, τῆς ἀδικίας, τῆς τυραννίας, τῆς διαστρεθλώσεως καὶ τοῦ ψεύὅους κλπ. Ὁ ὀπαδὸς τῆς εἰρήνης (ἄτομο ἢ ὁμάδα) ἀπομονώνει τὸ «ἰδανικὀ» του, ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ποιότητα τῆς ζωῆς, ἐντοπίζει τὸ ἐνδιαφέρον του στὴν (ἀτομικὴ ἢ ὁμαδική) ζωὴ καθ ̓ ἑαυτὴν σὰν φαινόμενο καὶ δυνητικὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ δεχθῆ οἱαδήποτα (ἀτομικὴ ἢ ὁμαδικὴ) καταπίεση, καταδυνάστευση, ἀτίμωση, ἀρκεῖ νὰ μὴν διαταράξουν αὐτὲς τὴν εἰρηνικὴ διαθίωσή του, ἔστω μιὰ κτηνώδη εἰρηνικὴ διαδίωσή του. Ἡ εἰρήνη σὰν κατάσταση εἶναι αὐ- θαΐρετα, θίαια ἐπιθεθλημένος κοινωνικὸς τύπος, διότι δὲν ἔχει ἀντίκρυσμα στὴ Φύση, στὴ ζωὴ καὶ στὴν ἱστορία. Ἢ κατὰ φύσιν, κατάσταση εἷναι τὸ ἀντίθετο τῆς εἰρήνης, εἶναι ἡ δυναμικὴ οὐσία τοῦ "ΌΆντος, ἡ αἰώνια ἀναμέτρηση ποὺ Ισχύει στὸ ΣύμΠαν, ὁ ἀέναος «πόλεμος» μεταξὺ τῶν φυσικῶν δυνάμεων, ἡ ἀσταμάτητη σύγκρουση μεταξὺ τῶν στοιχεῖων, ἀνοργάνων καὶ ὀργανικῶν, σύγκρουση. ποὺ μέσα, στὴν ἀπειροπληθη ποικιλία τῶν μορφῶν της παράγει τὴν ἁρμονία καὶ τὴν κίνηση τοῦ ΚόΤοῦ “-Δ .Ι.Λ. σμου. (2) Ἡ εἰρήνη σὰν στατική ὄψη τοῦ "ὌΟντος, εἶναι ἀφύσικη, δὲν ὑπάρχει πουθενά, παρὰ μόνο στοὺς νοσηροὺς ἐγκεφάλους τῶν ἐμπνευστῶν καὶ ὀπαδῶν της. Γι ̓ αὐτό, ἡ εἰρήνη ὡς σύλληψη. στερούμενη γενικης ἰσχύος καὶ κύρους. δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἰδέα, δὲν μπορεῖ νὰ ἐμπεριέχει μέσα της ἀλήθεια. Αρα πρόκειται γιὰ ψεῦδοα, καὶ μάλιστα συνειδητὸ ψεῦδος ποὺ ὑπηρετεῖ τὴν ἐξουσιαστικὴ σκοπιμότητα, ὅπως θὰ δοῦμε πάρα κάτω, μ ̓ ἄλλα λόγια ἡ εἰρήνη ἀποτελεῖ δόγμ α. Βγαίνει καθαρὰ τὸ συμπέρασμα, συνεπῶς, ὅτι ὁ εἰρηνισμὸς σὰν «δε- (1) Οἱ ὅροι πόλεμος καὶ εἰρήνη χρησιμοποιοῦνται ἐδῶ μὲ τὴ γενικώτατη σημασία τους, δηλ. ἡ εἰρήνη σὰν ἀπουσία ἀγῶνος καὶ ἀναμετρήσεως καὶ ὁ πόλεμος σὰν ἀγῶνας καὶ ἀναμόέπρηση μεταξὺ ἀτόμων καὶ ὁμάδων. (2) «Πάντα κατ ̓ ἔριν γίγνεται, τὸ ἀντίξουν συμφέρον, καὶ ἐκ τῶν διαφερόντων ἡ καλλίστη ἁρμονία» (Ἡράκλειποα).